திவாகர் நகம் கடித்துக் காத்திருந்தான். அந்த காபி ஷாப்பில் அவன் மட்டும் தான் தனியே இருந்தான். மற்ற எல்லாருமே ஆளாளுக்கு ஒரு துணையுடன் சில்மிஷக் கதைகளுடன் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஓரமாய் அமர்ந்திருந்த சிலர் இவனை ஒரு வேற்றுக் கிரக வாசியைப் போல பார்க்க, திவாகர் தனது நகம் கடிக்கும் வேலையை துரிதப்படுத்தினான்.
இன்னும் ரெண்டு வாரத்தில் கல்யாணம். நிச்சயதார்த்தம் முடிந்து நான்கு மாதங்கள் முடிந்திருந்தது . வழக்கமாய் உற்சாகமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் திவ்யாவின் குரலில் நேற்று ஏகப்பட்ட குழப்பமும் பதட்டமும்.
“திவாகர், நான் உங்க கூட கொஞ்சம் தனியா பேசணும்” திவ்யாவின் குரலில் கொஞ்சம் பதட்டம் இருந்தது.
“என்னாச்சு திவ்யா ? எனி பிராப்ளம் ? “
“எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியல, ஆனா முக்கியமான விஷயம் தான். நேர்ல சொல்றேனே”
“இன்னும் ரெண்டு வாரத்துல கல்யாணம். இனிமே என்ன தயக்கம் ? விஷயத்தைச் சொல்லு” திவாகரின் குரல் கொஞ்சம் பிசிறடித்தது.
“கல்யாணத்துக்கு முன்னாடியே இந்த விஷயத்தை உங்க கிட்டே சொல்லணும். அதனால தான் நாளைக்கு காபி ஷாப் வர சொல்றேன். வேற எதுவும் கேக்காதீங்க பிளீஸ்.” திவ்யா போனை வைத்து விட்டார்.
திவாகருக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. காபி ஷாப்பில் அரை மணி நேரம் முன்னாடியே வந்தவனுக்கு கடிக்கக் கூட போதுமான நகம் இல்லை. என்னவாயிருக்கும் ? திடீரென கல்யாணத்தை நிறுத்தப் போகிறாளா ? ஏதாச்சும் பழைய காதல், கீதல் ன்னு ஏதாச்சும் பூதம் கிளப்பப் போறாளா ? இல்லே வீட்ல ஏதாச்சும் பிரச்சினையா ? இந்தக் கல்யாணம் நடக்குமா ? திவாகரின் மனதில் ஏகப்பட்ட கேள்விகள் நெல்லை எக்ஸ்பிரஸ் போல தடதடத்த போது திவ்யா வந்தாள்.
எதுவும் பேசாமல் திவாகரின் முன்னால் அமர்ந்த திவ்யாவிடம் கொஞ்சம் பதட்டம் இருந்தது. சென்னை வெயில் ஊற்றியிருந்த நெற்றி வியர்வையை கர்ச்சீப்புக்கு வலிக்காமல் துடைத்துக் கொண்டிருந்தவளை ஏறிட்டான்.
“என்ன திவ்யா ? நீ பாட்டுக்கு என்னென்னவோ சொல்லிட்டு போனை வெச்சுட்டே, இங்க மனுஷன் டென்ஷன்ல தூங்கவே இல்லை தெரியுமா ? சரி, இப்பவாச்சும் சொல்லு என்னாச்சு ?” திவாகர் கேட்டான்.
“உங்ககிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லணும். பட், நீங்க அதை எப்படி எடுத்துப்பீங்கன்னு தெரியாது. நாளைக்கு நமக்குள்ள 
இதனால எதுவும் பிரச்சினை வரக்கூடாதில்லையா ? அதான் …” திவ்யா இழுத்தாள்.
“எதுன்னாலும் தயங்காம சொல்லு திவ்யா… “
“எனக்கு ஒரு பிராப்ளம் இருக்கு..”
“பிராப்ளம் மீன்ஸ் ? வீட்லயா ? வெளியே யாராவது ?..”
