ஆகதன் : விமர்சனம் ! நாணமில்லே சத்யராஜ் ?

சத்தியராஜின் முதல் மலையாளப் படமான ஆகதன் பார்க்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. மலையாள இயக்குனர்களில் எனக்குப் பிடித்த இயக்குனர்களில் ஒருவரான கமல் இயக்கியிருக்கும் படம் இது. பல அற்புதமான படங்களை மலையாள உலகுக்கு நல்கியவர் இவர். சரி, இவருடைய ஆகதன் கதை என்ன ?

காஷ்மீரின் ஒரு துயர இரவு. ஆனந்தமான அம்மா, அப்பா, அக்கா என வாழ்ந்த சிறுவனுடைய கண் முன்னாலேயே தீவிரவாதிகள் பெற்றோரைக் கொன்று விடுகிறார்கள். சகோதரியையும், சிறுவனையும் காப்பாற்றும் இராணுவ அதிகாரி சகோதரியைக் கெடுத்து கோமா நிலைக்குத் தள்ளி விடுகிறார். பல ஆண்டுகள் நினைவு திரும்பாமலேயே மருத்துவமனையில் கிடந்து அப்படியே இறந்து விடுகிறாள் சகோதரி. சிறுவன் வளர்ந்து பெரியவனானபின் அந்த இராணுவ அதிகாரியைத் தேடிப் பிடித்து பழி தீர்ப்பது தான் கதை ! ( நெசமாவே இதான் கதை ! )

மஞ்ஞு மழக்காட்டில் எனத் தொடக்கும் மனதை உருக்கும் பாடலுடன் தொடங்குகிறது படம். ஒரு இனிமையான குடும்பத்தின் அழகிய நினைவுகளுடன் அஜயன் வின்செண்டின் ஒளிப்பதிவில் ஸ்தம்பிக்க வைக்கும் அழகிய காட்சிகளுமாய் படம் நகர்கிறது. படம் முழுக்க ஒளிப்பதிவும், அவ்ஸேப்பச்சனின் இசையும் இதமாகப் பயணிக்கின்றன.

திலீப் ஹீரோ. அவருடைய அக்மார்க் நகைச்சுவைகள் ஏதும் படத்தில் இல்லை என்பது பெரும் குறை. அவருக்கு சீரியஸ் கதாபாத்திரம். அவ்வப்போது லேப்டாப்பை திறந்து குடும்ப போட்டோவைப் பார்த்துக் கொள்கிறார். (முன்பெல்லாம் பர்சிலிருந்து ஒரு நைந்து போன படத்தை எடுத்துப் பார்ப்பார்கள். இது ஹை பட்ஜெட் படமாம் அதனால ஒரு லேப்டாப் ! ) ஹீரோயின் சார்மி. திலீப்புடன் நெருக்கமாகவும், டி ஷர்ட்களுடன் இறுக்கமாகவும் வந்து கொடுத்த காசுக்கு நடித்துவிட்டுப் போயிருக்கிறார்.

சரி, அப்போ சத்தியராஜ் ! அவர் தான் ஆர்மி ஜெனரல். ஹீரோவின் டீன் ஏஜ் சகோதரியை கொஞ்சமும் மனிதாபிமானம் இல்லாமல் கற்பழித்துக் கொன்ற ஆர்மி ஜெனரல். பெற்றோரின் பிணங்களுக்கு இடையே, சிறுவனின் கண் முன்னாலேயே ஒரு பாலியல் பலாத்காரத்தை அரங்கேற்றியவர். இப்படி ஒரு நச் கதாபாத்திரம் வேண்டும் என்பதற்காகத் தான் ரஜினியின் சிவாஜியில் கூட நடிக்கமாட்டேன் என்று சொன்னீங்களா சத்யராஜ் சார் ?

ரிட்டையர்ட் இராணுவ ஜெனரலுக்குரிய கம்பீரம் சத்தியராஜிடம் இருக்கிறது. ஆனால் அவருக்குக் கொடுத்திருக்கும் டப்பிங், ஐயோ… ஒட்டாமல் உரசாமல் எங்கோ தொங்குகிறது. குறிப்பாக சத்தியராஜின் குரலைக் கேட்டவர்களுக்கு டப்பிங் குரல் கொஞ்சமும் ரசிக்கப் போவதில்லை. என்ன பண்ண சத்தியராஜுக்கு தான் மலையாளம் வராதே. “ஞானும் திலீபும் பிரண்டாச்சி” எனுமளவுக்கு தான் அவருடைய மலையாளம் என்பதை அவருடைய ஒரு பேட்டியிலேயே சொல்லி விட்டார்.

படத்தில் உறுத்தலாய் எழுந்த இன்னொரு சம்பவம், படத்தின் துவக்கக் காட்சிகளில் ஒன்று. காட்சியில் வண்டியில் அடிபட்ட மூதாட்டி ஒருத்தியை ஹீரோவும் ஹீரோயினும் காப்பாற்றி மருத்துவமனை ஒன்றில் சேர்க்கிறார்கள். உடனே ஒரு காட்டுவாசிக் கூட்டம் ஓடி வருகிறது “அம்மா…” என்று கத்தியபடி. “அது தமிழர் கூட்டம். கொஞ்சமும் நாகரீகம் இல்லாமல், காப்பாற்றிக் கொண்டு வந்த ஹீரோவிடம் இருந்த பணத்தையெல்லாம் பிடுங்கிவிட்டு, ஹீரோயினை தரக்குறைவாய் நடத்தி விட்டுப் போய் விடுகிறார்கள்.

“இப்படியும் மனுஷங்க, உதவி செய்யப் போனா…” என ஹீரோ சலித்துக் கொள்கிறார். வழக்கமாகவே ஒரு தமிழனை வில்லனாக்கி அவனை செமையாக உதைத்து தமிழ் சமூகத்தையே உதைத்துத் தள்ளி விட்டது போல பெருமிதப்படுபவை தான் பெரும்பாலான மலையாள சினிமாக்கள். இந்தப் படம் ஒரு படி மேலே போய், வில்லன்கள் மட்டுமல்ல, தமிழர்கள் எல்லோருமே படிப்பறிவும், நன்றியும் இல்லாத காட்டுவாசிகள் என்றும் பறைசாற்றியிருக்கிறது. சாதாரண ஒரு மலையாளப் படத்தில் இப்படி ஒரு காட்சி இருந்திருந்தால் மலையாளிகளுடைய வெவரமில்லாத்தனம் என ஜஸ்ட் லைக் தேட் போயிருக்க முடியும். ஆனால் தன்மானத் தமிழன் சத்யராஜ் நடித்திருக்கும் முதல் மலையாளப் படத்திலேயே இப்படியென்றால் ?

சத்யராஜ் இந்தக் காட்சியைப் பார்க்கவில்லையா ? அல்லது “ஐயா கமல், தமிழர்கள் இப்படி கிடையாது. படிப்பறிவு உள்ளவங்க தான். நன்றிக்குப் பெயர் போனவங்க தான்” ன்னு சொல்றதுக்கு ஆர்மி ஆபீசருக்கு தெம்பு வரவில்லையா ? அதை விட்டு விட்டு “கமல் சாரே.. நிங்ங்அள் சூப்பர் சீன் வெச்சாச்சி ” என்று கைதட்டிப் பாராட்டி விட்டு வரத் தான் முடிந்திருக்கிறதா ? அப்பவே மைல்டா டவுட் ஆனேன்யா..

