உயிர்ப்பு திருநாள் சிந்தனைகள்.

easter-paintings

கிறிஸ்தவ ஆன்மீகத்தின் அடிப்படை இயேசுவின் உயிர்ப்பிலிருந்து தான் துவங்குகிறது. உயிர்ப்பு இல்லாவிடில் இயேசு ஒரு தத்துவ ஞானியாகவோ, ஒரு புரட்சியாளராகவோ, அல்லது அன்பைப் போதித்த ஒரு அடியாராகவோ வரலாற்றில் இடம்பிடித்திருப்பார். உயிர்ப்பு தான் அவரை மனித மகன் எனும் நிலையிலிருந்து இறை மகன் எனும் நிலைக்கு சந்தேகமில்லாமல் உயர்த்தியது.

இயேசு படுகொலை செய்யப்பட்ட உடன் அவருடன் இருந்த சீடர்கள் எல்லாரும் திசைக்கொன்றாய் தலை தெறிக்க ஓடினர். சிலர் பழைய மீன் பிடித்தல் வேலைக்காக வலைகளைத் தூசு தட்டினர். சிலர் இயேசுவோடு சுற்றிச் சுற்றி வாழ்க்கையில் மூன்று வருடங்களை வீணடித்து விட்டோமே என ஊர் விட்டு ஊர் தாவினர், இன்னும் சிலர் இனிமேல் என்ன நடக்குமோ எனும் பயத்தில் இருட்டு அறைகளுக்குள் முடங்கிக் கிடந்தார்கள். உயிர்ப்பு தான் அவர்கள் எல்லோரையும் மீண்டும் வீறு கொண்டு எழ வைத்தது. உயிர்த்த இயேசுவின் காட்சி தான் பயந்தாங்கொள்ளிகளை பாசறைகளின் தலைமை வீரர்களாக்கியது.

ஒரு வேலைக்காரப் பெண்ணிடம், “இயேசுவா, அவர் யாரென்று தெரியவே தெரியாது” என பயந்து கொண்டே பதிலளித்த சீடர், அரசவையில் ‘உயிர்த்த இயேசுவின் சாட்சி நான்’ என பின்னர் வீரியம் கொண்டு எழ இயேசுவின் உயிர்ப்பு தான் காரணம். இயேசுவைப் பிடித்ததும் பின்னங்கால் பிடறியில் பட ஓடிய சீடர்கள் தான் பின்னாளில், “என்னை இயேசுவைப் போல சிலுவையில் அறையாதீர்கள், தலைகீழாய் அறையுங்கள், தோலை உரியுங்கள்” என்றெல்லாம் சற்றும் பயமில்லாமல் மரணத்தை அரவணைத்தார்கள்.

உயிர்ப்பு என்பது ஒரு கொண்டாட்டமல்ல. அது ஒரு அனுபவம். கிறிஸ்தவத்தின் அழைப்பு என்பது இயேசுவின் உயிர்த்தெழுதல் அனுபவத்தில் பங்கு கொள்வதே.. இயேசுவின் உயிர்ப்பில் பங்கு கொள்தல் என்பது மூன்று நிலைகளில் முழுமை அடைகிறது. 1, சிலுவையை நாள் தோறும் சுமத்தல். 2, இயேசுவோடு அறையப்படுதல். 3, இயேசுவோடு உயிர்த்தல்.

