Video

TBB’s New Song , பாடல் : பூம் பூம்

பாடல்     : பூம் பூம்
இசை     : சஞ்சே
பாடல் வரிகள்   : சேவியர் & சஜித் ( ஆங்கிலம் )
குரல்கள்     : எம்.சி ஜீவா, சஜித், டாட்டூ த ராப்பர்.

தயாரிப்பு : TBB Entertainment, London.

பாடல் :

மினு மினு விழியில மிஸ்ஸானேன்
மன்மதக் கலையில பாஸானேன்
கனவில கனவில கிஸ்ஸானேன்
உன்னாலே யூகே டு மதுர – பூம் !

அடிக்கடி இடையில தூசானேன்
தக தக அழகில புஸ்ஸானேன்
உனதிரு இதழில ஜூஸானேன்
யூகே டு மதுர பூம் பூம்

கள்ளூறும் மேனியடி
கதகளி ஆடுமடி
பாத்தாலே போதையேறும்
சோமபானக் கிண்ணமடி

கஞ்சாவும் தோக்குமடி கண்ண பாத்தா – அடி
மூச்சுக்கே மூச்சு முட்டும் முன்ன பாத்தா

விளையாட வா – கொஞ்சம்
கொள்ளையிட வா – உன்
மேனியிலே ஆயகலை கற்றுத் தர வா.

முத்தமிட வா – ஒரு
குத்தமில்ல வா – அட
அச்ச மட நாணமெல்லாம் அழகில்லை வா

ஆங்கிலம்

லட்டான தேகம்
கட்டான மேகம்
எட்டியே நின்னா
கிட்டாது வேகம்

தட்டித் தட்டித் தானே செய்வாங்க சிற்பம்
தட்டாமநீ நின்னா கிட்டாது சொர்க்கம்

பெட்டைம் ஸ்டோரி
கிக்கான சாரி
மூன்லைட் மேனி
வித்தையை காமி

பொத்திப் பொத்தி வெச்சா தாங்காது மேகம்
கட்டிலிலே காலுரெண்டும் தூங்காத நாகம்

ரஜினி நினைவுகள்.

aaa

 

பால்யங்கள் சுவாரஸ்யங்களால் நிரம்பியது. பால்யங்களின் படியில் சிதறிக் கிடக்கும் கதைகள் உறைந்து போன காலங்களுக்குள்ளும் வெப்பத்தைப் பாய்ச்சும் வீரியம் கொண்டவை. பால்யங்களின் வீதியைக் கடந்து வெகு காலமாகி விட்டாலும் எல்லாருடைய மனதிலும் நிச்சயம் பால்ய நினைவுகள் நிழலாடிக் கொண்டே இருக்கும்.

கிராமங்களில் பால்யம் வாய்க்கப் பெற்றவர்கள் பாக்கியசாலிகள். காரணம் வேறொன்றுமில்லை. வாழ்க்கை நிர்ப்பந்தங்கள் அவர்களுடைய வேர்களைப் பிடுங்கி நகரத்தின் வீதிகளில் நடும்போது, பால்யத்தின் பச்சைய நினைவுகள் அவர்களுக்கு இளைப்பாறும் சக்தியைக் கொடுக்கின்றன. நகரத்து பால்யம் வாய்க்கப் பெற்றவர்கள் தங்களுக்கென தனி உலகத்தைப் படைத்துக் கொள்கிறார்கள். நடுவயது தாண்டிய வருடங்களின் பாய்ச்சல் அவர்களை ஒருவேளை கிராமங்களின் கடைசிப் பக்கத்தில் உட்கார வைக்கும். அவர்களோ செல்போன் சிக்னல் சென்னையில் தான் கிடைக்கும் என அலுத்துக் கொள்வார்கள்.

இரண்டு வயதிற்குள் ஒரு குழந்தை உருவாக்கிக் கொள்ளும் சுவையும், உணவுப் பழக்கமும் அவர்களுடைய இறுதி காலம் வரை தொடரும் என்கின்றனர் மருத்துவர்கள். ரசனைகளும் பெரும்பாலும் அப்படியே. விதிவிலக்குகள் இல்லாமல் இல்லை. ஆனால் விதி விலக்குகளையே விதிகளாக்கி விடுவது ரசனைத் துரோகம் இல்லையா ?