தனது மலையாளப் படத்தின் கதாபாத்திரத்தைப் பற்றி ஏகத்துக்குச் சிலாகித்துப் பேசினார் சத்தியராஜ் ! என்ன ? இதுவா சூப்பர் கதாபாத்திரம் ? தமிழ் சினிமாவில் பார்க்காத சத்தியராஜ் இங்கே எங்கே ? ! மலையாளிகள் பாராட்டும் கடைசிக் காட்சி கூட வால்டர் வெற்றிவேலில் பார்த்ததை விட கம்மி தான் !

இன்னொரு காட்சியில் லயோலா கல்லூரியில் படித்த ஒரு தமிழர் வருவார். அவரை “சாப்பாட்டு ராமன்” என கிண்டலடிப்பார்கள் ! இப்படி படம் முழுக்க தமிழ் சார்ந்த விஷயங்கள் எல்லாமே கொச்சைப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன, சத்யராஜ் உட்பட ! ஆகதன் சத்யராஜின் முதல் மலையாளப் படம் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். கடைசி மலையாளப் படமா என்பது அவருக்கு மட்டும் தான் தெரியும் !

 

பிடித்திருந்தால் வாக்களியுங்கள்

INVICTUS : எனது பார்வையில்

ஹாலிவுட்டின் நடிப்பு ஜாம்பவான் கிளிண்ட் ஈஸ்ட்வுட் இயக்கியிருக்கிறார் என்பதனாலேயே சிறப்புக் கவனம் பெறுகிறது இன்விக்டஸ் படம்.

தனது கால்நூற்றாண்டு தாண்டிய சிறை வாசத்திலிருந்து வெளியே வருகிறார் நெல்சன் மண்டேலா. சில ஆண்டுகளில் தென்னாப்பிரிக்காவின் ஜனாதிபதியாகப் பதவியேற்கிறார். தென் ஆப்பிரிக்காவின் வெள்ளை இன மக்களோ இனிமேல் தங்கள் வாழ்வு அவ்வளவு தான் என நினைத்துக் கொள்கிறார்கள். கருப்பு இன மக்களோ இது வெள்ளையர்களுக்கு எதிரான பழி தீர்க்கும் காலம் என நினைத்துக் கொள்கிறார்கள். இருவருடைய சிந்தனையும் தவறு, தனது எண்ணம் அனைவரையும் அரவணைத்து ஆரோக்கியமான நாட்டைக் கட்டியெழுப்புவதே என்கிறார் மண்டேலா !

இதற்காக அவர் தேர்ந்தெடுப்பது ரக்பி விளையாட்டு ! . அமெரிக்கன் புட்பால். ஸ்பிரிங்பக்ஸ் எனும் தென்னாப்பிரிக்க விளையாட்டுக் குழுவில் இருப்பவர்கள் ஏறக்குறைய எல்லோருமே வெள்ளையர்கள். அவர்கள் விளையாட்டிலும் சொதப்பிக் கொண்டிருந்த காலம். இவர்கள் குழுவைக் கலைத்து விட்டு கருப்பர்களைக் கொண்டு புதிய குழுவை ஆரம்பிக்க வேண்டுமென விளையாட்டுக் கமிட்டிகளெல்லாம் கங்கணம் கட்டிக் கொண்டிருக்கின்றன. மண்டேலாவோ, அந்தக் குழுவை ஆதரித்து அதை உலகக் கோப்பை வெல்ல வைப்பதன் மூலம் வெள்ளையர் கறுப்பர் பாகுபாட்டை உடைக்க நினைக்கிறார்.

அந்த விளையாட்டுக் குழுவின் தலைவர் மேட் டிமான். அவரை தனியே தேனீர் விருந்துக்கு அழைத்து உற்சாகமூட்டி, தொடர்ந்த ஆதரவை அந்த அணிக்கு வழங்குகிறார். தனது பாகுபாடற்ற நிலையை மிகத் தெளிவாக வரையறுத்து, அணியை வெற்றி பெறச் செய்து ஒன்று பட்ட மனநிலையை மக்களிடையே உருவாக்குகிறார் என்பதே கதை !

நெல்சன் மண்டேலாவாக வாழ்ந்திருப்பவர் மார்கன் ஃபிரீமேன். அவருடைய நடிப்பைப் பற்றிப் புதிதாகச் சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. ஜஸ்ட் லைக் தேட் பின்னிப் பெடலெடுத்திருக்கிறார். அவரோடு போட்டி போட்டு விளாசியிருக்கிறார் மேட் டிமான். பார்ன் சீரீஸ் போல அதிரடிக்கு எந்த வாய்ப்பும் இல்லாத அடக்கமான கேரக்டர். அதிலும் ஜொலிக்கிறார் அவர். குறிப்பாக ஜனாதிபதி தனக்கு தனியே ஸ்பெஷல் தேனீர் விருந்து வழங்கும் காட்சியில் மார்கனின் நடிப்புக்குச் சவால்விடும் நடிப்பில் அசத்துகிறார் மேட் டிமான்.

காட்சியமைப்புகள் படத்தின் மீதான தாக்கத்தையும், நம்பகத்தன்மையையும் அதிகரிக்கின்றன. இன்விக்டஸ் என்பது ஒரு கவிதை. வில்லியம் ஹென்லே என்பவரால் கடந்த நூற்றாண்டில் எழுதப்பட்ட கவிதை அது. நீதான் உன் விதிக்கும், உன் ஆன்மாவுக்கும் ஆசான் ! என்பது தான் கவிதையின் கரு. அது தான் மண்டேலாவின் சிறை வாழ்வில் ஊக்கமளித்த கவிதை. அதைக் கைப்பட எழுதி மேட் டிமானுக்குக் கொடுத்து அவரை ஊக்கப்படுத்துகிறார்.

விளையாட்டுக் குழுவில் இருந்தவர்கள் எப்படி மண்டேலாவை ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள் என்பதெல்லாம் சொல்லப்படவில்லை.  அந்த கடைசி விளையாட்டு ரொம்பவே இழுக்கிறது ! இப்படி ஆங்காங்கே குறைகள் இருந்தாலும் அவை நிறைகளினால் மறைந்து விடுகின்றன.

மண்டேலாவின் எளிமை, அவருடைய செயல்பாடுகள், மக்களுடன் அவர் கொண்டிருந்த ஸ்நேகம், அவருடைய இயல்பான வாழ்க்கை என இப்படி ஒரு தலைவர் எல்லா நாட்டுக்கும் கிடைக்க மாட்டாரா என ஏங்க வைக்கிறது படம்.

உணர்ச்சிபூர்வமாக காட்சிகளும், தன்னம்பிக்கையை அதிகரிக்கும் காட்சிகளும், பரபப்பான காட்சிகளுமாய் வசீகரிக்கிறது இன்விக்டஸ்.