சிலுவையை நாள் தோறும் சுமத்தல் என்பது என்ன ? நமது பாவ வாழ்க்கையை விட்டு விட்டு தூய்மையான வாழ்க்கைக்குள் செல்ல வேண்டும். உலக செல்வங்களை வெறுத்து, ஆன்மீக செல்வங்களை நேசிக்க வேண்டும். சிற்றின்பத்தை வெறுத்து இறை அன்பைத் தேடவேண்டும். ஏழைகளை வரவேற்கவேண்டும், கோபம், எரிச்சல், பகைமை, தீமை முதலிய அத்தனை விஷயங்களையும் விட்டு விட வேண்டும். இப்படி எல்லாவற்றையும் விடும் போது நமக்கு உள்ளத்திலும், வெளியிலும் பல சிக்கல்கள் உருவாகும். அந்த சிக்கல்களை இயேசுவுக்காய் மகிழ்வுடன் சுமப்பதே ‘நாள் தோறும் சிலுவை சுமப்பது”

பாவத்தில் நிரம்பியிருக்கும் நமது பழைய மனிதனை இறை நம்பிக்கையில் இணைந்து கொள்வதன் மூலம் சிலுவையில் அறைவது இரண்டாவது கட்டம். பழைய மனிதன் சிலுவையில் அறையப்பட்டு இயேசுவோடு உயிர் விட வேண்டும். அந்த நிகழ்வுடன் அதுவரை செய்த பாவங்கலெல்லாம் கழுவப்பட்டு விடும்.

இயேசுவோடு உயிர்த்தல் கடைசி நிலை. இயேசுவோடு உயிர்த்தபின் நமக்குள் வாழ்வது நாமல்ல, இயேசுவே எனும் சிந்தனை மனதில் இருக்க வேண்டும். நமது உடலுக்குள் இயேசு இருந்தால் நமது செயல்கள், சொற்கள், நடவடிக்கைகள் எப்படி புனிதமாய் இருக்கும் என்பதை செயலில் காட்டவேண்டும். பழைய சிந்தனைகள், வழிகளையெல்லாம் அகற்றிவிட்டு தூய்மையான ஒரு வாழ்க்கை வாழவேண்டும். இதுவே இயேசுவோடு உயிர்ப்பது.

இந்த மூன்று செயல்களையும் செய்யவேண்டும் என்பதே உயிர்ப்பு விழா நமக்குச் சொல்லும் செய்தியாகும். ஒருவர் நல்வழியில் சென்று விட்டார் என்பதை நிர்ணயிப்பது அவருடைய நல்ல செயல்களும், அந்த நல்ல செயல்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் நல்ல சிந்தனையும் தான். சிந்தனையும், செயலும் புனிதமடையும் போது நாம் கிறிஸ்துவின் உயிர்ப்பில் இணைந்தோம் என்று பொருள்

அனைவருக்கும் உயிர்ப்பு விழா நல்வாழ்த்துகள்.

சேவியர்

நன்றி : வெற்றிமணி, ஜெர்மனி

எல்லைகள் கடந்த மனித நேயம்

k1

 

 

இந்த பூமியின் இயற்கை முழுவதும் ஏதோ ஒரு அழகிய வகையில் இணைந்தே கிடக்கிறது. கால் நனைக்கும் கடலின் முதல் துளியையும் உலகின் மறுகோடியில் கிடக்கும் கடைசித் துளியையும் ஏதோ ஒரு ஈர இழை தான் இணைத்துக் கட்டுகிறது. உலகின் ஒரு துருவத்தையும், மறு துருவத்தையும் காற்றின் ஏதோ ஓர் கயிறு தான் இறுக்கிக் கட்டுகிறது. நம் தலைக்கு மேல் விரியும் வானமும் தேசங்களுக்கு மேல் கரம்கோத்தே கிடக்கிறது. பிரிந்தே இருந்தாலும், இணைந்தே இருக்கும் வித்தை கற்றிருக்கிறது இயற்கை. ஆனால் மனிதர்களோ இணைந்தே இருந்தாலும் மனதால் பிரிந்தே இருக்கிறார்கள் !