எப்போதேனும் சில்லெனும் காற்று வீசும் நகரத்தில் எப்போதும் பேருந்துகள் சக்கரங்களைத் தேய்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன. எப்போதுமே சில்லென காற்று வீசும் கிராமங்களில் எப்போதேனும் பேருந்துகள் சக்கரங்களைத் தேய்க்கின்றன.. சக்கரங்களில் சிக்கிக் கிழியாத காற்று கிராமத்தின் வீதிகளில் அரட்டையடித்துக் கொண்டே திரிகிறது. நகரங்களில் புழுதிகளுக்கு இடையே பதுங்கி, ஆம்புலன்ஸ்களிலும் அடிபட்டு, மூச்சுத் திணறி நடக்கும் காற்றுக்கு அடிக்கடி மாரடைப்பு வந்து விடுகிறது.

எனது ரசனைகள் கிராமத்தின் வயல் வரப்புகளில் நண்டுகளைப் போல ஓடித் திரிகின்றன. சர்ப்பக் குளத்தில் பல்டியடித்துக் குளிக்கும் படிக்கட்டுகளில் பாசியாய்ப் படிந்திருக்கின்றன. பட்டன் பிய்ந்து போன காக்கி நிக்கருக்கு செயினிலிருந்து ஊக்கு எடுத்துத் தரும் பாட்டியின் நினைவுகளுடன் தான் அவை இன்னும் பயணிக்கின்றன.

அப்போதெல்லாம் தொலைக்காட்சி என்பது அந்தஸ்தின் உச்சம். பணக்காரத்தனத்தின் அடையாள அட்டை. எப்போதேனும் பக்கத்து வீட்டு சன்னல் வழியே எட்டிப் பார்க்கும் தருணங்களில் கருப்பு வெள்ளை திரைப்படப் பாடல்களும் மெய்மறக்கச் செய்யும். எங்கள் வீட்டின் அடையாளம் மர்பி ரேடியோ. தொலைக்காட்சி நுழைவதற்கான மின்சாரமே அப்போது நுழைந்திருக்கவில்லை.

ரஜினி. எனது சிறுவயதுச் சிந்தனைகளில் சினிமா என்றால் ரஜினி என்று மட்டுமே அர்த்தம். பள்ளிக்கூடங்களில் படிக்கும் காலத்தில் ரஜினியின் திரைப்பட போஸ்டர்கள் பார்ப்பதே சினிமா பார்ப்பதாய் சிலிர்ப்பைத் தரும். பாட்டு ஃபைட்டு சூப்பர் எனும் போஸ்டரின் பின் குறிப்பைப் படித்து விட்டால் தூக்கம் தொலையும். செய்தித் தாள்களில் வருகின்ற பெட்டிச் செய்திகளை வெட்டி எடுத்து கலுங்கில் அமர்ந்து விவாதம் நடத்துகையில் ஏதோ பிரபஞ்ச ஆனந்தம் கூடவே வந்தமரும். ரஜினி ரசிகன், நம் ரஜினி, சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினி என ரஜினி பெயர் தாங்கி வரும் வியாபார யுத்திகளில் விழுந்து நான் சேமித்து வைத்த புத்தகங்களில் அப்பாவின் உழைப்பின் வாசனை இன்னும் கசிகிறது.

சினிமா பார்ப்பது என்பது அதிகபட்ட தவறு என்பதே எனது காலத்தின் வழக்கு. அந்தத் தவறை ரஜினியின் திரைப்படங்கள் செய்ய வைத்த தருணங்கள் ஏராளம். கமலுக்கெல்லாம் நடிக்கத் தெரியுமா என்று வாக்குவாதம் செய்த நிமிடங்கள் இன்னும் மனதுக்குள் சிரிப்பையும், நினைவுகளையும் தலையாட்ட வைக்கின்றன.

சாதி, மதம், இனம், மொழி, நுண் அரசியல் இத்யாதி, இத்யாதி போன்ற விஷயங்களெல்லாம் எட்டாத காலங்கள் அவை. அந்தக் காலத்தில் ரஜினி என் மனதில் நுழைந்ததற்கு அவரும் என்னைப் போல கருப்பு என்பது மட்டுமே ஒரு காரணமாய் இருக்க வாய்ப்பில்லை. நாம் செய்ய இயலாதவற்றைச் செய்யும் பிம்பங்கள் தானே சின்ன வயதின் நமது பிரமிப்புகள் !

