ஆன்மீகம் : முதுமை, இறைவனின் வரம்

Old
சமீபத்தில் ஒரு நபர் தன்னுடைய முதியோர் இல்ல விசிட் அனுபவம் ஒன்றைப் பகிர்ந்து கொண்டார். அவர் சொன்னது இது தான்.

“அந்த முதியோர் இல்லத்துக்குப் போனேன். அங்கே நடக்கிற விஷயங்களெல்லாம் மனசை ரொம்ப கஷ்டப்படுத்துது. ஒரு பாட்டி கிட்டே பேசிட்டிருந்தேன். ஒரு நல்ல கிறிஸ்தவ குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவங்க. அவங்க பேசினதைக் கேட்டப்புறம் மனசு ரொம்ப ரொம்ப பாரமாகிப் போச்சு” என்றவர் அந்த பாட்டி சொன்ன கதையை அப்படியே விவரித்தார்.

நாங்க நல்ல வசதியான குடும்பம். ஒரே பையன் தான். அவன நல்லா படிக்க வெச்சேன். அவனுக்கு ஒரு நல்ல கம்பெனில வேலயும் கிட்டிச்சு. அப்புறம் நல்லா சம்பாதிக்கிற பெண்ணைப் பாத்து கல்யாணம் கெட்டி வெச்சேன். ஒரு கொழந்த பொறந்துச்சு. அதுக்கப்புறம் பொண்டாட்டியோட பேச்சைக் கேட்டுட்டு என்னை இங்கே கொண்டு வந்து விட்டான். விடும்போ, கவலப்படாதீங்கம்மா, நான் வாரத்துக்கு ஒருக்க வந்து பாப்பேன். ஒண்ணாந்தேதி பணம் அனுப்பி குடுப்பேன்னெல்லாம் சொன்னான். நான் இங்க வந்து நாலு வருஷம் ஆச்சு. ஒருவாட்டி கூட எட்டிப் பாக்கல. கொண்டு விட்ட அன்னிக்கு போனவன் தான். என்னிக்காவது ஒருவாட்டியாச்சும் சாகறதுக்கு முன்னாடி அவன் வருவானா ன்னு பாத்துட்டு இருக்கேன். சொல்லி முடிக்கும் முன் அவருடைய குரல் தழுதழுக்க, கண்ணீர் பொல பொலவென ஓடியது.

இன்றைய சமூகம் முதியோர்களை எந்த நிலமையில் வைத்திருக்கிறது என்பதை நினைக்கும் போது மனது வலிக்கிறது. நகர்ப்புறங்களில் முதியோர் பராமரிப்பு இல்லங்கள் பெருகி வருகின்றன. மாதம் தோறும் ஒரு குறிப்பிட்ட கட்டணம் செலுத்தினால் உங்கள் வீட்டில் இருக்கும் முதியோர்களை அவர்கள் பராமரிக்கிறார்கள். எவ்வளவு பணம் மாசம் தோறும் கட்ட முடியுமோ அதற்குத் தக்கபடி பராமரிக்கின்ற பல வகையான இல்லங்கள் உண்டு.

அவர்களுக்கு தங்க இடம் கிடைக்கும். சாப்பிட உணவு கிடைக்கும். படிக்க நியூஸ் பேப்பர் கிடைக்கும். தொலைக்காட்சி இருக்கும். ஆனால் அங்கே தனது பிள்ளைகளின் அருகாமை இருக்காது. பேரன் பேத்திகளுடன் விளையாடும் ஆனந்த அனுபவம் இருக்காது. பாசமாய் தன்னைப் பார்த்துக் கொள்ளும் சொந்தங்கள் இருக்காது ! ஒருவேளை மகன் பணம் அனுப்பாவிட்டால், அவ்வளவு தான். நடுத்தெருவிலோ, அல்லது மிக இழிவான நிலையிலோ அவர்களுடைய வாழ்க்கை இடம் மாறும்.