“வீட்லயும் இல்ல, வெளியேயும் இல்ல… பிராப்ளத்துக்குக் காரணமும் நான் தான்”
“ஹே… திவ்யா, போதும். டைரக்டா விஷயத்துக்கு வா. உனக்கு இந்தக் கல்யாணத்துல இஷ்டமில்லையா ?” திவாகர் நேரடியாகவே கேட்டான்.
“என்ன திவாகர் இப்படி கேக்கறே…” அதிர்ச்சியுடன் நிமிர்ந்தவளுடைய கண்களின் சட்டென கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது. கேட்கக் கூடாத எதையோ கேட்டுவிட்டோம் என திவாகர் சட்டென உதட்டைக் கடித்தான்.
‘ஐ ஆம் சாரி.. டென்ஷன்ல கேட்டுட்டேன்…. விஷயத்தைச் சொல்லு”
“எப்படி சொல்றதுன்னு தெரியல. ஐ ஆம் எ ஷாப்பஹாலிக் திவாகர்” திவ்யா சொல்லி விட்டு டேபிளையே பார்த்தாள்.
“அப்படின்னா ?…”
“எப்பவும் ஷாப்பிங்னு கிளம்பிப் போய் எதையாச்சும் வாங்கிட்டே இருப்பேன் திவாகர்” திவ்யா சீரியசாகச் சொல்ல திவாகர் சத்தமாய்ச் சிரித்தான்.
“ஹேய்… இதச் சொல்லவா இவ்ளோ பீடிகை போட்டே ? எல்லா பொண்ணுங்களுமே அப்படித் தான். தி நகர்ல போய் பாரு. ஷாப்பிங் பார்ட்டிங்க கைலயும், தலைலயும் மூட்டை முடிச்சோட போறதை.” திவாகர் சொல்லி விட்டு மறுபடியும் சிரித்தான்.
“திவாகர், பிளீஸ் பி சீரியஸ். “
“ஓ.கே. ஒகே…. நீ என்ன சொல்லுவியோ ஏது சொல்லுவியோன்னு பயந்துட்டே இருந்தேன். நல்ல வேளை ….. ” திவாகர் சேரில் சாய்ந்து உட்கார்ந்தான், அவனுடைய முகத்தில் நிம்மதி தெரிந்தது.
“நான் ஏதாச்சும் நல்ல ஒரு டாக்டரைப் பாக்கலாம்ன்னு இருக்கேன்” திவ்யா சொன்னாள்.
” பாக்கலாமே ! நம்ம பூபதி அங்கிள் டாக்டர் தானே. அவர் கவுன்சிலிங் எல்லாம் பண்ணிட்டு இருக்காரு. அவர் கிட்டே பேசலாம்….. இதெல்லாம் சப்ப மேட்டர்மா…” திவாகர் உற்சாகமாய்ச் சொல்லிக் கொண்டே காபி ஆர்டர் செய்தான். திவ்யா இன்னும் பதட்டம் தணியாதவளாக அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அடுத்த நாளே திவாகர் திவ்யாவையும் அழைத்துக் கொண்டு டாக்டர் பூபதியின் அறைக் கதவைத் தட்டினார்.
“வாப்பா திவாகர். கமின் திவ்யா. ஐ யாம் வெயிட்டிங் பார் யூ …” பூபதி சொல்லிக் கொண்டே எதிரே இருந்த இருக்கைகளைக் காட்டினார். அவர்களுக்குப் பின்னால் கண்ணாடிக் கதவு பெண்ணின் நாணம் போல மென்மையாய் மூடிக் கொண்டது.
“அங்கிள் நாங்க உங்களோட பிஸி டைமை வேஸ்ட் பண்ண விரும்பல. நேத்திக்கே நான் உங்க கிட்டே எல்லா மேட்டரையும் சொல்லிட்டேன். திவ்யாவோட குழப்பத்தை கிளியர் பண்ண வேண்டியது இனி உங்க பொறுப்பு.. ” திவாகர் சிரித்துக் கொண்டே சொல்ல திவ்யா வெட்கமாய் புன்னகைத்தாள். பூபதி பேச ஆரம்பித்தார்.