வாய்ப்புக் கிடைத்தால் தயங்காமல் பார்க்கலாம்…

படித்தது பிடித்திருந்தால் வாக்களியுங்கள்…

Alice in Wonderland : எனது பார்வையில்

 

நாம சில வேளைகளில் கனவு காண்போம். எங்கிருந்தாவது விழுந்து கீழே கீழே போய்க்கொண்டே இருப்போம் அப்புறம் ஒரு கட்டத்தில் இது கனவு என்று நமக்கே தோன்றி விடும். அப்படி ஒரு ஆழமான குழிக்குள் விழும் ஒரு பெண் அங்கே ஒரு அற்புத உலகத்தை சந்திக்கிறாள். நிஜமாக நடக்கும் அந்த விஷயத்தைக் கனவு என்று நினைத்துக் கொள்கிறாள். இது தான் ஆலிஸ் இன் ஒண்டர் லேண்ட் படத்தில் கான்சப்ட்.

 கற்பனை உலகின் கதவைத் திறப்பது எல்லோராலும் சாத்தியமில்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை நிஜத்தை எழுதுவது சிம்பிள். மொழி கைவசம் இருந்தால் நிஜத்தின் வாசத்தை அப்படியே எழுத்தில் கொண்டு வந்து விடலாம். ஆனால் கனவு உலகத்தை உருவாக்க மனிதனுடைய வலது மூளை ரொம்பப் பலமாக இருக்க வேண்டும். ஹாரி பாட்டர், லார்ட் ஆஃப் த ரிங்க்ஸ், அவதார் என கிறங்கடிக்கும் ஏகப்பட்ட கற்பனை உலகங்களின் வரிசையில் இதுவும் ஒன்று. 

பாதாள உலகில் இரண்டு ராணிகள். இருவரும் சகோதரிகள். வெள்ளை ராணி நல்லவள். சிவப்பு ராணி கெட்டவள். ஆலிஸ் கெட்ட ராணியின் டிராகனைக் கொன்று, வெள்ளை ராணியை ஆட்சியில் அமர்த்துகிறாள். என சுருக்கினால் அது எந்த வகையிலும் இந்தப் படத்தை கௌரவிப்பது ஆகாது. படத்தின் ஒவ்வோர் பாத்திரப் படைப்பும் சுவாரஸ்யமாய் விரிகிறது. லாஜிக் ஆசாமிகள் இந்த மந்திரக் குழிக்குள் நழுவி விழாமல் சென்று விட வேண்டியது முக்கியம்.

 இந்தப் படத்தில் ஆலிஸ் இளம் பெண். சுதந்திரமாக இருக்க விரும்புபவள். பிராணிகளோடு அன்பு அதிகம். தனக்குப் பிடிக்காத ஒரு ராயல் மாப்பிளைக்கு மண ஒப்பந்தமாகப் போகும் நேரத்தில் கோட் சூட் முயல் ஒன்று வருகிறது. அதைத் தொடர்ந்து ஓடி குழியில் விழுகிறாள். அங்கிருக்கும் கதவைத் திறந்து வெளியே போய் அவள் அதிசய உலகத்தைப் பார்க்கிறாள். வாவ், தன் கனவில் அடிக்கடி வரும் அதே உலகம். எனவே இதுவும் கனவு என நினைக்கிறாள் அவள்.

 அதிசய உலகில் இருக்கும் விலங்குகளுக்கு, “இவள் தான் முன்பொருமுறை வந்த குட்டிப் பெண் ஆலிஸா ?” என்பதில் சந்தேகம். பிறகு அந்த சந்தேகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மறைகிறது. தம்மடிக்கும் கம்பளிப்பூச்சி, புகையாய் பறந்து திரியும் பூனை, கொடிய மிருகம் என விந்தை உலகம் ஆலிஸை வியக்க வைக்கிறது. அங்கே இருக்கிறார் நம்ம ஜானி டெப். அவருக்கு இதில் பைத்தியக்கார தொப்பிக்காரன் எனும் பெயர்.

 சிவப்பு ராணியின் கோட்டையில் மந்திர வாள். மந்திரவாளைக் கொண்டு தான் டிராகனைக் கொல்ல முடியும். டிராகனிக் கொன்றால் தான் வெள்ளை ராணி ஆட்சியைப் பிடிக்க முடியும் என்றெல்லாம் சுவாரஸ்யமும், அம்புலிக் கதைத் திருப்பங்களும். இத்தகைய படங்களுக்கு முடிவு என்ன என்பதெல்லாம் சொல்லத் தேவையில்லை !

 இந்தக் கதையின் மூலம் 1865ம் ஆண்டில் சார்லஸ் டாட்ஸன் எனும் எழுத்தாளரின் கற்பனையில் முளைத்தது என்பது வியப்பளிக்கிறது. அந்தக் கற்பனைக்கு நவீன கலர் அடித்திருக்கிறார்கள். அதன் பிறகு இந்த நூல் பல்வேறு மொழி மாற்றங்கள் இணைப்புகள் என உலகெங்கும் பாப்புலராகி விட்டது. இந்த லேட்டஸ்ட் திரைப்படத்தின் சாராம்சம் ஆலிஸ் அட்வன்சர்ஸ் இன் ஒண்டர்லேண்ட் மற்றும் துரூ த லுக்கிங் கிளாஸ் ஆகிய இரண்டு நாவல்களின் கூட்டாஞ்சோறு. லெவிஸ் கோரல் தான் இந்த நாவல்களை எழுதியவர். கூட்டாஞ்சோறாக்கி பரிமாறியிருக்கும் இயக்குனர் டிம் பட்டன். சந்தேகம் வேண்டாம் பேட்மேன், சார்லி அண்ட் த சாக்லேட் பேக்டரி போன்ற பேசப்பட்ட படங்களை இயக்கிவர் இவர் தான்.

ரசிக்க வேண்டுமென குழந்தை மனசோடு அமர்ந்தால் உங்களால் ரசிக்காமல் இருக்க முடியாது.

  

பிடித்திருந்தால் வாக்களியுங்களேன்….

 

த கராட்டே கிட்- எனது பார்வையில்

 

பார்க்க வேண்டும் என நினைத்து நினைத்து கடைசியில் பார்த்தே விட்டேன். ஹாலிவுட் வில்ஸ்மித் பையன், பொடியன் ஜேடன் ஸ்மித் தான் கதையின் ஹீரோ. கால் நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு வந்த தி கராட்டே கிட் திரைப்படத்தின் மறு பதிப்பு தான் இந்த புதிய படம்.

கதை ? அமெரிக்காவின் டெட்ராய்டிலிருந்து சீனாவுக்கு குடிபெயர்கின்றனர் ஜேடனும் அம்மாவும். இனிமேல் டெட்ராய்டில் எதுவுமே இல்லை எனும் சூழல். மிச்சமுள்ள வாழ்க்கை சீனாவில் தான். சீனா வந்ததும் பூங்காவில் விளையாடப் போகும் ஜேடனுக்கு அறிமுகமாகிறாள் ஒரு பதின் வயதுத் தோழி. வழக்கம் போலவே அதைச் சகித்துக் கொள்ள முடியாத பதின் வயதுப் பசங்க ஜேடனை அடித்து விடுகிறார்கள். போதாக்குறைக்கு வில்லன் சிறுவர்கள், தோழி, ஜேடன் என எல்லாருமே ஒரே பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்க வேண்டிய கட்டாயம்.

நம்ம ஜாக்கி சான், ஜேடன் தங்கியிருக்கும் அப்பார்ட்மெண்டின் மெயிண்டனன்ஸ் மேன். ஆர்ப்பாட்டமெல்லாம் செய்யாமல் தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என திரியும் ஒரு முதுமை மனிதர். ஒரு நாள் ஜேடனை அவருடைய வீட்டு வாசலில் வைத்தே ஆறு மாணவர்கள் புரட்டி எடுக்க, காப்பாற்றுகிறார் த ஃபாஸ்ட் ஃபைட்டர் ஜாக்கிசான்.