பல மைல் தூரம் சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டு மார்த்தாண்டம் ஆனந்த் தியேட்டரில் ரஜினி படம் பார்த்த அனுபவங்கள் அலாதியானவை. சினிமா பார்க்கும் போது சீக்கிரம் வீடு போக வேண்டும், வீட்டில் கண்டு பிடித்து விடுவார்களோ எனும் அச்ச உணர்வே சினிமாவை விட அதிகமாய் மனசுக்குள் காட்சியாய் விரியும்.

இப்போது, நினைத்த நேரத்தில் விரல் சொடுக்கலில் ஒரு படம் பார்த்து விட முடியும் எனும் வாய்ப்புகள் வாய்க்கப் பெற்றாலும் அன்றைய அரை குறை சினிமா தந்த ஆனந்தம் கிடைப்பதில்லை. மீறுதல்களின் வழியே கிடைக்கும் நிமிடங்களில் தான் சாதனைகளின் கணங்கள் கண்ணயர்ந்து கிடக்கின்றன.

இன்றைக்கு ரசனைகளின் எல்லைகள் விரிவடைந்திருக்கின்றன. உலக சினிமாவின் அறிமுகவும் பிரியமும் அழுத்தமாய் மனதுக்குள் தடம் பதித்திருக்கிறது. நல்ல சினிமாக்கள் எது என்பதில் மாற்றுக் கருத்துகள் மின்னி மறைந்து கொண்டே இருக்கின்றன. எனினும் ரஜினி திரைப்படம் வருகிறது எனும் செய்திகள் தோன்றும் போது மனசுக்குள் நினைவுகளின் மணியோசை சத்தமாகவே ஒலிக்கிறது. பால்யத்தின் வரப்புகளில் இதயமும், மனசும் வழுக்கி ஓடுகிறது. பால்யத்தை மீட்டெடுக்கும் வயதின் ஓட்டமாக இருக்கலாம். அல்லது உறைந்து கிடக்கின்ற ரசனைப் பனிமலையில் சொட்டுச் சொட்டாய் வடியும் எரிமலைத் துளிகளாக இருக்கலாம்.

எதேச்சையாய் நினைவுக்குள் வந்தது எப்போதோ எனது பிளாகில் நான் எழுதிய ஒரு கவிதை http://xavi.wordpress.com/2006/06/15/rajini/

கருப்பு என்பதை
இளைஞர்களின்
தேசிய நிறமாக்கிய
நெருப்பு இவன்.

எனும் வரிகளை வாசிக்கும் போது சிரித்துக் கொள்கிறேன். கவிதைகளில் எதேச்சையாய் வந்து விழும் அடையாளங்கள் கிளைகளில் முளைக்கும் பூக்களல்ல.
வேர்களில் விளையும் பூக்கள்.

BLACK SWAN : எனது பார்வையில்

அதென்னமோ தெரியல, என்ன மாயமோ தெரியல. சமீபகாலமா பார்க்கும் படங்கள் ஒவ்வொன்னும் ஒவ்வொரு ரேஞ்சுக்கு இருக்கிறது. பொதுவாகவே அதிக சினிமா விமர்சனம் எழுதுவதில்லை. சொல்ல வேண்டும் எனத் தோன்றும் படங்களைப் பற்றி மட்டுமே எழுதுகிறேன். முதல்ல சொன்னது மாதிரி, சமீப காலமா பார்க்கும் படங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு ரேஞ்சில் இருப்பதால் நிறைய விமர்சனங்கள் எழுதுகிறேன் நண்பர்கள் மன்னிப்பார்களாக.

பிளாக் ஸ்வான், பாலே நடனத்தின் பின்னணியில் விரியும் ஒரு அழகிய உளவியல் திரில்லர். பொதுவாகவே கலை, விளையாட்டுகளைப் பின்னணியாகக் கொண்டு கட்டப்படும் படங்கள் மீது எனக்கு தனிப் பிரியம் உண்டு. முழுக்க  முழுக்க புனைவுகளின் அடிப்படையில் நகர்ந்தாலும் விளையாட்டின் நுணுக்கங்கள், வியூகங்கள், சிக்கல்கள், பயிற்சிகள் என பல விஷயங்கள் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும். இந்தப் படமும் பாலே நடனத்தைக் குறித்த பல்வேறு விஷயங்களை அழகாக விவரிக்கிறது.