திவாகர், நீ நினைக்கிற மாதிரி இது ரொம்ப சின்ன விஷயமும் கிடையாது. அதே போல திவ்யா நினைக்கிற அளவுக்கு உலக மஹா பிரச்சினையும் கிடையாது. இது ஒரு வகையான அடிக்ஷன் அவ்வளவு தான். இதை ஓனியோ மேனியா ன்னு கூட சொல்லுவாங்க. உலகத்துல நூறு பேரை எடுத்துப் பாத்தா அதுல ஐந்து முதல் எட்டு பேருக்கு இந்த பிரச்சினை இருக்கு. ஷாப்பிங் பண்ணிட்டே இருக்கிற மைண்ட் செட்.
வீட்ல போய் பாத்தா அலமாரா முழுக்க எக்கச் சக்கம் புதிய புதிய துணி இருக்கும். ஒரு தடவை கூட போட்டிருக்க மாட்டாங்க. ஏன் அதுல தொங்கிட்டு இருக்கிற விலையைக் கூட கிழிச்சிருக்க மாட்டாங்க. நிறைய செருப்பு வாங்கி வெச்சிருப்பாங்க. கவரை கூட பிரிச்சுப் பாத்திருக்க மாட்டாங்க. சிலரு மேக்கப் பொருட்களா வாங்கிக் குவிப்பாங்க. இன்னும் சிலர் நகைகளா வாங்கி அடுக்குவாங்க. இதெல்லாம் இந்த சிக்கலோட அறிகுறிகள் தான்.
திவ்யா பயப்படறதில அர்த்தமிருக்கு. நாளைக்கு வீட்ல இதனால எந்தப் பிரச்சினையும் வரக்கூடாதில்லையா. இந்த சிக்கல் வந்தா பணமெல்லாம் கரஞ்சு போயிடும். அது வீட்ல சண்டையைக் கூட உண்டாக்கிடும் இல்லையா ?
திவ்யா ஆமோதிப்பது போல தலையாட்ட, பூபதி தொடர்ந்தார்.
இதுல அப்செட் ஆக ஒண்ணுமே இல்லை. இங்கிலாந்து இளவரசி டயானாவுக்கே இந்த நோய் உண்டு. எப்பவும் துணிமணிகளா வாங்கி அடுக்குவாங்க. அவங்களுக்குப் பணத்துக்குத் தான் பிரச்சினையே இல்லையே ! கேக்கணுமா ?
ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் அடிப்படைல கொஞ்சம் வித்தியாசம் உண்டு. ஆண்கள் மூட் அவுட் ஆகுதுன்னா போய் ஒரு தம் பத்த வைப்பாங்க. ரொம்ப டென்ஷனா இருந்தா ஒரு தம் அடிப்பாங்க. ரொம்ப சோகமா இருந்தா கொஞ்சம் தண்ணி அடிப்பாங்க. இந்த ஷாப்பஹாலிக்ஸ் விஷயமும் கிட்டத் தட்ட அது மாதிரி தான். இந்த பிரச்சினை உள்ளவங்க என்ன பண்ணுவாங்கன்னா, ஷாப்பிங் கிளம்பிடுவாங்க ! மூடு சரியில்லை, போரடிக்குது, மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கு இப்படி என்ன காரணம்னாலும் கடைக்கு ஓடிடுவாங்க.
பெண்களுக்கு மட்டுமில்ல, ஆண்களுக்கும் கூட இந்த நோய் உண்டு. அவங்க கடைல போய் எலக்ட்ரானிக் பொருட்களா வாங்கிக் குவிப்பாங்க. ஆனா 80 முதல் 90 சதவீதம் ஷாப்பஹாலிக்ஸும் பெண்கள் தான்.
“ஏப்ரல் பென்சன்” ன்னு ஒரு உளவியலார் அமெரிக்கால இருக்காரு. அவரு இதைப் பற்றி அருமையா ஒரு புக் எழுதியிருக்காரு. வாய்ப்புக் கிடைச்சா படிச்சுப் பாருங்க. அவர் இந்த பிரச்சினைக்கு எக்கச் சக்க உளவியல் காரணங்களைச் சொல்லியிருக்காரு. தனிமை, மன அழுத்தம், சின்ன வயது ஏக்கம், சின்ன வயது வெறுப்பு இப்படி காரணங்களோட லிஸ்ட் ரொம்பப் பெரிசு.