அந்த சண்டை போட்ட சிறுவர்களின் மாஸ்டரிடம் போய் “சமாதானம் பேச வந்திருக்கேன். இனிமே சண்டை வேண்டாம்” ன்னு சொல்ல, அந்த மாஸ்டரோ எதிர்பார்த்தபடியே வில்லன். சண்டைல இரக்கமெல்லாம் காட்டக் கூடாது என பசங்களுக்குப் பாடம் எடுப்பவர். பிரபல கங் ஃபூ மாஸ்டர். சமாதானம் வேணும்ன்னா உங்க ரெண்டு பேருல யாராச்சும் ஒருத்தர் சண்டை போடணும் என்கிறார் அவர். வழக்கமான படமாய் இருந்திருந்தால் ஜாக்கி சான் சட்டையைக் கழற்றி, பட்டையைக் கிளப்பியிருப்பார். இந்தப் படத்தில் “இந்த பையன் வரப்போற போட்டில கலந்து சண்டை போடுவான்” என சொல்கிறார். வழக்கம் போலவே வில்லன் நக்கலடிக்க, பையனின் மாஸ்டராகிறார் ஜாக்கி.

கடைசியில் பையன் போட்டியில் வென்றானா இல்லையா என்பதை திரையில் காணாமலேயே சொல்லி விடுவோம் எல்லோருமே !

அதிரடி சண்டைக்காரர் ஜாக்கிசானுக்கு வயதாகிவிட்டது. அந்த வயதுக்கேற்ற ஒரு வேடத்தைப் பிடித்திருக்கிறார். இதுவரை அவரிடம் கவனிக்க மறந்து போன நுணுக்கமான உடல் அசைவுகளை இதில் கவனிக்க. இருந்தாலும் ஜாக்கிசான் என்றாலே பறந்து பறந்து பதறடிக்க வேண்டாமா ? ம்ம்… என்ன செய்ய !

ஜேடன் எண்பதடி பாய்ந்த குட்டி. ஆணா, பெண்ணா என்றே குழம்புமளவுக்கு மழலை முகம். கசிந்து அழும் காட்சியில் அப்படியே செவன் பவுண்ட்ஸ் வில்ஸ்மித்தின் மினியேச்சராய் தெரிகிறார். தனுஷுன் சுள்ளான் எல்லாம் பார்த்துப் பழகிப் போனதால் ஜேடனின் பென்சில் உருவம் நம்மை ரொம்ப டென்ஷன் ஆக்கவில்லை என்பது கொசுறுச் செய்தி.

படத்துக்கு ஏன் கராத்தே கிட் என்று பெயர்வைத்தார்கள் என்பது ஹாலிவுட் கடவுளுக்கே வெளிச்சம். படத்தில் படிப்பதென்னவோ கங் ஃபூ தான். நாம நினைக்கிற பிளாக் பெல்ட் சமாச்சாரங்கள் ஏதும் இல்லை. அதனால் தான் சீனாவில் உஷாராக “த கங்ஃபூ டிரீம்” என்று பெயரிட்டிருக்கிறார்கள் ! “நாம செய்ற எல்லா செயல்லயுமே கங் ஃபூ இருக்கிறது. இது சண்டை அல்ல சமாதானம் ” என வசனங்கள் ஆங்காங்கே பளிச்.

பிரமிக்க வைக்கும் ஒளிப்பதிவு, இசை, காட்சிகள் என படம் தொய்வில்லாமல் போகிறது. ஐஸ்வர்யா ராயும், பிரசாந்தும் ஓடி நடந்த சீனப் பெருஞ்சுவரை இன்னும் அழகாய்க் காட்டியிருக்கிறார்கள். உள்ளொளிப் பயணம், பாம்பை மயக்கும் சண்டை, ஜாக்கியின் உடைய வைக்கும் பிளாஷ்பேக் என கதையின் பயணம் பார்வையாளரைக் கட்டிப் போட்டு விடுகிறது. சீனாவின் கலாச்சாரத்தை, ஜேடனின் தலை முடியைத் தொட்டுப் பார்க்க விரும்பும் தோழியின் வழியாய் காட்டி விடுகிறார்கள், அழகான காட்சியமைப்பு.

ஹீரோ சண்டையிட்டு ஜெயிக்கும் அக்மார்க் கதை தான் என்றாலும் அதை பரபரப்பும், அழகும், வசீகரமுமாகக் காட்டியதில் கராத்தே கிட் வசீகரிக்கிறது. என்ன தான் இருந்தாலும் சீனாவுக்குள்ளே வந்து ஒரு அமெரிக்க சிறுவன் சீனர்களை அடித்து வெற்றி பெறுகிறானே ? என்று ஏதேனும் சீனப் பத்திரிகை விமர்சனம் எழுதியிருந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.

கதை ராபர்ட் மார்க், திரைக்கதை கிறிஸ்டோபர். இசை, அவதார், அப்போகாலிப்டோ என அசத்திய ஜேம்ஸ் ஹார்னர். இயக்கம் ஹெரால்ட் ஸ்வார்ட்.

பார்க்கலாமா வேண்டாமா என இருதலைக் கொள்ளியாய் இருக்கும் நண்பர்களுக்கு “தைரியமாய்ப் பாருங்கள்” என்று தான் சொல்வேன்.

 

CLICK HERE TO VOTE………

Eagle Eye & The echelon conspiracy – எனது பார்வையில்

Eagle Eye படத்தை வார இறுதியில் பார்த்தேன். “உன்னை எப்போதும் யாரோ உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்” என்பது தான் படத்தின் ஒன் லைன். படம் துவங்கும் போது ஒரு தீவிரவாதியைத் தேடிப் போகிறது ராணுவம். வழக்கம் போல தீவிரவாதி முஸ்லீம் தான். இஸ்லாமியர்களின் நாட்டில் நுழைந்து தெருக்களில் நோட்டமிடுகிறது. உருவ ஒற்றுமையுடைய ஒருவரை தீவிரவாதி என நினைத்து, கம்ப்யூட்டரின் பதிலையும் மீறி கொன்று விடுகிறார்கள். ஒரு இறுதிச் சடங்கில் நிற்கிறார் அந்த மனிதர். அவரும் அவருடன் நிற்கும் அத்தனை பேரும் இறந்து போகிறார்கள்.

படம் நம்ம ஹீரோவை நோக்கித் தாவுகிறது. ஹீரோ, வீட்டு வாடகைக்குப் பணம் கொடுக்கவே தடுமாறும் சராசரி. ஜெராக்ஸ் கடையில் வேலை செய்கிறான். இரட்டையர்களில் ஒருவனான அவனுடன் பிறந்த அவனுடைய சகோதரன் இறந்து விடுகிறான். நீண்ட வருடங்களுக்குப் பிறகு அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்து சோகத்தில் திரும்புகிறான் ஹீரோ.