நியூயார்க் ஸ்வான் லேக் பாலே குழுவினரின் பாலே நிகழ்ச்சியில் ஸ்வான் குயீனாக தேர்வு செய்யப்படுகிறார் கதா நாயகி நீனா சாயர்ஸ் ( நடாலி போர்ட்மேன்). கதையில் வெள்ளை ஸ்வான் மற்றும் கருப்பு ஸ்வான் என இரண்டு கதாபாத்திரங்கள். இரண்டையும் செய்யப் போவது நீனா தான். ஆனால் அவரோ இளகிய மனம் படைத்த இளம் பெண். வெள்ளை அன்னத்துக்கு அச்சு அசலாகப் பொருந்திப் போனாலும், கருப்பு அன்னத்துக்கான ஏரியாவில் வீக் ஆகவே இருக்கிறார்.

அந்த குறைபாடே அவருக்கு உளவியல் ரீதியான தோற்ற மயக்கங்களையும், காட்சிப் பிழைகளையும் உருவாக்குகிறது. தனது வாய்ப்பைத் தட்டிப் பறிக்கும் தோழிகள், தன்னைத் துரத்தும் அமானுஷ்ய உருவம் என அவர் தனது மனசுக்குள்ளேயே கற்பனை நிகழ்வுகளை அவிழ்த்து விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். கடைசியில் கற்பனைகள் கழன்று கொள்ள நடப்பது நிஜத்தின் கிளைமேக்ஸ்.

நடனம், காதல், துரோகம், அச்சம், செக்ஸ் என கலவைகளின் நிறமடிக்கிறது படத்தில். இயக்குனர் டேரன் அர்னோஃப்ஸ்கி, ஹாலிவுட் திரைப்படங்களின் பிரியர்களுக்கு ரொம்பவே பரிச்சயமானவர் தான். அவருடைய துணிச்சலான திரைப்படங்களின் தொடர்ச்சியாய் பிளாக் ஸ்வானும் நிலை பெற்றிருக்கிறது.

“உனக்கு எதிரி வேறு யாருமல்ல, நீ தான்” என பயிற்சியாளர் ஒரு காட்சியில் பேசும்போது பார்வையாளர்கள் புரிந்து கொள்ளும் அர்த்தமும், கடைசியில் அந்த வார்த்தை கொண்டு வரும் புது விதமான அர்த்தமும் நேர்த்தியான திரைக்கதைக்கான ஒரு சோறு பதம் !

மென்மையாக, மெதுவாக நகரும் திரைப்படம் போகப் போக வேகமெடுத்து ஓடுகிறது. கதாநாயகியின் பார்வையில் நகரும் படம் உண்மையையும், நாயகியின் கற்பனைக் காட்சிகளையும் படம் பிடித்துக் கொண்டே செல்கிறது. இதில் சுவாரஸ்யமும், சிக்கலும் என்னவென்றால் எது உண்மை, எது கற்பனை என்பது பார்வையாளனுக்குக் கடைசி வரை தெரியவே தெரியாது என்பது தான். இன்சப்ஷனிலாவது ஒரு பம்பரத்தைச் சுத்த வுட்டாங்க, இங்கே அது கூட லேது !

இசை, அற்புதம் டாட் என்று எந்திரன் ஸ்டைலில் சொல்லி விடுவது சிறப்பு. அதைப் பற்றி அதிகம் பேச எனக்கு இசை ஞானம் இல்லை என்பது ஒரு விஷயம், அந்த அளவுக்கு மார்ஷல் டுவிஸ்ட் வசீகரிக்கிறார் என்பது இன்னொரு விஷயம்.

வாய்ப்புக் கிடைத்தால் பாருங்கள்.

பிடித்திருந்தால் வாக்களியுங்கள்

SHUTTER ISLAND : எனது பார்வையில்

ஷட்டர் ஐலண்ட் :

 

ஷட்டர் ஐலண்ட் மர்மங்கள் நிறைந்த ஒரு தீவு. இந்த தீவில் அமைந்திருக்கும் மன நிலை மருத்துவமனை ஒன்றுக்கு விசாரணைக்காக வருகின்றனர் இரண்டு யு.எஸ் மார்ஷல்கள். ஆண்டு 1954. அது மனநிலை பாதிக்கப்பட்ட குற்றவாளிகளுக்கு சிகிச்சை அளிக்கும் ஒரு மருத்துவமனை. வருபவர்களில் ஒருவர் ஹீரோ லியானார்டோ டிகாப்ரியோ இன்னொருவர் மார்க் ரஃபல்லோ. அந்தத் தீவிலிருந்து காணாமல் போன ஒரு பெண்ணைத் தேடி வருகிறார்கள் இவர்கள் இருவரும்.