குடும்ப உறவுகளில் நிகழும் பலவீனம் பதட்டப்பட வைக்கிறது. பெற்றோர் பாரமானவர்கள் எனும் சிந்தனை இன்றைய இளைய தலைமுறையினரிடம் கிளைவிட்டிருக்கிறது. பெற்றோரைப் பராமரிப்பதை மிகப்பெரிய தியாகமாகப் பார்க்கும் மக்கள் உண்டு. பெற்றோரை உதறி விட்டு எந்த விதமான குற்ற உணர்வும் இல்லாமல் நடக்கின்ற மனிதர்களும் உண்டு. பெற்றோர் உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தால் அவர்கள் சீக்கிரம் இறந்து போய்விடட்டும் என வேண்டிக்கொள்ளும் மனிதர்கள் ஏராளம் உண்டு. இவையெல்லாம் கிறிஸ்தவக் குடும்பங்களிலேயே உண்டு என்பது தான் வேதனையின் உச்சம்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கேரளாவில் நடந்த நிகழ்ச்சி பத்திரிகைகளில் அதிர்ச்சியாய் அலசப்பட்டது. அமெரிக்காவில் இருந்த மகன் ஊருக்கு வந்தான். அன்னையிடம் மிக அன்பாய் பழகினான். சில வாரங்கள் தங்கினான். தனது பிள்ளையைப் பார்த்துக் கொள்ள அமெரிக்கா வரவேண்டும் என அழைத்தான். அன்னை சிலிர்த்தாள். சொத்துகளையெல்லாம் விற்று பணத்தை வங்கியில் போட்டு விட்டு அம்மாவுடன் விமான நிலையம் சென்றான். விமான நிலைய இருக்கை ஒன்றில் அவளை அமரவைத்து விட்டு நழுவி அமெரிக்கா செல்லும் விமானத்தில் ஏறி அவன் பயணமானான். அமெரிக்கா செல்ல பாஸ்போர்ட் வேண்டும் என்பதைக் கூட அறியாத அந்த அப்பாவித் தாய் விமான நிலையத்தில் அனாதையாய் விடப்பட்டாள். இருந்த சொத்துகளையெல்லாம் உறிஞ்சி எடுத்த மகன் அதுகுறித்த எந்த ஒரு குற்ற உணர்வும் இன்றி அமெரிக்காவில் வாழ்க்கை நடத்துகிறான்.

ஒரு காலத்தில் முதியவர்கள் என்றால் அதிகபட்ச மரியாதையுடன் பார்க்கப் பட்டார்கள். “ஐயா’ என்று சொல்லி எழுந்து கைகட்டி நிற்பார்கள். ஒரு குடும்பத்தின் மூத்தவர் சொல்லும் வார்த்தைக்கு மறு பேச்சு இருக்காது. அவருக்காக ஒட்டு மொத்த வீடும் கட்டுப்படும். உறவுச் சிக்கல்கள், குடும்பச் சண்டைகள் எல்லாமே அவர் சொன்னால் சரியாகிவிடும். இன்றைக்கு நிலமை தலை கீழ்.

பணம் கையில் இருந்தால் பெற்றோரை மதிக்கத் தேவையில்லை, அவர்களைச் சார்ந்திருக்கத் தேவையில்லை எனும் எண்ணம் பிள்ளைகளுக்கு வந்து விடுகிறது. அந்த சிந்தனை அப்படியே அடுத்தடுத்தத் தலைமுறைகளுக்கும் பரவி அவர்களுடைய மனதிலும் முதியவர்களைப் பராமரிக்கத் தேவையில்லை, மதிக்கத் தேவையில்லை எனும் கலாச்சாரப் பிழை உருவாகி விடுகிறது.

நரை திரண்டவருக்குமுன் எழுந்து நில். முதிர்ந்தவர் முகத்தை மதித்து நட: உன் கடவுளுக்கு அஞ்சி வாழ்: நானே ஆண்டவர்! – ( லேவியர் 19 : 32, பொது மொழிபெயர்ப்பு) என்கிறது பைபிள். இறைவனுக்கு அஞ்சுதல் என்பது பெரியவர்களை கனம்பண்ணுவதில் இருக்கிறது என்பதே இறைவனுடைய போதனையாகும். பெற்றோரைக் கனம் பண்ண வேண்டும் எனும் போதனையை இயேசுவும் வலியுறுத்துகிறார். பெற்றோரைக் கவனிப்பதற்குப் பதில் கடவுளுக்குக் காணிக்கை செலுத்தும் பரிசேயத்தனத்தை அவர் சாடுவதையும் நாம் விவிலியத்தில் பார்க்கிறோம். முதியவர்கள் மரியாதைக்கும், வணக்கத்துக்கும் உரியவர்கள் என்கிறது விவிலியம்.

