பொறுமை கடலினும் பெரிது.

 

பொறுமையுடையவன் எதைச் சாதிக்க வேண்டுமென நினைக்கிறானோ அதைச் சாதிப்பான் – பெஞ்சமின் ஃப்ராங்கிளின்.

ஒரு விதையை விதைக்கிறோம். அது மண்ணுக்குள் தன்னை மறைத்துக் கொள்கிறது. அதற்கு நீரூற்றுகிறோம். காத்திருக்கிறோம். அது மெல்ல முளைக்கிறது. இலை விடுகிறது. தண்டு பெரிதாகிறது. கிளைகள் உருவாகின்றன. பூக்கள் உருவாகின்றன. கடைசியில் கனிதருகிறது !

இந்த பயணம் நீளமானது. ஒரு விதை விதைக்கப்படுவதற்கும், அது மீண்டும் கனிக்குள் விதையாய் நம் கையில் தவழ்வதற்கும் இடைப்பட்ட காலம் பெரியது ! பொறுமையுடன் காத்திருக்க வேண்டியது ரொம்பவே அவசியம். பொறுமை கசப்பானது. ஆனால் அது தருகின்ற கனியோ ரொம்ப இனிப்பானது என்பார் தத்துவ மேதை அரிஸ்டாட்டில்.

ஒரு இலக்கை நோக்கிப் பயணிக்கும் போது வெற்றி உடனடி சாத்தியம் ஆவதில்லை. வேர் பிடிக்காமல் முளைக்கின்ற செடிகள் நிலைப்பதும் இல்லை. நதிகள் நடந்து கொண்டே இருக்கும். அதன் பாதையில் வசந்தங்களையும், துயரங்களையும் சந்திக்கும். அருவிகளில் விழும், தடைகளில் எழும், மௌனமாய் அழும் ஆனாலும் அதன் இலட்சியம் கடைசியில் நிறைவேறும். அதுவரை அதன் பயணம் பொறுமையாய் நடந்து கொண்டே இருக்கும்.

இந்த பொறுமைக்கு முதல் தேவை நம்பிக்கை. விடியும் எனும் நம்பிக்கையே இரவில் நம்மை நிம்மதியாய் தூங்க வைக்கிறது. முடியும் எனும் நம்பிக்கையே பயணங்களுக்கு நம்மைத் தூண்டுகிறது. நம்முடைய பொறுமை நம்பிக்கை இழக்கும் போது “பொன் முட்டையிடும் வாத்தை வெட்டிக் கொன்ற முட்டாளாய்” செயல்படத் துவங்குவோம்.

பொறுமை தனது பயணத்தை நிறுத்தும்போது தோல்வி நம்மை நோக்கி நடைபோடத் துவங்கும்.

பொறுமையின் உதாரணமாக சீனாவின் மூங்கில் செடியைச் சொல்வார்கள். சீன மூங்கிலைப் பயிரிட்டு தண்ணீர் ஊற்றுவார்கள். பருவங்கள் போகும் ஆனால் செடி வளரவே வளராது. ஒரு இன்ச் அளவு கூட வளராமல் அடம்பிடித்து அப்படியே இருக்கும். முழுசாய் நான்கு வருடங்கள் செடி அப்படியே இருக்கும். செடிக்குத் தண்ணீர் ஊற்றுபவர் பொறுமையுடன் அதை பராமரிக்க வேண்டும். நான்கு ஆண்டுகளாய் அவருக்கு சிலாகிக்கவோ, மகிழ்ச்சி கொண்டாடவோ எதுவுமே இருப்பதில்லை.

ஆனால் அதற்கு அடுத்த பருவத்தில் எல்லோரும் வியக்கும் வண்ணம் அந்த மூங்கில் வளரத் துவங்கும். அதுவும் எப்படி ? சட சடவெனும் அசுர வளர்ச்சி. ஒரே ஆண்டில் அது எட்டிப் பிடிக்கும் உயரம் எவ்வளவு தெரியுமா ? 80 அடிகள். நான்கு ஆண்டுகாலமாக அமைதியாக இருந்த செடி, எப்படி ஐந்தாவது ஆண்டில் மட்டும் விஸ்வரூப வளர்ச்சியை எட்டுகிறது ?

ஆராய்ந்து பார்த்தால் ஆச்சரியம் தரும் ஒரு ரகசியம் இதில் இருப்பதைப் புரிந்து கொள்ளலாம். இயற்கையின் அற்புதம் என்றோ, கடவுள் படைப்பின் மகத்துவம் என்றோ நீங்கள் பெயரிட்டுக் கொள்ளுங்கள். முதல் நான்கு ஆண்டுகள் அந்த மூங்கில் வேர்களை பூமியில் நன்றாக இறக்கி மிகச் சிறந்த பிடிமானத்தை உருவாக்கிக் கொள்கிறது. ஐந்தாவது ஆண்டில் நான் எண்பது அடி உயரமாக வளரப் போகிறேன், என்னைத் தாங்கிப் பிடிக்கும் வல்லமை என் வேர்களுக்குத் தேவை என அது முழு மூச்சாய்த் தன்னைத் தயாரிக்கும். அதனால் தான் ஐந்தாவது ஆண்டில் அசுர வளர்ச்சி அடையும் போது அது தடுமாறுவதும் இல்லை, தடம் புரள்வதும் இல்லை !