அந்தப் பெண்ணோ தனது மூன்று குழந்தைகளையும் நதியில் மூழ்கடித்துக் கொன்றவர். அந்த மருத்துவமனையின் டாக்டர் பென் கிங்க்ஸ்லி. மர்மப் பார்வையுடனும், செயல்பாடுகளுடனும் இருப்பவர். விசாரணை தொடரத் தொடர கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மர்மங்கள் விரிவடைந்து கொண்டே செல்கின்றன. அந்த மருத்துவமனையில் மூளை சிகிச்சைகள், கொடுமைகள் என ஏதேதோ மர்மங்கள் இருப்பதாக கதை விரிகிறது.

தொடத் தொட விரியும் மர்மங்களையும், கூடவே தன் மனைவியின் சாவுக்குக் காரணமான லாடிஸ் என்பவனையும் கண்டு பிடிக்க ஹீரோ அந்த தீவில் அலைகிறார். அந்த தீவில் மொத்தம் 66 நோயாளிகள். உண்மையில் 67வது நபர் ஒருவர் உண்டு. அவர்தான் லாடிஸ் என்பது ஹீரோவின் கண்டுபிடிப்பு. அந்த மனிதனைத் தேடி அலைகிறார். இடையிடையே அவருடைய இரண்டாம் உலகப் போர் அனுபவங்கள், கனவில் தொடரும் இறந்து போன மனைவி என கதை வலுவடைகிறது.

மர்மத்தின் கடைசி முனையைக் கண்டுபிடித்த திருப்தியுடன் இருக்கும் போது தான் உண்மையான மர்மமே அவிழ்கிறது. அதாவது ஹீரோ ஒரு மனநோயாளி. இரண்டு வருடங்களாக அங்கே சிகிச்சை பெற்று வருபவன். அவன் தான் அந்த 67வது நோயாளி. தன்னைச் சுற்றி ஒரு மாய உலகத்தை உருவாக்கி வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர். அவருடைய மனைவிதான் தனது மூன்று குழந்தைகளையும் கொன்றவர். அவரை ஹீரோ கொன்று விடுகிறார் என அடுக்கடுக்காய் அதிச்சிப் பக்கங்கள் புரட்டப்படுகின்றன.

டென்னிஸ் லெஹென் எனும் பிரபல எழுத்தாளரின் நாவலைத் தழுவி எடுக்கப்பட்ட திரைப்படம் இது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மாபெரும் சலசலப்பை உருவாக்கிய மிஸ்டிக் ரிவர் நாவல் இவர் எழுதியது தான்.

அமானுஷ்ய தீவை மிரட்டும் ஒளிப்பதிவில் அள்ளி எடுத்து வந்து பதட்டத்தை அதிகப்படுத்தியிருப்பதில் ரிச்சட்சனின் ஒளிப்பதிவுக்கு முக்கிய பங்கு உண்டு. கூடவே ராபட்சனின் இசையும் மிரட்டல் ரகமாக திடுக்கிட வைக்கிறது.

பியூட்டிபுல் மைண்ட், சிக்ஸ்த் சென்ஸ், ஹைட் அண்ட் சீக் போன்ற படங்களின் அடி நாதமாக இருக்கும் நாட் தான் இந்தப் படத்திலும். அந்த கனத்தை மிக லாவகமாக கையாண்டு பிரமிப்பூட்டியிருப்பவர் டிகாப்ரியோ. எப்படியாவது ஒரு ஆஸ்கர் விருதையாவது டி காப்ரியோவுக்கு வாங்கிக் கொடுக்கவேண்டுமே என தொடர்ந்து கங்கணம் கட்டி முயன்று வருகிறார் இயக்குனர் மார்ட்டின் கோர்ஸெசி. இருந்தாலும் டிபார்டட், ஏவியேட்டர் மற்றும் குட்ஃபெல்லாஸ் போன்ற படங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் இது ஒரு படி கம்மி தான்.

 
 

நைட் ஷாமளனுடைய சிக்ஸ்த் சென்ஸ் போல இரண்டாவது முறை பார்க்கும் போது மிக வித்தியாசமான அனுபவத்தைத் தரும் படம் இது !