ஒரு ஏடிஎம் மில் பணம் எடுக்க வருகிறான். ஒரு 40 டாலர் கூட பேலன்ஸ் இல்லாத அவனிடம் இப்போது பல இலட்சம் டாலர்கள். நம்ப முடியாமல் வீடுதிரும்புகிறான். அவனுடைய வீடு முழுக்க நவீன ஆயுதங்கள், துப்பாக்கிகள் இத்யாதிகள். மிரண்டு போய் நிற்பவனுக்கு ஒரு போன்கால் வருகிறது. உடனே ஓடிவிடு, எஃப்.பி.ஐ உன்னைத் தேடி இன்னும் முப்பது வினாடிகளில் வருவார்கள் ! வழக்கமான ஹீரோ போலவே இவனும் நம்ப மறுக்கிறான். எஃப்.பி.ஐ வருகிறது, அலேக்காக அள்ளிக் கொண்டு போகிறது.

“நான் சொல்வது போல செய். இல்லையேல் உன் பையன் காலி” என ஹீரோயினிக்கும் அதே பெண் போன் செய்கிறாள். அமெரிக்காவின் ஒட்டு மொத்த நெட்வொர்க்கையும், சர்வ சகலத்தையும் தன் கட்டுக்குள் வைத்திருக்கிறான் அந்த முகம் தெரியாத வில்லன்.

போன் காலில் வரும் கட்டளைக்குத் தக்கபடி ஓடிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். உதாசீனப் படுத்த முயலும்போதெல்லாம் விபரீதங்கள் பயங்கரமாக இருக்கின்றன. எனவே அந்த போன் கால் சொல்வது போலெல்லாம் செய்கிறார்கள்.

கடைசியில் பார்த்தால் இந்த வேலைகளையெல்லாம் செய்வது கம்ப்யூட்டர். புதிதாக இணைத்த இண்டெலிஜெண்ட் மென்பொருள் தான் இந்த வேலைகளையெல்லாம் செய்கிறது. கிறிஸ்டல் பாம்ப் என ஒரு புது கான்சப்டை உருவாக்கி சின்ன ஒரு கிறிஸ்டல் துகளை வைத்து ஒரு புட்பால் கிரவுண் அளவுக்கு பகுதியை துவம்சம் செய்து தள்ளலாம் என்றெல்லாம் பேசிக் கொ(ள்)ல்கிறார்கள். ஏகப்பட்ட கார் சேசிங், கட்டிடங்கள் தகர்ப்பு, சாவுகள் என காட்சிகளுக்குப் பின் அந்த கணினியை செயலிழக்கச் செய்து நம்மையும் கொட்டாவி விடச் செய்கிறார்கள்.

இந்தப் படம் பார்த்த கொடுமையை விட அதிக கொடுமை அடுத்து பார்த்த The echelon conspiracy எனும் படம். முந்தைய படத்தின் கொசு அடிச்சான் காப்பி ( ஈயடிச்சான் காப்பின்னு எவ்ளோ நாள் தான் எழுதறது ? ).  அதே போல போன்கால்கள், எச்சரிக்கைகள், இத்யாதிகள். அங்கேயும் அதே கம்ப்யூட்டர். கடைசியில் கம்ப்யூட்டரை ஷட்டவுன் செய்தால் விஷயம் ஓவர்.

இன்னும் எத்தனை காலம் தான் இப்படிப்பட்ட படங்களை தொடர்ந்து சுட்டுத் தள்ளுவாங்களோ தெரியவில்லை. வார் கேம்ஸ், நார்த் பை நார்த்வெஸ்ட், த நெட் என கிடைத்த படங்களிலிருந்தெல்லாம் சுட்டு படத்தை எடுத்திருக்கிறார்கள்.

ஹாலிவுட் படங்களில் “வி ஆர் அட் வார்” என்று ஒரு வசனம் வந்தாலே படத்தை ஆஃப் செய்ய வேண்டும் என நினைக்கிறேன்.  செய்யாதது என் தப்பு. நான் செய்த தப்பை நீங்களும் செய்ய வேண்டாமே எனும் ஒரு எச்சரிக்கைக்காகத் தான் இந்தப் பதிவே !

தமிழிஷில் வாக்களிக்க

நூல் : மேற்குலக ஓவியர்கள் – எனது பார்வையில்…

 ஓவியங்களைக் குறித்த அறிதலும் புரிதலும் இல்லை என்றாலும் அது மீது ஒரு அபரிமிதமான காதல் எனக்குண்டு. ஓவியங்கள் குறித்த நூல்களைத் தேடித் தேடி வாசிப்பதற்கு அதுதான் முழு முதல்க் காரணம்.

ஓவியங்களைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் அதில் கலக்கும் ஒவ்வோர் துளியிலும் ஓவியனின் மனசும் கரைந்திருப்பதாகத் தோன்றும் எனக்கு. “ஒரு பொருளை எப்படிப் பார்க்கிறேனோ அப்படி வரைவதில்லை, எப்படி சிந்திக்கிறேனோ அப்படியே வரைகிறேன்” எனும் பிக்காஸோவின் வார்த்தைகள் ஓவியங்களைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் எனக்குள் ஒலிக்கும்.

கவிதைகளோடு எனக்கு நெருங்கிய நேசம் உண்டு. கவிதைகளின் கூறுகளையும், தன்மைகளையும், அதன் உட்பொருட்களையும் ரசிக்கும் அவியாத தாகமும் உண்டு. சினிமாப் பாடல்களிலும், கானாப் பாடல்களிலும், ஏன் பஸ்ஸில் கல்லூரி இளைஞர்கள் மெட்டமைத்துப் பாடும் பாடல்களில் கூட கவித்துவம் ரசிக்கும் வெறி எனக்குண்டு. அந்த கவிதையின் ரசனை தான் என்னை ஓவியங்களின் பிரியனாக்கியதோ எனும் வியப்பும் எனக்கு உண்டு. ஒருவகையில் ஓவியம் என்பது படமாக்கப்பட்ட கவிதையே !

இன்றைக்கு ஓவியங்கள் குறித்த நூல்கள் தமிழில் ரொம்பவே அருகி வருகின்றன. அதுவும் பிறநாட்டு ஓவியங்களைப் பற்றியெல்லாம் எழுதவேண்டும் எனும் ஆர்வம் ஓவியர்களிடையே மங்கி வருகிறது. ஓவியங்களை வெறும் வார்த்தைகளால் சொல்லி விட முடியாது என்பது ஒரு காரணம். அப்படியே எழுதினாலும் அதன் புனிதம் கெடாமல் பதிப்பிக்க தாகமுள்ள பதிப்பகங்கள் இருக்க வேண்டும் என்பது இரண்டாவது காரணம்.

தற்கால ஓவியர்களில் அந்தப் பணியை தன் கடமையாகக் கொண்டு செயலாற்றி வருபவர்கள் வெகு சிலர். கலை இலக்கிய விமர்சகர் இந்திரன் இந்தப் பணியைச் செய்கிறார். ஆனால் அவருடைய நூல்கள் பெரும்பாலும் ஆங்கில மொழியிலேயே வருகின்றன. “தாத்தா ஆனதுக்கப்புறம் ஓடியாடும் ஓவியங்களே என் வாழ்க்கையாகிப் போச்சு” என்று பேரனைச் சுட்டிக் காட்டிச் சொன்னார் சென்ற முறை அவரைச் சந்தித்த போது.