பூபதி சொல்லிக் கொண்டே போக திவாகர் இடைமறித்தான்.
அங்கிள், நான் கூட அடிக்கடி மொபைல் போன் மாத்துவேன். நிறைய டிவிடி வாங்கிப் போடுவேன். இதெல்லாம் ஷாப்பஹாலிக் அறிகுறிகளா ?
வாங்கறதையும், வாங்காம இருக்கிறதையும் நாமே தீர்மானிச்சா பிரச்சினையே இல்லை. அது நம்ம கட்டுப்பாட்டில இல்லேன்னா தான் சிக்கலே. நான் கொஞ்சம் கேள்வி கேக்கறேன். இதுக்கெல்லாம் ஆமான்னு பதில் சொன்னா, இந்த நோய் இருக்குன்னு அர்த்தம்.
மனசுக்கு ரொம்ப அழுத்தமா இருக்கு, டென்ஷனா இருக்குன்னு ஷாப்பிங் போவீங்களா ?
கடைக்குப் போய் கிடைச்சதையெல்லாம் வாங்கிட்டு வீட்டுக்கு வந்து, ஐயோ தெரியாம வாங்கிட்டேனே ன்னு புலம்புவீங்களா ?
கடைக்குப் போறீங்க, ஏதாச்சும் ஒரு பொருளைப் பாத்தா அதோட விலை என்னவா இருந்தாலும் வாங்கிட்டு வருவீங்களா ? முக்கியமா அந்தப் பொருள் நமக்குத் தேவையே இல்லேன்னா கூட !
வாங்கவே மாட்டேன்னு தீர்மானம் பண்ணிட்டு போற பொருளைக் கூட மனசைக் கட்டுப் படுத்த முடியாம வாங்கிட்டு வந்துடுவீங்களா ?
அலமாரா நிறைய நீங்க போடவே போடாத துணிங்க நிறைஞ்சு இருக்கா ? கணக்கு வழக்கே பாக்காம செலவு பண்ணி 
தீக்கறீங்களா ?
என்னால ஷாப்பிங் பண்றதை கண்ட்ரோல் பண்ண முடியலேன்னு நீங்களே நினைக்கிறீங்களா ?
இந்த கேள்விக்கெல்லாம் நீங்க “ஆமா” ன்னு பதில் சொன்னீங்கன்னா உங்களை அறியாமலேயே நீங்க ஒரு ஷாப்பஹாலிக் ஆ இருக்கீங்கன்னு அர்த்தம். இல்லேன்னா நோ பிராப்ளம்.
பூபதி சொல்லிவிட்டு திவ்யாவைப் பார்த்தாள். திவ்யாவின் குரல் மெலிதாய் ஒலித்தது
“நீங்க சொல்றது கரெக்ட் டாக்டர். ஏறக்குறைய எல்லாம் எனக்கு இருக்கு…” திவ்யா சொல்லி விட்டு திவாகரைப் பார்த்தாள். திவாகர் அமைதியாய் இருந்தான். திவாகரின் அந்த அமைதி திவ்யாவை கலங்க வைத்தது.
கவலையே படாதே திவ்யா. இதெல்லாம் மனசோட எண்ணம் தான். மனசை நாம கண்ட்ரோல் பண்ண முடியும். இதுல இருந்து வெளியே வரது பெரிய விஷயம் இல்லை. சில வழிகள் இருக்கு அதை நான் சொல்லித் தரேன்.
பர்ஸ்ல டெபிக் கார்ட், கிரடிட் கார்ட், செக் புக் எதுவும் இருக்கக் கூடாது. பொதுவா ஷாப்பிங் போகும்போ என்னென்ன வாங்கப் போறோமோ அதுக்குத் தேவையான பணம் மட்டும் தான் எடுத்திட்டு போகணும். அப்போ நாம நம்ம மனசைக் கட்டுப் படுத்த முடியாட்டா கூட நம்ம பர்ஸ் நம்மைக் கட்டுப் படுத்திடும்.