பொறுமை உயரமான வெற்றிகளை உருவாக்குகிறது. அவசரப் பட்டு முளைத்து, சடசடவென வீழ்ந்து விடாமல், நமது அடித்தளத்தை வலுவாக்கிக் கொள்ள பொறுமை நம்மைத் தூண்டுகிறது. தண்ணீரின் ஆழம் தெரியாமல் குதிப்பதோ, மலையின் ஆழம் தெரியாமல் ஏறச் செல்வதோ ஆபத்தில் முடியும் ! பாதியிலேயே பொறுமையைக் கழற்றி விட்டுவிடுபவர்கள் வெற்றியின் பதக்கங்களை அணிந்து கொள்வதில்லை.

அவசரம் நமக்கு சிப்பிகளைத் தரலாம், ஆனால் பொறுமையே முத்துகளைத் தரமுடியும். “நேரமும் பொறுமையுமே போராளிகளின் பலம்” எனும் லியோ டால்ஸ்டாயின் தத்துவ முத்து பொய் சொல்வதில்லை ! ஒருவனுடைய திறமைகளை வெற்றிகளாக உருமாற்றித் தருவது பொறுமையே ! பொறுமை அனுபவத்தின் வெளிப்பாடு ! அதுவே வாழ்வின் அலைகளை எதிர்கொள்ளும் துடுப்பாய் பயன் தரும் !

பொறுமையான முயற்சியே வெற்றியின் அடிநாதம் என்பதை எல்லா சாதனையாளர்களும் ஒத்துக் கொள்வார்கள். யாருக்கும் வெற்றி என்பது கிறிஸ்மஸ் தாத்தாவின் பரிசுப் பொருள் போல வந்து சேர்வதில்லை.

வெற்றிக்கு 99 சதவீதம் பொறுமையான உழைப்பும், ஒரு சதவீதம் உந்துதலும் இருக்க வேண்டும் என்கிறார் ஐன்ஸ்டீன் ! வெற்றியையும், வெற்றியைக் கொண்டாடும் மனநிலையையும், ஆழமான குடும்ப உறவையும் தருகின்ற பொறுமை கடலினும் பெரிது தான் !

வரும் வழியில் : தசாவதாரம் படும் பாடு !


போஸ்டர்

தசாவதாரத்தின் அலை சற்று ஓய்ந்தது போலிருக்கிறது. உபயம் குசேலன். மாயாஜாலிலும் தினசரி நாற்பத்தைந்து காட்சிகள் என கலக்கிக் கொண்டிருந்த தசாவதாரம் நான்கைந்து காட்சிகள் என இறங்கிவிட்டது. படம் வந்து ஏறக் குறைய ஐம்பது நாளாகிவிட்டது எனவே அலை ஓய்வது ஆச்சரியமில்லை, ஆனால் நான் சொல்ல வந்தது அதைப் பற்றியல்ல.

இன்று அலுவலகம் வரும் வழியில் ஒரு வித்தியாசமான போஸ்டரைப் பார்த்தேன். “தசாவதாரம் திரைப்படத்தில் நாடார் சமூகத்தை இழிவு படுத்துவது போல வசனம் பேசி நடித்த கமலஹாசனை வன்மையாகக் கண்டிக்கிறோம்” என்பது தான் அந்த போஸ்டர். ஏதோ நாடார் சமூக தலை, உப தலை, உப உப உப தலை என்றெல்லாம் சில பெயர்கள் அதில் தெரிந்தன. சில பெண்களின் பெயர்கள் கூட !! அடடா !!!!

ஆஹா.. இதென்ன புதுக் கரடி ? முதலில் சைவம், வைணவம் என்றார்கள். வழக்கு, இழுக்கு என இழுத்து பரபரப்பைக் கூட்டி விட்டு அப்புறம் நைசாப் பேசி அப்படியெல்லாம் இல்லீங்கன்னா.. நீங்க பேசாம படத்தைப் பாருங்க என வழக்குப் போட்டவர்களை வழிக்குக் கொண்டு வந்து விட்டார்கள்.

அதுக்கு அப்புறம், கமல் ஆத்திகராகியிருக்கிறார், மறைமுகமாக விஷ்ணுவின் பத்து அவதாரங்களையும் தனது கதாபாத்திரமாக்கி, கடலில் கிடந்த கடவுள் சிலையை  கரைக்கு இழுத்து வந்து ஆத்திகர் பக்கம் அடிபணிந்திருக்கிறார் என ஸ்லோகங்கள் சொன்னார்கள். விட்டால் கமலையே கமல சுவாமிகள் ஆக்கியிருப்பார்கள். கமலும் நான் சுவாமிஜிகள் இல்லேன்னா சொன்னேன், சுவாமிஜிகளா இருந்திருந்தா நல்லா இருந்திருக்கும்னு தான் சொன்னேன் என வசனம் பேசியிருப்பார்.