ஓவியங்கள் வரைவதுடன் நின்று விடாமல் அதன் கூறுகளையும், தன்மைகளையும் எழுத்திலும், பேச்சிலும் கொண்டு வருவதில் இன்றைக்கு முனைப்புடன் செயலாற்றி வருபவர் ஓவியர் நண்பர் புகழேந்தி அவர்கள். ஓவியங்களோடு வார்த்தைகளும் வசப்பட்டிருப்பது அவருடைய பலம். அவருடைய மேற்குலக ஓவியங்கள், வண்ணங்களும் வரலாறும் எனும் நூலை சமீபத்தில் வாசிக்க நேர்ந்தது.

ஐரோப்பிய ஓவியர்களைப் பற்றியும் அவர்களுடைய ஓவியங்களைப் பற்றியுமான நூல் இது. ஓவியங்களைப் பற்றிப் பேச ஓவியரால் தான் முடியும் எனும் கூற்று எத்தனை ஆத்மார்த்தமானது என்பதை தனது ஒவ்வொரு வாக்கியத்திலும் நிரூபிக்கிறார் ஆசிரியர்.

ஒரு ஓவியம் எப்படி உருவானது, அதை எத்தனை அடுக்குகளாக வரைந்தார்கள். முதலில் எதை வரைந்தார்கள், கடைசியாக எதை வரைந்தார்கள், ஏன் அப்படி ? என்பன போன்ற நுணுக்கமான விளக்கங்களை ஒரு ஓவியரன்றி வேறு எவராலும் சொல்லி விட முடியாது !

லிம்பர்க் சகோதரர்கள், ஜான் வான் ஐக், ரோஜர் வாண்டா வேடன், லியானார்டோ டாவின்சி, மைக்கேல் ஆஞ்சலோ, ரபேல், டிசியன், ரூபன்ஸ், பிரான்ஸ் ஹால்ஸ், ரெம்ப்ரெண்ட் எனும் பத்து ஓவியர்களைப் பற்றிய விரிவான பதிவுகளே இந்த நூலில் இடம் பெற்றுள்ளன.

அவர்களுடைய வாழ்க்கை, ஓவியங்கள், பின்னணி என ஒவ்வோர் செய்தியையும் நேர்த்தியுடன் சொன்னதில் நூல் வெற்றியடைகிறது. கூடவே அந்த ஓவியர்களில் ஓவியங்களை வண்ணத்தில் போட்டிருப்பது நூலின் தரத்தை அதிகரிக்கிறது.

ஊடகங்களோ, புகைப்படக் கலையோ உருவாகாத காலகட்டத்தில் ஓவியங்களின் பங்களிப்புகள் எப்படி இருந்தன. கட்சிதமான அளவுள்ள அழகிகளை வரைந்த ஓவியர்கள், வனப்பு இல்லாத பணிப்பெண்களை வரைந்த ஓவியர்கள், கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மேற்குலக ஓவியர்கள் செய்த பங்களிப்பு ? அவர்கள் மரபுகளை உடைத்துச் செய்த விஷயங்கள் என்பன போன்ற பல சுவாரஸ்யமான விஷயங்களைச் சொல்லியிருப்பது நூலின் ஆழத்தை அதிகப்படுத்தியிருக்கிறது.

அருவி வெளியீடாக வந்திருக்கும் இந்த நூல் ஓவியங்களை ரசிப்பவர்களையும், ஓவியர்களை ரசிப்பவர்களையும் ஒரு சேர வசீகரிக்கும்

அருவி வெளியீடு

விலை : 150

94443-02967

குசேலன் – உண்மையிலேயே நல்ல படம்

குசேலன் திரைப்படத்தை இத்தனை தாமதமாய் பார்த்ததற்குக் காரணம் நான் இணையத்தில் வாசித்த எதிர் விமர்சனங்கள் தான் காரணம். குசேலன் மகா குப்பை என்றும், இதை விட பத்து பத்து படத்தை பத்து வாட்டி பார்க்கலாம் என்றும் விமர்-ஜனங்கள் சொன்ன பின் படத்தைப் பார்க்க வேண்டுமா என ஓரமாய் ஒதுங்கிவிட்டேன்.

இந்த வார இறுதியில் தான் “பார்த்தேன் குசேலனை

சமீபகாலமாக எந்தத் தமிழ்ப் படத்தையும் பார்த்து அழுத ஞாபகம் இல்லை. கடைசியாக மனதை உலுக்கிய படம் சேரனின் “தவமாய் தவமிருந்து” என நினைக்கிறேன். அதற்குப் பிறகு அந்த அளவுக்கு மனதை உலுக்கி எடுத்த படம் குசேலன்.

பசுபதி எனும் அற்புதமான நடிகனும், ரஜினி எனும் சூப்பர்ஸ்டாரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு பார்வையாளர்களை உறைய வைத்த அந்த கடைசி பதினைந்து நிமிடங்களுக்காகவே குசேலன் படம் எனக்கு மிகவும் பிடித்துப் போய்விட்டது.

சற்றே பின்னோக்கிப் பார்த்தால் இடைவேளைக்குப் பிறகு வரும் பெரும்பாலான காட்சிகள் பசுபதியையும், அவருடைய நடிப்பையும் (வெயிலுக்கு அடுத்தபடியாக) வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றன. யதார்த்தங்களை தனது அசைவுகளில் வெளிப்படுத்தும் பசுபதியை அவனுக்குள் உரம் போட்டுக் கிடந்த நடிப்பின் இன்னோர் பரிமாணத்தை குசேலன் வெளிக்கொணர்ந்தது எனலாம்.

குசேலனின் பலவீனங்கள் ஏற்கனவே பட்டியலிடப்பட்டாலும் சுருக்கமாகச் சொல்லவேண்டுமெனில் ஒன்றே ஒன்று தான். தமிழ்ப்படமெனில் குறைந்தது இரண்டரை மணி நேரம் ஓடியே ஆகவேண்டும் என நினைக்கும் இயக்குனர், தயாரிப்பாளர், வினியோகஸ்தர்களின் கூட்டு முட்டாள் தனம்.

அப்படி இரண்டரை மணி நேரம் இட்டு நிரப்புவதற்கு சரக்கில்லையெனில் என்ன செய்வது ? அருவருக்கத் தக்க அரைகுறை நகைச்சுவையையும், கவர்ச்சியையும் இட்டு நிரப்புவது. எது சிறந்தது ? அரை மணி நேரம் முன்னதாகவே படத்தை முடிப்பதா ? அல்லது அரை மணி நேரம் திரையில் ஏதேனும் கோணங்கித் தனத்தைக் காட்டி ரசிகனை வெறுப்பேற்றுவதா என்பதை மேற்கூறிய அந்த பெருந்தலைகள் நிர்ணயிக்கட்டும். அப்படி இருந்தால் தான் ரசிப்பார்கள் என அந்தப் பழியை தயவு செய்து ரசிகர்களின் தலையில் போடாதிருக்கக் கடவது.

காலேஜ் டே அன்று பிரின்சிபல் சேர்மேனைக் கூப்பிட்டுச் சொல்வார் “பாருங்கப்பா… இன்னிக்கு ஸ்டேஜ் உங்களுது. காலைல இருந்து சாயங்காலம் ஏழு மணி வரைக்கும் நீங்க அதுல ஆட்டம் போடலாம்… ஏழு மணிக்கு மீட்டிங் இருக்கு அப்போ ஒதுங்கிடுங்க.”