ஒரு பொருள் வாங்கணும்னு நினைச்சா உடனே வாங்கக் கூடாது. கடைக்காரர் கிட்டே வெச்சுக்கோங்க நாளைக்கு வந்து வாங்கிக்கறேன் ன்னு சொல்லிட்டு கிளம்பணும். ரெண்டு நாள் கழிச்சும் உங்களுக்கு அந்த பொருள் முக்கியம்ன்னு தோணினா, போய் வாங்கலாம்.
இந்த மாசம் இவ்ளோ தான் செலவு பண்ணுவேன்னு எழுதி வைக்கணும். அந்த பட்ஜெட்டைத் தாண்டி எதையுமே வாங்கக் கூடாது. அதுக்கு நீங்க உங்க ஹஸ்பெண்ட் டோட ஹெல்ப்பைக் கேக்கலாம்.
அதே போல நீங்க என்ன வாங்கினாலும் அதை உடனே ஒரு பேப்பர்ல எழுதி வைக்கணும். ஒரு கடலை மிட்டாய் வாங்கினா கூட எழுதுங்க. மாசக் கடைசில நீங்க என்னென்ன வாங்கியிருக்கீங்க, எவ்ளோ செலவு பண்ணியிருக்கீங்க, அதுல எவ்வளவு யூஸ் ஆகியிருக்கு ன்னு திரும்பிப் பாருங்க. உங்க மனசைக் கட்டுப்படுத்த இது ஒரு நல்ல வழி.
என்னென்ன மன நிலையில உங்களுக்கு ஷாப்பிங் போக தோணுதுன்னு கண்டு பிடிங்க. சோகமா, தனிமையா, குழப்பமா, வலியா, ஆனந்தமா, நிராகரிப்பா, கோபமா என்னன்னு கண்டு பிடிங்க. அந்த மனநிலை வரும்போ வேறு ஏதாவது அதை விட சுவாரஸ்யமான விஷயத்துல கவனத்தைச் செலுத்தலாம். உதாரணமா சினிமா பாக்கறது, நண்பர்களைப் போய் பாக்கறது, நாய்க்குட்டி கூட விளையாடறது இப்படி.
ஷாப்பிங் போகும்போ தனியா போறதை விட்டுடுங்க. யாரையாச்சும் கூட்டிட்டு ஷாப்பிங் போங்க. அது நீங்க வாங்கற வேகத்தைக் குறைக்கும்.
பூபதி சொல்லிக் கொண்டே போக, மிகவும் கவனமாய் மனதுக்குள் அனைத்தையும் குறித்துக் கொண்டாள் திவ்யா
எதுவுமே கவலைப் படாதீங்க. இப்படி ஒரு சிக்கல் இருக்கிங்கறதை நீங்க ரெண்டு பேரும் தெரிஞ்சுக்கிறது தான் முக்கியம். இதையெல்லாம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மனசை வேற விஷயங்களை ஈடுபடுத்தி குறைச்சுக்கலாம். பூபதி சொல்லி முடிக்க திவாகர் புன்னகைத்தான்.
திவாகரின் புன்னகையைப் பார்த்ததும் திவ்யாவின் மனசுக்குள்ளும் உற்சாகம் முளை விட்டது.
“ரொம்ப நன்றி அங்கிள்…. கிளம்பறோம்” சொல்லி விட்டு பூபதியைப் பார்த்தான் திவாகர்.
“கிளம்பறீங்களா ? ஏதாவது அவசர வேலை இருக்கா ? “
“ஆமா அங்கிள் ஷாப்பிங் போணும்” திவ்யா சொல்ல பூபதி திடுக்கிட்டார்.
“என்ன மறுபடியும் ஷாப்பிங்கா ?”
“இன்னும் ரெண்டு வாரத்துல கல்யாணம் இருக்குல்லயா, இன்னும் கல்யாண டிரஸ் கூட வாங்கல” திவாகர் சிரித்தான்.
“சிரிக்கிறதெல்லாம் இருக்கட்டும். இன்னிக்கு செலவாக்கற கணக்கையும் மறக்காம எழுதி வையுங்க” பூபதி சீரியஸாய் ஜோக்கடிக்க, சிரித்துக் கொண்டே கிளம்பினார்கள் திவாகரும், திவ்யாவும்
ஃ
Thanks : Pennae Nee
TO VOTE…..
