அலசல்

கடந்த வருடம் வரை இளைஞர்களின் கனவுக் கூரையாய் இருந்த கணினி மென்பொருள் துறை இன்றைக்கு வீசும் காற்றுக்கே கலைந்து வீழும் மணல் வீடுபோல வலுவிழந்து நிற்கிறது.

அமெரிக்காவில் வீட்டு வசதிக் கடன் சிக்கலில் ஆரம்பித்த இந்த பிரச்சினை இன்று காட்டுத் தீயாய் ஒவ்வோர் துறையாகப் பரவி, வங்கி, தானியங்கி, கடன் அட்டை என எல்லா துறைகளின் அஸ்திவாரத்திலும் நெருப்பைப் பரவ விட்டிருக்கிறது. அமெரிக்காவின் பொருளாதார நெருக்கடி இந்தியாவின் கண்ணாடி மாளிகை மேல் பாறாங்கல்லையே எறிந்திருக்கிறது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

எல்லா கணினி நிறுவனங்களும் “காம்பஸ் இண்டர்வியூ” எனப்படும் கல்லூரிக்கே சென்று மாணவர்களை நேர்முகத் தேர்வு மூலம் பணிக்குச் சேர்த்துக் கொள்ளும் முறைக்கு தற்காலிக முற்றுப் புள்ளி வைத்திருக்கின்றன. கடந்த ஆண்டு போட்ட பணி நியமன  ஒப்பந்தங்களையும் பெரும்பாலான நிறுவனங்கள் ரத்து செய்து விட்டன.

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை கணினி பயின்றால் நிச்சய வேலை என்றிருந்த நிலை இன்று முற்றிலுமாக மாறி கணினித் துறையில் பயின்று வரும் மாணாக்கர்களின் வயிற்றில் புளியையும், கண்களிலில் கிலியையும் நிரப்பியிருக்கிறது.

போதாக்குறைக்கு சத்யம் நிறுவனத்தின் போலிக் கணக்கு உலகத்தையே உலுக்கியிருக்கிறது. ஒரு இந்திய நிறுவனம் இப்படி தகிடுதத்தம் செய்திருக்கிறது என்றால் இன்னும் எத்தனை நிறுவனங்கள் இப்படி ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கின்றனவோ எனும் சந்தேகப் பார்வை சர்வதேச கண்களுக்குள் நுழைந்திருக்கிறது. நம்பிக்கையற்ற நிலையில் பங்குச் சந்தையும் ஊசலாடுகிறது.

“கணினித் துறையா எத்தனை இலட்சம் கடன் வேண்டும், உடனே தருகிறோம், வீட்டுக்கு வந்தே எல்லா தகவல்களையும் பெற்றுக் கொள்கிறோம்” என கூவிக் கூவி கடன் வழங்கிக் கொண்டிருந்த வங்கிகளெல்லாம் கப்சிப்பாகி அறைகளுக்குள் அடைபட்டு விட்டன.

கடந்த வாரம் ஒரு பிரபல கணினி நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் எனது நண்பன் ஒருவன் சென்னையின் மிகப்பெரிய தனியார் வங்கி ஒன்றுக்கு தொலைபேசி கடன் விஷயம் கேட்டபோது “ஐ.டி யா சார்… சாரி… ஐ.டி க்கெல்லாம் இப்போ லோன் தரதில்லை” என்று ஒரு வரிப் பதிலுடன் மறுமுனை மூர்ச்சையாகி விட்டதாம்.

“கணினி மென்பொருள் துறையில் வேலை வாங்கித் தருகிறேன்” என தெருவுக்கு நான்கென முளைத்திருந்த கன்சல்டன்சிகள் பலவும் கடையை மூடிவிட்டன. ஒரு பிரபல கன்சல்ண்டன்சி நிறுவன மேலாளரிடம் உரையாடியபோது, “இந்த வருடமும் நிலமை சீரடையும் வாய்ப்பு இல்லை” என்று அதிச்சித் தகவல் ஒன்றை அளித்தார்.