மாணவர்களும் ஆட்டம் போடுவார்கள். எல்லா கோணங்கித் தனத்தையும், சில்மிஷங்களையும் மேடையில் போட்டு துவைப்பார்கள். முடிந்த அளவுக்கு டேபிள் செயரை உடைத்துப் போடுவார்கள். ஏழுமணிக்கு மீட்டிங் ஆரம்பமாகும், அமைதியாய் ஒரு மணி நேரமோ இரண்டு மணி நேரமோ அழுத்தமாய் நிகழ்ச்சிகள் நடந்தேறும்.

இது தான் பெரும்பாலான வெற்றி பெற்ற மலையாள சினிமாவின் பார்முலா. முதல் எழுபத்தைந்து சதவீதம் ஆட்டம், பாட்டம், நகைச்சுவை. கடைசி கால்வாசி அழுத்தமான கதை. பெரும்பாலும் ஆனந்தமாய் ஆடிப்பாடும் கதாநாயகனின் மனசுக்குள் இருக்கும் இன்னோர் சோகக் கதை! மோகன்லாலின் வெற்றிபெற்ற பத்து படங்களைப் பட்டியலிடுங்கள் அதில் எட்டு இப்படித் தான் இருக்கும்.

அந்த பார்முலா அங்கே வெற்றி பெறக் காரணம், முதல் முக்கால் வாசியில் இருக்கும் எதார்த்தமான நகைச்சுவை மட்டுமே.

குசேலனில் இல்லாமல் போனதும் அது மட்டுமே. அவசர அவசரமாய் படத்தை முடிக்க வேண்டும் என்பதற்காக அவசர கோலத்தில் இட்டு நிரப்பப்பட்ட நகைச்சுவைக் காட்சிகளில் பயங்கர சலிப்பு.

எனினும், விமர்சனங்கள் சொன்னது போல குசேலன் மட்டமான படம் அல்ல. விமர்சனங்கள் பெரும்பாலும் ரஜினி எனும் தனிமனிதன் மீதான வெறுப்பாகவே வெளிப்பட்டிருக்கின்றனவோ எனும் ஐயம் எழுகிறது. கிளைமாக்ஸ் காட்சியில் அருகில் இருந்து படத்தைப் பார்த்தவர்கள் எல்லோருமே இறுக்கமாய் அமர்ந்திருந்ததையும், அவ்வப்போது கண்களைக் கசக்கியதையும் பார்க்க முடிந்தது.

தேவையற்ற சில பாடல்களையும் பெரும்பாலான நகைச்சுவைக் காட்சிகளையும் வெட்டி விட்டுப் பார்த்தால் சமீபகாலமாக வந்த படங்களில் தரமான படங்களின் வரிசையில் வைக்கக் கூடிய அனைத்துத் தகுதிகளையும் பெற்ற ஒரு படம் குசேலன்.

அலசல் : எனது புதிய நூல்

எண்ணிக்கைக் கணக்கில் இது எனது பதினோராவது புத்தகம் எனினும், இதுவே எனது முதல் கட்டுரைத் தொகுப்பு என்பதில் மனதில் சிறப்பிடம் பெறுகிறது.

வாய்ப்பு இருந்தால் வாசித்துப் பாருங்கள்.
வாசித்தால் விமர்சனம் தாருங்கள்

அன்புடன்
சேவியர்

அருவி வெளியீடு
9444302967
பக்கங்கள் 128
விலை  : 70/-
  

 

சுந்தரபுத்தன் அவர்கள் இந்த நூலுக்காக அளித்த பின்னுரை

சேவியரின் வார்த்தைகளுக்குச் சிறகுகள் முளைத்து விடுகின்றன. சில நேரங்களில் அந்தச் சிறகுகள் நம்மை பறவைகளாக்கி விடுகின்றன.

ஏற்கனவே கவிஞராய் அறியப்பட்ட சேவியர், ஒரு தேர்ந்த கட்டுரையாளராய் வெற்றி கண்டிருக்கிறார். தற்கால தமிழ் உரைநடை எழுத்தில் நட்சத்திரமென மின்னுகிறார் அவர்.

போதை, குழந்தைகள், மீடியா, மன அழுத்தம், கணினி என ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்ற விஷயங்களை அதன் ஆழம் கண்டு எழுதியிருக்கிறார்.

ஒற்றை முத்தெடுக்க முக்கடலிலும் மூழ்க சம்மதம் கொண்ட சேவியரின் இந்நூல் ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பு தான். ஆனால், அதனுள்ளே உண்மையின் சல்லி வேர்கள் ஊடாடிக் கிடக்கின்றன.

இவை கற்பனையின் விளைச்சல்கள் அல்ல. கருத்துருக்கள். எதுகுறித்தும் மெய்ப்பொருள் காண விழையும் இவர் ஒரு மென்பொருள் பொறியாளர். எளிமையான இவரது எழுத்து உங்கள் சிந்தனைத் தளத்தை ஒரு படி உயரே வைக்கும்.

அருவியின் பெருமை மிகு வெளியீடுகளில் இதுவும் ஒன்று. இங்கே அவர் உழவுக்கு வைத்திருந்த விதை நெல்லை உண்ணக் கொடுத்திருக்கிறார்.

– சுந்தரபுத்தன்.

இந்த நூலுக்கு நான் எழுதிய முன்னுரை

வேர்களைத் தேடி
 

‘உன் தாத்தாவின் தாத்தா பெயர் தெரியுமா ? ‘ என்னும் வினாவோடு ஒருமுறை என்னை அணுகினார் நண்பர் ஒருவர். தாத்தாவின் தந்தை பெயரைத் தாண்டி எனக்கு எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை என்பதே அப்போது தான் எனக்கு உறைத்தது   . நன்றாகத் தெரியும் என்று நாம் நினைக்கும் பல விஷயங்களில் போதிய அறிவு நமக்கு இருப்பதில்லை என்பதை உணர்த்துவதாக இருந்தது அது.

நாம் பணிசெய்யும் துறை சார்ந்த விஷயங்களோ, நாம் வசிக்கும் இடம் சார்ந்த விஷயங்களோ, நாம் பயன்படுத்தும் பொருள் சார்ந்த விஷயங்களோ அல்லது நாம் கலந்து கொள்ளும் விழா சார்ந்த விஷயங்களோ எதை எடுத்துக் கொண்டாலும் நமக்குத் தெரியாத வரலாற்று வேர்கள் அவற்றுக்குள் மறைந்து கிடக்கின்றன.

அகழ்வாராய்ச்சியில் கிடைக்கும் தகவல்களின் சிலிர்ப்பு போல பல பொருட்களின் பூர்வீகம் சிலிர்க்க வைக்கிறது. எல்லைகள் வகுத்துக் கொள்ளாமல் ஒரு சர்வதேசக் கண்ணோட்டத்தில் அணுகுகையில் இந்த சிலிர்ப்பு இன்னும் விரிவடைகிறது.

அந்த சிலிர்ப்பின் அனுபவத்தைக் கொண்டு அறிவின் வெளிச்சத்தை விரிவுபடுத்தும் கட்டுரைகளை இந்த நூலில் நீங்கள் காண முடியும் என்னும் நம்பிக்கை எனக்கு உணடு.