அப்பொழுது அரசன் ரெகபெயாம் தன் தந்தை சாலமோன் உயிரோடிருக்கையில் அரசவையில் பணியாற்றிய முதியோரிடம் இம் மக்களுக்கு என்ன மறுமொழி கூறலாம்? உங்கள் கருத்தென்ன? என்று ஆலோசனை கேட்டான் ( 1; இராஜாக்கள் 12 : 6 ). விவிலியத்தில் முதியவர்களிடம் ஆலோசனை கேட்கும் வழக்கத்தைப் பல இடங்களில் காணலாம். புதிய ஏற்பாட்டில் கூட சகோதரனைத் திருத்த மூப்பர்களின் ஆலோசனை கேட்கும் போதனைகளைக் காண முடியும். விவிலியம் முதுமையை ஆலோசனை சொல்லும் ஒரு அனுபவ வயதாகப் பார்க்கிறது !

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையானாலும் சரி, மோசேயின் வாழ்க்கையானாலும் சரி, அல்லது நோவாவின் வாழ்க்கையானாலும் சரி, விவிலியம் முதியவர்களை வலிமை மிக்கவர்களாகவே படம் பிடிக்கிறது. நரைத்த தாடியுடன் கையில் தடியுடன் நிற்கும் மோசே நமக்குக் கம்பீரமாகக் காட்சியளிப்பதன் காரணம் இது தான். உடல் அளவிலும், மன அளவிலும் அவர்கள் வலிமையுடையவர்களாக முன்னிறுத்தப்படுகிறார்கள். விவிலியம் முதுமையை வலிமையின் சின்னமாகப் பார்க்கிறது.

“உங்கள் முதுமைவரைக்கும் நான் அப்படியே இருப்பேன்: நரை வயதுவரைக்கும் நான் உங்களைச் சுமப்பேன்: உங்களை உருவாக்கிய நானே உங்களைத் தாங்குவேன்: நானே உங்களைச் சுமப்பேன்: நானே விடுவிப்பேன்” ( ஏசாயா 46:4 ). கடவுளின் பராமரிப்பும், ஆசீர்வாதங்களும் இளமையோடு நின்று விடுவதில்லை. அவருடைய தொடர் பராமரிப்பு கடைசி காலம் வரைத் தொடர்கிறது. ஆபிரகாமுக்கு முதிர் வயதில் குழந்தையைக் கொடுத்து இறைவன் ஆசீர்வதித்தார். விவிலியம் முதுமையை ஆசீர்வாதத்தின் காலமாகப் பார்க்கிறது.

தொடக்க காலத்தின் மனிதனின் ஆயுள் 900 ஆண்டுகள் வரையும் பிறகு 120 ஆண்டுகளாகவும் மாறியதை விவிலியம் நமக்குச் சொல்கிறது. இன்றைக்கு மனிதனுடைய ஆயுள் என்பது 70-80 வயது எனும் எல்லைக்குள் வந்து நிற்கிறது. உன் கடவுளாகிய ஆண்டவர் உனக்களிக்கும் நாட்டில் உன் வாழ்நாள்கள் நீடிக்கும்படி, உன் தந்தையையும் உன் தாயையும் மதித்து நட (யாத்திராகம் 20: 12 ). என்கிறது இறை வார்த்தை. நமது ஆயுள் நீடிக்கப்பட வேண்டுமெனில் நாம் நமது பெற்றோரை மதித்துப் பாதுகாக்க வேண்டியது அவசியம். விவிலியம் பெற்றோரை ஆயுள் நல்குபவர்களாகப் பார்க்கிறது.

அவர்கள் முதிர் வயதிலும் கனிதருவர்; என்றும் செழுமையும் பசுமையுமாய் இருப்பர் ( சங் 92 : 14 ), முதிர் வயது என்பது மரணத்தை எதிர்நோக்கி இருக்கும் தேவையற்ற பருவம் அல்ல. அது இறைவனால் ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட, கனி தரும் பருவம். விவிலியம் முதுமையை பசுமையும், செழுமையும் நிறைந்து கனிதரும் பருவமாய்ப் பார்க்கிறது.