இன்றைய தேதியில் பல்லாயிரம் கணினி ஊழியர்கள் வேலையிழந்து, வருமானம் நின்று போய், வாங்கிய வங்கிக் கடனை எப்படித் திருப்பிச் செலுத்துவதென்று தெரியாமல், கைபிசைந்து நிற்கின்றனர்.

ஒவ்வோர் அலுவலகத்திலிருந்தும் ஐம்பது பேர், நூறு பேர், ஐநூறு பேர் என தினம் தோறும் வெளியேற்றப் பட்டுக்கொண்டிருக்கும் கணினி ஊழியர்களின் கதை பணி செய்யும் மற்றவர்களுக்கும் திகில் கனவாய் உறுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. எப்போது அழைப்பு வரும் பொழைப்பு போகும் எனும் புலம்பல்களால் நிரம்பி வழிகின்றன கணினி நிறுவன அறைகள்.

ஊழியர்களை பணி நீக்கம் செய்யக்கூடாது என நிறுவனங்களுக்கு அரசு அறிவுறுத்தல் இருப்பதாகத் தெரிகிறது, எனவே நிறுவனங்கள் பணிநீக்கத்தை வேறு பல முகமூடிகள் அணிந்து நிறைவேற்றி வருகின்றன.

உதாரணமாக, உன்னுடைய திறமை போதவில்லை என கொஞ்சம் பேரை வீட்டுக்கு அனுப்புவது. டில்லி அலுவலகத்தில் வேலை இருக்கிறது, காஷ்மீரில் வேலை இருக்கிறது போகிறாயா ? எனக் கேட்டு, அவர்கள் மறுத்தால், “நீ நிர்வாகத்தின் விண்ணப்பத்தை நிராகரித்தாய்” என்று சொல்லி சிலரை வீட்டுக்கு அனுப்புவது இப்படி தங்கள் சுருக்குப் பையைத் திறந்து ஓவ்வோர் ஐடியாவாக செயல்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன.

சில நிறுவனங்கள் எதைப்பற்றியும் கண்டுகொள்ளாமல் நேரடியாகவே ஊழியர்களை வீட்டுக்கு அனுப்புகின்றன. அதுவும், மல்டி நேஷனல் கம்பெனீஸ் என பந்தாவாக அழைக்கப்படும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் செயல்பாடுகள் ஊழியர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பும் வேளையில் படு மட்டமாகி விடுகின்றன.

பத்துப் பதினைந்து பேருக்கு திடீரென ஒரு மின்னஞ்சல் வரும், ” ஒரு கலந்துரையாடல் இருக்கிறது. இன்னும் ஒரு அரை மணி நேரத்தில் இந்த அறைக்கு வரவும்” . அவ்வளவு தான் செய்தி. அந்த அறையில் போனால், “மன்னிக்கவும் உங்களை வேலையை விட்டு நிறுத்திவிட்டோம். நீங்கள் வீட்டுக்குப் போகலாம். இந்த படிவத்தில் மட்டும் கையெழுத்துப் போடுங்கள்” என ஒருவர் உணர்ச்சியற்ற குரலில் பேசிக்கொண்டே ஒரு படிவத்தை நீட்டுவார்.

“இதென்ன படிவம்” என அப்பாவியாய் கேட்கும் ஊழியரிடம், “இது உனது ரெஸிகினேஷன் கடிதம். இதில் நீ கையெழுத்திட்டால், நீயாக விரும்பி வேலையை விடுகிறாய் என்பது பொருள். இதில் நீ கையெழுத்திடாவிட்டால், உனது திறமை போதவில்லை என சொல்லி நாங்கள் உன்னை அனுப்பவேண்டியிருக்கும். அது உனது எதிர்காலத்தைப் பாதிக்கும்” என மென்மையாய் மிரட்டல் வரும். வேறு வழியில்லை கையெழுத்திட வேண்டியது தான்.