மனிதர்களும் பிரிந்தே இருந்தாலும் இணைந்தே இருக்கும் வல்லமை பெற்றிருந்தால் வாழ்க்கை அர்த்தப்படும். அந்தப் பிணைப்பை நல்கும் ஒரே ஒரு ஆயுதம் அன்பு தான் !  ஒரு இதயத்தில் ஊற்றெடுக்கும் அன்பு, மற்ற இதயங்களுக்குள் சாரலடித்துச் சிரிக்கும் போது மனித வாழ்க்கை அழகாகிறது. ஆனால் அந்த ஊற்றை உள்ளுக்குள்ளேயே புதைத்து வைக்கும் போது சுயநலச் சுருக்குப் பைகளாய் மனித வாழ்க்கை சுருங்கி விடுகிறது !

தன்னலச் சுவர்களை உடைத்துக் கடக்கும் மனித விரல்கள் மனித நேயத்தை அணிந்து கொள்கின்றன. அந்த மனித நேயம் தேவையான வாசல்களைத் தேடிச்சென்று உறவைப் பகிரும் உன்னத வேலையைச் செய்கிறது. நோயாளிகளின் படுக்கைகளின் அருகே ஆறுதல் கரங்களாய் மாறுகிறது. வறுமையின் வயிறுகளில் சோற்றுப் பருக்கைகளாய் உருமாறுகிறது. பாரம் சுமக்கும் தொழிலாளியின் தோள்களாய் மாறுகிறது. தேவையென நீளும் கரங்களின் உள்ளங்கைகளில் பொருளாதார பரிசுகளாக மாறிப் போகிறது. தன்னலத் தடையுடைக்கும் நதிகள் அன்பின் அருவிகளாக அவதாரம் எடுக்கின்றன.

மதங்கள் மனிதநேயத்தை தங்கள் அடித்தளமாய் அமைத்திருக்கின்றன. ஆனால் அவற்றின் மேல்  மதங்களின் சடங்குகளும் சம்பிரதாயங்களும் பாசி போலப் படிந்து படிந்து உண்மையான அடிப்படையை உலகமே மறந்து கொண்டிருக்கிறது. சடங்குகளின் துகிலுரித்து உண்மையின் நிர்வாணத்தைக் கண்டுகொள்ளும் ஞானம் பலருக்கும் இருப்பதில்லை. அவர்கள் சாரலில் நனைந்து அதையே பெருமழையென புரிந்து கொள்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களைத் தாண்டுவதும் இல்லை, உண்மையைத் தீன்டுவதும் இல்லை. மதக் கலவரங்களின் வேர்கள் இத்தகைய போலித்தனங்களின் மேல் பற்றி படர்ந்திருக்கின்றன.

இதயத்தில் மனித நேயம் இருக்க வேண்டியது மானுடத்தின் கட்டாயத் தேவை. அதற்கு வேர்களை விசாரிக்கும் வலிமை வேண்டும். மரங்களின் இயல்புகளைப் பொறுத்தே அதன் கனிகளும் அமையும். மாமரத்தின் கிளைகளில் ஆப்பிள் பழங்கள் விளைவதில்லை. ஆனால் போலித்தனமான மனிதர்களோ பட்டுப் போன கிளைகளில் கூட பழங்களை ஒட்டவைத்து நடக்கிறார்கள். வெளிப்படையான சில செயல்களால் தங்களை புனிதர்களாய்க் காட்டும் சுய விளம்பரதாரர்கள் அவர்கள். அவர்கள் மனிதநேயம் உள்ளவர்கள் போல நடிக்கும் வித்தைக்காரர்கள்.

உண்மையான மனிதம் வேர்களில் நிலவும். அதன் கனிகள் அதற்கேற்ப விளையும். ஒட்டவைக்கும் பழங்கள் அங்கே இருப்பதில்லை. மொட்டவிழ்ந்த பழங்களே விளையும். கனிகளால் மரங்கள் அடையாளப்படும். கனிகளால் தோட்டங்கள் அர்த்தப்படும். போலித்தனமில்லா ஒரு பழத்தோட்டம் விழிகளில் விரியும். உள்ளுக்குள் ஊற்றெடுக்கும் அன்பு இத்தகையதே ! அது இயல்பிலேயே கனிகொடுக்கும் மரமாக செழித்து வளர்க்கிறது !