இப்படி விவிலியம் முதுமையை மிகவும் உயர்ந்த இடத்தில் வைத்துப் பார்க்கும் போது கிறிஸ்தவர்களாகிய நாமும் அத்தகைய உயரிய இடத்தை அவர்களுக்குத் தருவது மிகவும் அவசியமாகிறது. இன்றைய இளமை நாளைய முதுமை. இன்றைய முதுமை நேற்றைய இளமை. முதுமை என்பது இறைவன் ஒருவரை ஆசீர்வதித்து அவருடைய ஆயுளை முதுமை வரை நீடித்திருக்கிறார் என்பதன் ஆனந்த அடையாளமே.

முதியோரிடம் கடுமையாய் இராதே. அவர்களைத் தந்தையராக மதித்து ஊக்குவி. இளைஞர்களைத் தம்பிகளாகவும், வயது முதிர்ந்த பெண்களை அன்னையராகவும், இளம் பெண்களைத் தூய்மை நிறைந்த மனத்தோடு தங்கையராகவும் கருதி அறிவுரை கூறு ( 1 திமோ 5 : 1,2 ) என்கிறது பைபிள். முதியோரிடம் கடுமையாய் நடந்து கொள்வது இறைவனின் கட்டளையை நேரடியாக மீறுவதற்குச் சமம். நாம் மீறுகிறோமா ?

பெற்ற தந்தைக்குச் செவிகொடு: உன் தாய் முதுமை அடையும்போது அவளை இழிவாக எண்ணாதே ( நீ.மொ 23 : 22 ). பெற்ற தந்தைக்குச் செவிகொடுப்பதும், அன்னையை முதுமை வயதில் இழிவாகவோ, சுமையாகவோ எண்ணாமல் இருப்பதும் இறைவன் நமக்குத் தந்திருக்கும் கட்டளைகள். செயல்படுத்துகிறோமா ?

தம் உறவினரை, சிறப்பாகத் தம் வீட்டாரை ஆதரியாதோர் விசுவாசத்தை மறுதலிப்பவராவர். அவர்கள் விசுவாசமற்றோரைவிடத் தாழ்ந்தோராவர். ( 1 திமோ 5 : 8 ) எனும் பைபிள் வசனம், நாம் குடும்பத்தினரைக் கவனிக்க வேண்டும், அவர்களை சிறப்பாக ஆதரிக்க வேண்டும் என்கிறது. நாம் குடும்பத்தினரைக் கவனிக்கிறோமா, பெற்றோரைப் பராமரிக்கிறோமா ?

இந்த நாளில் முதுமையைக் குறித்த நமது பார்வையைக் கொஞ்சம் மாற்றுவோம். முதியவர்கள் நமது அனுதாபத்துக்கு உரியவர்கள் அல்ல. நமது அன்புக்கு உரியவர்கள். அவர்களுக்காக நாம் செய்யும் செயல்கள் தியாகத்தின் பிரதிபலிப்புகளல்ல, அன்பின் பிரதிபலிப்புகள் என்பதில் தெளிவு வேண்டும். அத்தகைய மனதை தூய ஆவியானவரின் துணையுடன் நாம் உருவாக்க வேண்டும்.

முதியவர்களுடன் உரையாடுவது, அவர்களை அடிக்கடி சந்திப்பது, வெளியே அழைத்துச் செல்வது, அவர்களுடைய கதைகளைக் கேட்பது, அவர்களுக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்வது, அவர்களை அதிகபட்ச மரியாதையுடன் நடத்துவது, அவர்களுடைய கேள்விகளில் எரிச்சல் அடையாமல் இருப்பது, அவர்களுக்கு புதிய புதிய விஷயங்களை விளக்குவது, ஆன்மீக உரையாடல்களில் ஈடுபடுவது என அவர்களை முழுமையாய் உங்கள் வாழ்வின் பாகமாக மாற்றுங்கள். அதுவே முதியவர்களுக்கு மரியாதை அளிப்பதாகும். அதுவே விவிலியம் எதிர்பார்க்கும் வாழ்க்கையாகும்.

முதியவர்கள் நமது வாழ்வின் வரம், இதயம் தளும்பத் தளும்ப நேசிப்போம்.

சேவியர்

நன்றி : தேசோபகாரி, கிறிஸ்தவ மாத இதழ்.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s