கையெழுத்திட்டுவிட்டு நிமிர்ந்தால்,” அப்படியே உங்கள் அடையாள அட்டை, அனுமதி அட்டை எல்லாம் கொடுத்து விடுங்கள். உங்கள் இருக்கைக்குச் செல்லவும் இனிமேல் அனுமதி இல்லை. வெளியே பணியாளர் ஒருவர் இருப்பார். அவர் உங்களை வாசல்வரை கொண்டு வந்து வழியனுப்பி வைப்பார்” என பழைய திரைப்படங்களில் முதலாளி வேலைக்காரரை  கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே போடா என தள்ளும் காட்சி நிகழ்ந்தேறும்.

எப்போது என்ன நடக்குமோ எனும் திகிலில் பணிசெய்யும் அலுவலகங்கள் கடுமையான செலவுக் கட்டுப்பாட்டு விதிகளையும் விதித்திருக்கின்றன.

எதற்கெடுத்தாலும் விமானத்தில் அங்கும் இங்கும் பறப்பதை நிறுவனங்கள் அறவே நிறுத்திவிட்டன. உள்நாடு எனில் பெரும்பாலும் ரயில் பயணம் மட்டுமே. நாற்பது மணி நேரம் செல்லவேண்டிய வடநாடானாலும் நாள்கணக்காய் ரயிலில் பயணிக்க வேண்டியது தான்.

பயணங்கள் இப்படியெனில் அலுவலகப் பொருட்களைப் பயன்படுத்துவதற்கும் கடுமையான கட்டுப்பாடுகள். பிரிண்டருக்குத் தேவையான காகிதங்கள் குறிப்பிட்ட அளவில் தான் தரப்படும். ஏன், கழிவறையில் கைதுடைக்கும் காகிதங்களைக்கூட  பெரும்பாலான நிறுவனங்கள் நிறுத்திவிட்டன என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்.

பல கணினி நிறுவனங்களின் குளிரூட்டி கொஞ்ச நேரம் தான் இயங்குகின்றன. அதிலும் வார இறுதிகளில் குளிரூட்டியே இயக்கப்படாது. ஆளுக்கு ஒரு சிறு மேஜை மின் விசிறி தரப்படும். அதை வைத்துக் கொண்டு பணியைச் செய்ய வேண்டியது தான்.

அலுவலகம் வெளிச்சமாய் இருப்பதாகவும் கணினி நிறுவனங்கள் நினைக்கத் துவங்கிவிட்டன. தேவையற்ற மின் விளக்குகளின் இணைப்புகள் துண்டிக்கப்பட்டு ஆங்காங்கே தேவைக்கு மட்டுமே இப்போது மின் விளக்குகள் எரிய வேண்டும் என கடுமையான அறிவுறுத்தல்கள்.

ஆள்குறைப்பு, அலுவலக பொருட்கள், பயணங்கள் என கடுமையான நடவடிக்கைகளில் சிக்கியிருக்கும் கணினி நிறுவனங்கள் எஞ்சியிருக்கும் பணியாளர்களையும் அதிக வேலை கொடுத்து பிழிகின்றன.

குறைந்த பட்சம் பத்து முதன் பன்னிரண்டு மணி நேர கடுமையான உழைப்பை ஒவ்வோர் பணியாளரும் செய்ய வேண்டிய சூழல்  உருவாகியிருக்கிறது. குறைவான லாபத்தில் நிறுவனங்கள் இயங்க வேண்டியிருப்பதால் குறைந்த நபர்கள் அதிக வேலை எனும் கொள்கை நிறுவனங்களின் இருக்கைகளில் வந்தமர்ந்திருக்கின்றன. வேலையைக் காப்பாற்றவேண்டுமே எனும் நினைப்பில் ஊழியர்களும் மறுப்புச் சொல்லாமல் எந்தப் பொதியையும் சுமக்கும் கழுதைகளாகி விட்டனர்.