இப்போது நாடார் சமூகத்தினரை கமல் இழிவு படுத்தியிருப்பதாக குட்டையைக் குழப்புகிறார்கள். அதென்ன இழிவோ எழவோ எனக்குப் புரியல. யாராவது புரிந்தால் சொல்லுங்கள் புண்ணியமாப் போவும்.

படம் வெளியாகி ஐம்பது நாளுக்கு அப்புறம் தான் இப்படி ஒரு போஸ்டர் வந்திருக்கிறது. அப்படின்னா நாடார் சமூகம் இதுக்கு முன் படத்தைப் பாக்கலையா ? அல்லது ஒருவேளை
தசாவதாரத்தின் அலை சற்று ஓய்கிறதே என கமல் ரசிகர்களோ, தயாரிப்பாளரோ நாடார் சமூகம் என போஸ்டர் அடித்து ஒட்டுகிறார்களா என்பதும் புரியவில்லை.

எப்படியோ என்னதான் அப்படி சொல்லியிருக்கான்னு போய் பாக்கணும் மக்களே – ன்னு நாடார் சமூகம் தியேட்டர்களை முற்றுகையிடும் ஒரு சிறு வாய்ப்பு இதனால் உருவாகியிருக்கிறது.

அடுத்தது எந்தப் பேரவைப்பா ?

சிக்னல் சந்திப்பு

மீனம்பாக்கம் விமான நிலையம் அருகே இருக்கும் சிக்னலில் புதிதாக ஒரு டிஜிடல் போர்ட் வைத்திருக்கிறார்கள். நிறுத்தத்தில் நிற்பவர்களை சற்று யோசிக்கச் செய்கின்றன அந்த போட்டில் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் வாசகங்கள்.

உதாரணமாக : எண்பது கிலோ மீட்டர் வேகத்தில் ஓட்டினால் முப்பத்து விழுக்காடு எரிபொருள் அதிகம் தேவைப்படும். உங்கள் வண்டியின் சக்கரங்களில் காற்று சரியான அளவில் இல்லையெனில் பத்து விழுக்காடு எரிபொருள் அதிகம் செலவாகும்… என வாசகங்கள் வலமிருந்து இடமாக ஓடிக் கொண்டிருக்கின்றன.

எப்படா சிகப்பு போயி பச்சை வரும் பாஞ்சுடலாம் என காத்திருந்த சில இருசக்கர வாகனவாசிகள் இரண்டொரு வினாடிகள் வாசகங்களைப் பார்த்து விட்டு, தங்கள் சக்கரங்களில் காற்று இருக்கிறதா என பார்த்ததையும் கவனிக்க முடிந்தது.

ஏதோ.. நல்லது நடந்தா சரி..

ஏதோ.. நல்லது நடந்தா சரி..

ஏதோ நல்லது நடந்தா சரி என சொல்லும்போ தான் ஞாபகத்துக்கு வருகிறது. வேளச்சேரி ஏரியை ஒட்டியிருக்கும் கால்வாய் குப்பைகளால் நிரம்பியிருக்கிறது, ஒரு கொசு கடலே அங்கே குடி இருக்கிறது என கடந்த வாரம் தினகரன் செய்தி ஒன்று வெளியிட்டிருந்தது. கூடவே அந்த அசிங்கத்தின் அரைப் பக்க கலர் படமும்.

அந்தப் பக்கம் வழியாகத் தான் நான் தினமும் அலுவலகம் வரவேண்டிய சூழல். அன்றைக்கு காலை ஒன்பது மணிக்கு நான் அந்தப் பக்கம் வழியாக வந்த போது சில வாகனங்களும், பல அரசு அதிகாரிகளும் அந்தப் பகுதியை முற்றுகையிட்டு உற்று உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது தெரிந்தது.

ஆஹா.. இவ்ளோ ஸ்பீடா இருக்காங்களே என்று ஒரு நிமிடம் அசந்து தான் போயிட்டேன்.

இன்னிக்கு செய்தித் தாளில் இன்னொரு செய்தி படித்தேன் “தினகரன் செய்தியைப் பார்த்து விட்டு காமராஜரின் பேத்தியின் குறைகளை அரசு நிவர்த்தி செய்தது”.

அரசு அதிகாரிகள் பேப்பர் எல்லாம் படிக்கிறாங்களே !!! இது நல்ல விஷயமாச்சே !!! அதனால இன்னொரு வாட்டி அதையே சொல்லிக்கறேன். ஏதோ நல்லது நடந்தா சரி.