தெரிந்த பொருட்கள் தெரியாத தகவல்கள் என்னும் கண்ணோட்டத்தில் அணுகி எழுதப்பட்ட கட்டுரைகளே இதில் பெரும்பாலானவை. தமிழ் ஓசை நாளிதழின் ஞாயிறு இணைப்பான  களஞ்சியம் இதழில் தொடர்ந்து வெளியான கட்டுரைகள் சிலவற்றின் தொகுப்பே இந்த நூல்.

கவிதை, கதை எனும் இலக்கிய வடிவங்களைத் தாண்டி கட்டுரைகள் எனும் வடிவத்தில் வெளியாகும் என்னுடைய முதல் நூல் இது என்பது நெஞ்சுக்கு சற்றே நெருக்கமாய் இடம் பிடித்துக் கொள்கிறது.

பாசாங்கில்லாத புன்னகையுடனும் தணியாத சமூக வேட்கையுடனும் பத்திரிகைத் துறையில் இயங்கி வரும் நண்பர் யாணன் அவர்கள் தமிழோசை களஞ்சியம் இதழுக்காக கணினி துறை சார்ந்த கட்டுரைகள் சில வேண்டும் என்று கேட்டார். அந்த கட்டுரைகளுக்குக் கிடைத்த வாசகர் கடிதங்களே தொடர்ந்து பல விஷயங்களைக் குறித்து வாரம் தோறும் எழுத வைத்தது. அதற்காக தமிழோசைக்கும், நண்பர் யாணன் அவர்களுக்கும் என்னுடைய முதல் நன்றியை உரித்தாக்கிக் கொள்கிறேன்.

உற்சாகமாய் சிறகடித்துப் பறக்கும் சிட்டுக் குருவியின் பரபரப்புடன் பதிப்பகத் துறையில் இயங்கி வரும் நண்பர் பூபதி அவர்களுக்கும், இந்த கட்டுரைகளை நூல் வடிவில் கொண்டு வர வேண்டும் எனும் அவருடைய வேட்கைக்கும் எனது நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

என்னுடைய எழுத்துப் பயணத்தின் கூடவே நடந்து  தொடர் உற்சாகம் வழங்கி வரும் நண்பர் என்.சொக்கன் அவர்களுக்கும்,  தோழர் சுந்தரபுத்தன், எழுத்தாளர் இந்திரன் அவர்களுக்கும் நன்றிகள் பல.

கட்டுரைகளின் நேர்த்திக்கான தகவல் சேமிப்புகளில் பெருமளவுக்கு உதவி செய்த எனது துணைவியார் ஸ்டெல்லா அவர்களுக்கும், நண்பர் பென்கிருபா , மற்றும் அனைத்து நண்பர்களுக்கும்  எனது மனமார்ந்த நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

.

சந்தோஷ் சுப்ரமணியம் – எனது பார்வையில்.

தாமதமாய்ப் பார்த்தாலும் திருப்தியைத் தந்த படம் என சொல்ல வைத்தது சந்தோஷ் சுப்பிரமணியன்.

கலகலப்பான நிகழ்வுகளோடு நம்மையும் இணைத்துக் கொள்ளும் கதை தான் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம். ஆங்கிலத் திரைப்படங்களைப் போல இழையோடும் மெல்லிய நகைச்சுவையுடன் நகர்கிறது படம்.

தந்தையின் விருப்பத்தைத் தட்டாத மகனுக்கும், பிள்ளைகள் மற்றும் மனைவியின் வாழ்க்கை சிறப்பானதாக இருக்கவேண்டும் எனும் ஒரே எதிர்பார்ப்போடு வாழும் தந்தைக்கும் இடையேயான பாசப் பிணைப்பை ஒரு பக்கமும்,

மழலையா, லூசா, வெகுளியா என பிரித்தறிய முடியாத ஒரு கலவைக் காதலின் சுவாரஸ்யத்தை மறுபக்கமும் கொண்ட தண்டவாளமாய் நகர்கிறது கதை. ஒரு அடர் மலைப்பிரதேசத்தின் இயற்கை எழிலை கண்டு ரசித்துக் கொண்டே செல்லும் பயணிகளாக பார்வையாளர்கள்.

அதே ஆதிகால காதல், சிரிப்பு, நண்பர்கள், காதலியின் தந்தையிடம் கெட்ட பெயர், பாடல்,  இத்தியாதி இத்தியாதி என எங்கும் எதிலும் புதுமை இல்லை. ஆனாலும் சுவாரஸ்யமாய் இருக்கிறது படம். ஒரு மழலையின் விளையாட்டைப் போல.

குறிப்பாக ஏழு நாட்கள் நாயகன் வீட்டில் நாயகி தங்கியிருக்கும் போது நடக்கும் களேபரங்கள் கலகலப்பானவை.

ஏழு நாட்களுக்குப் பின் நாயகனைப் பிடிக்கவில்லை என நாயகி சொல்லிச் செல்லும் காட்சி ஓர் அழுத்தமான கண்ணீர் சிறுகதை.

சிறு சிறு காட்சிகளின் மூலமாக திரைப்படத்தை அழகுறக் கொண்டு சென்றிருக்கிறார் தம்பிக்கேற்ற அண்ணன். குறிப்பாக தன் மனைவி பாடும் போது “என் மனைவிக்குப் பாடத் தெரியுமா ? அதைக் கூட அறிந்து கொள்ளாமல் இருந்தேனா ?” என பார்வையாலேயே பேசும் பிரகாஷ் ராஜ் பிரமாதராஜ்!

கடைசிக் காட்சியில் தந்தை இத்தனை நாளும் தன்னை தன்னுடைய விருப்பத்துக்கு வாழவே விடவில்லை என கதாநாயகன் கூறுவது பஞ்ச் அல்ல நஞ்சு.

நீங்கள் விரும்பும் ஆடையை நான் அணிய வேண்டும், கேரம் போர்ட் விளையாடும் போது கூட எந்த காயினை எப்படி அடிக்க வெண்டுமென நீங்கள் சொல்வதையே நான் செய்ய வேண்டும், இப்படித்தானே வாழ்ந்தேன். என்னை நீங்கள் வாழவே விடவில்லையே, என் வாழ்க்கையை நீங்கள் வாழ்ந்தீர்கள் என கதாநாயகன் ஆதங்கத்தைக் கொட்டித் தீர்க்கும் போது ஒரு தந்தையின் மனம் படும் பாட்டை பிரகாஷ் ராஜ் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் விதம் அருமை.

எனினும், தன்னை கால் நூற்றாண்டு காலம் தன்னை வளர்த்த, குடும்பத்தை நேசித்த தந்தையின் நெஞ்சில் மகன் சொருகிய அந்த கத்தியை அதன் பின் அவன் சொல்லும் எந்த சமரச வார்த்தைகளும் சமன் செய்து விடவே முடியாது. தனது வாழ்நாள் பணிகள், கனவுகள், விருப்பங்கள், தியாகங்கள் எல்லாம் மறுதலிக்கப்பட்டு நிராயுதபாணியாய் விழிகள் நிறையும் ஓர் தந்தையின் சோகம் அளவிட முடியாதது.

எனவே தான், அதன் பின் படத்தோடு ஒட்ட முடியவில்லை.

எனினும் ஆபாசமோ, வன்முறையோ, வெறுப்படிக்கும் வசனங்களோ இல்லாமல் ஒரு அழகான கவிதையை வாசித்தது போன்ற நிறைவை நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு தந்த படம் எனுமளவில் நெஞ்சில் நிற்கிறது ச.சு.