ஊதியத்தில் எந்த உயர்வும் இல்லை என பெரும்பாலான நிறுவனங்கள் ஏற்கனவே அறிவித்து விட்டன. கூடவே பல நிறுவனங்கள் இருக்கும் சம்பளத்தையும் பெருமளவுக்குக் குறைத்து விட்டன.

ஒரு மிகப்பெரிய கணினி நிறுவனம் ஊழியர்களுக்கு இனிமேல் மாதம் 22 நாட்களுக்கு மட்டுமே சம்பளம். சனி, ஞாயிறு மற்றும் விடுமுறை நாட்களுக்கு சம்பளம் இல்லை என ஒரு சட்டத்தைக் கொண்டு வந்து மறை முகமாக 30 விழுக்காடு சம்பளத்தைக் குறைத்திருக்கின்றன.

பல நிறுவனங்கள் பதினைந்து நாட்கள் சம்பளமற்ற கட்டாய விடுமுறை எனும் கொள்கையைக் கடைபிடித்து பணத்தைச் சேமிக்கின்றன.

சில நிறுவனங்கள் ஊழியர்களிடம் ஒரு படிவத்தைக் கொடுத்து, “உங்கள் சம்பளத்திலிருந்து எத்தனை விழுக்காடு சம்பளத்தைக் குறைக்க உங்களுக்குச் சம்மதம்” என்பதை இதில் இட்டு நிரப்புங்கள் என கட்டளையிட்டுள்ளன. எத்தனை விழுக்காடு குறைப்பது வேலைக்குப் பாதுகாப்பானது என்பதையே தெரியாத மனநிலையில் ஊழியர்கள் பெருமளவு ஊதியத்தைக் குறைத்து எழுதுகின்றனர்.

அமெரிக்காவுக்கு மெலிதான ஜலதோஷம் வந்தாலே தும்மும் நிலை தான் இந்திய கணினி நிறுவனங்களுக்கு. இப்போது அமெரிக்கப் பொருளாதாரம் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் இருக்கிறது. எனவே தான் இந்திய கணினி நிறுவனங்கள் மூச்சுக் காற்று இன்றி முழி பிதுங்குகின்றன.

உள் நாட்டு வளங்களை மேம்படுத்தி அதன் மூலம் தன்னிறைவை நாடாமல் வெளிநாட்டு நிறுவனங்களின் முதலீடுகளை மட்டுமே நம்பி பொருளாதாரத்தைக் கட்டியெழுப்பினால் விளைவு இப்படித் தான் இருக்கும் என சிலர் விளம்பித் திரிய,

கணினி நிறுவனங்கள் இளைஞர்களை உல்லாக வாழ்க்கைக்குப் பழக்கி விட்டு திடீரென இறக்கைகளை வெட்டி எறிந்திருக்கிறது. வாழ்ந்து கெட்ட அரண்மனை வாசி போல செய்வதறியாது விழிக்கின்றனர் இளைஞர் பட்டாளம் என சிலர் அங்கலாய்க்க,

இனிமேல் எப்போது அமெரிக்கா பிழைக்கும், காலியாகக் கிடக்கும் நிறுவனங்கள் மீண்டும் உற்சாகமாய் பணியைத் தொடரும் என கணினி மாணவர்கள் திகிலுடன் பார்த்திருக்க,

கோடிக்கணக்கான வங்கிக் கடன்கள், தாறுமாறாக ஏறிப்போன வீட்டு மனை விலைகள், பளபளப்பாய் நிமிர்ந்த உணவகங்கள், கடைகள், அலுவலகங்கள், கன்சல்டன்சிகள், என வேர்விட்டு கிளைபரப்பியிருக்கும் இந்த சிக்கலின் முடிவு எப்போது எனத் தெரியாமல் இரவைப் போல பெரிதாக விழுந்து கிடக்கிறது இந்த கண்ணாடி மாளிகை.

ஃ

நன்றி : தமிழ் ஓசை – களஞ்சியம்