மனிதநேயம், கர்வத்தைக் கழற்றி வைக்கும். நான் பெரியவன் எனும் சிந்தனைகளின் படிகளில் மனித நேயம் நடை பழகுவதில்லை. எனவே தான் ஏற்றத்தாழ்வுகளைச் சிந்திக்கும் மனங்கள் மனித நேயத்தை விட்டு வெகுதூரத்தில் கூடாரம் கட்டிக் குடியிருக்கின்றன. கர்வமற்ற மனது தான் மனிதனை மனிதனாய்ப் பார்க்கும். தூணிலும் துரும்பிலும் கடவுளைப் பார்ப்பதை விட, காணும் மனிதர்களில் இறைவனைப் பார்க்கும் ! அப்போது சக மனிதனை நேசிக்கவும், மதிக்கவும், அன்புடன் அரவணைக்கவும் அதற்கு சிக்கல் எழுவதேயில்லை.

மனித நேயம் உலகெங்கும் இருக்க வேண்டிய மனித இயல்பு. அது மட்டும் வாய்த்துவிடின் மதங்களின் சண்டைகளோ, இனப் பாகுபாடுகளோ உலகில் உருவாவதில்லை. சண்டைகளின் வரவு, இறைவனை அறியாததன் விளைவு. மனித நேயம் இல்லாததன் செயல் வடிவமே வன்முறை ! 

உங்களிடம் மனித நேயம் இருக்கிறதா ? ஒரு அவசர பரிசோதனை செய்து பாருங்கள். உங்கள் மேலதிகாரிக்கும் கொடுக்கும் மரியாதையையும் அன்பையும் உங்கள் உடன் பணியாளருக்குக் கொடுக்கிறீர்களா ? உங்கள் நண்பருக்குக் கொடுக்கும் அன்பை உங்கள் சமையல் காரருக்குக் கொடுக்கிறீர்களா ? உங்கள் பிள்ளைகளைப் போலவே தெருவோர ஏழையின் அழுக்குக் குழந்தையை அரவணைக்கிறீர்களா ? மனித நேயத்தின் சிதைந்து போன சிதிலங்கள் உங்கள் விழிகளுக்கு முன்னால் புதிய விடைகளை எழுதும்.

இன்னும் கேள்விகள் எழலாம். சகமனிதனின் வெற்றி உங்களை மகிழவைக்கிறதா ? ஆனந்தமாய் ஆடிப் பாட வைக்கிறதா ? அவனுக்குக் கிடைக்கும் வசதிகளும், பெருமையும் உங்களை ஆனந்தமடையச் செய்கிறதா ? இல்லை எரிச்சலின் உச்சியில் எறிகிறதா ? அடுத்தவனின் தோல்வியில் நீங்கள் உடைந்து போய் அழுகிறீர்களா ? இல்லை அவை வெறும் வேடிக்கைக் கதையாகி வெறுமனே செல்கிறதா ? சிந்தித்துப் பாருங்கள். உங்கள் கேள்விகளின் விடைகளில் இருக்கிறது உங்கள் மனிதநேயத்தின் எல்லைகளும், ஆழங்களும் ! உங்கள் விடைகளின் அடிப்படையில் உங்கள் செயல்களை மாற்றிக் கொள்ளுங்கள். 

வாழ்க்கை மிகவும் அழகானது. இணைந்தே வாழ்வதற்காய் நமக்குக் கிடைத்திருப்பது தான் இந்த வாழ்க்கை. எனவே அன்பினால் உலகைத் தீண்டுவோம். நேசத்தால் உயிர்களைத் தொடுவோம். கோபத்தில் எல்லைகளையும், பொறாமையின் தடைகளையும் உடைத்தே எறிவோம்.

அன்பின்றி அமையாது உலகு !
அதுவே அணையாத ஆன்மீக விளக்கு !

சேவியர்

வெற்றிமணி – ஜெர்மனி