 

சைக்காலஜிக்கல் திரில்லர் வகையில் ஏமாற்றாத படம் !

 
 

பிடித்திருந்தால் வாக்களியுங்கள்

 

 

 

எந்திரன் : இசை எனது பார்வையில்…

இனி அடுத்த சில மாதங்களுக்கு இசையை ஆக்கிரமிக்கப் போவது “எந்திரன்” என்று அடித்துச் சொல்கின்றன வசீகரிக்கும் எந்திரன் பாடல்கள்.

“This movie redefines Tamil commercial cinema. I hope it sows seeds to inspire people to take leadership in giving the world original inventions from th e east. I love being a part of it musically… and I hope the audience feels the same. Ellaa pugazhum Iraivanukkae “ எனும் இசைப்புயலின் வசீகரிக்கும் வரிகளுடன் பாடல் வரிகள் அடங்கிய பேம்லெட் அழகாக இருக்கிறது.

வழக்கம் போலவே வைரமுத்து வசீகரிக்கிறார்.

எஃகை வார்த்து,

சிலிகான் சேர்த்து,

வயரூட்டி உயிரூட்டி,

ஹார்ட் டிஸ்கில் நினைவூட்டி,

அழியாத உடலோடு,

வடியாத உயிரோடு “

 

என ஆரம்பிக்கும் புதிய மனிதா பாடல் அழகாக இருக்கிறது.

“நான் இன்னொரு நான்முகனே

நீ என்பவன் என் மகனே

ஆண் பெற்றவன் ஆண்மகனே

ஆம் உன் பெயர் எந்திரனே”

 

எனுமிடத்தில் வைரமுத்துவின் வசீகரம் விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது.

காதல் அணுக்கள் பாடலில் வழக்கம் போல அறிவியலைச் சொல்கிறேன் என்று தனது டிரேட் மார்க் பேனாவை எடுத்து “பட்டாம் பூச்சி பட்டாம் பூச்சி, கால்களைக் கொண்டு தான் ருசியறியும், காதல் கொள்ளும் மனிதப் பூச்சி, கண்களைக் கொண்டு தான் ருசியறியும்” என புன்னகைக்க வைக்கிறார்.

அரிமா அரிமா பாடலிலும் வைரமுத்துவின் பல வரிகள் மயக்குகின்றன. குறிப்பாக

“ராசாத்தி உலோகத்தில் ஆசைத்தீ மூளுதடி

நான் அட்லாண்டிக்கை ஊற்றிப் பார்த்தேன்

அக்கினி அணையலையே”

 

“சிற்றின்ப நரம்பு,

சேமித்த இரும்பில்,

சட்டென்று மோகம் பொங்கிற்றே”

“சின்னம் சிறுசின்

இதயம் தின்னும்,

சிலிகான் சிங்கம் நான்”

 

“மேகத்தை உடுத்தும்

மின்னல் தான் நானென்று

ஐஸுக்கே ஐஸை வைக்காதே”

என்று பல வரிகள் வைரமுத்துவின் டிரேட் மார்க் வாசனையில் வசீகரிக்கின்றன.

எந்திரனின் இனிய ஆச்சரியம் பா விஜய் எழுதியிருக்கும் கிளிமாஞ்சாரோ பாடல். இசைப்புயலின் அதிரடி இசையில் விஜயின் வரிகள் அம்சமாய்ப் பொருந்துகின்றன. “ ஏவாளுக்குத் தங்கச்சியே என் கூடத் தான் இருக்கா, ஆளுயர ஆலிவ் பழம் அப்படியே எனக்கா ?” எப்போதாவது தான் பா விஜயின் பாடல்கள் எனது ரசனையின் விருப்பப் பட்டியலில் விழும். நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் அந்த இடத்தில் வந்திருக்கிறது இந்தப் பாடல்.

எந்திரனின் ஒரே ஏமாற்றம் கார்க்கி ! பெரிதும் எதிர்பார்த்து பொசுக்கென்று போய்விட்ட தீபாவளிப் பட்டாசு போல வரிகள் ஒட்டுமொத்தமான ஏமாற்றத்தின் பக்கத்தில் ! வைரமுத்துவின் அடுத்த இடத்தை கம்பீரமாய் எட்டிப் பிடிக்க நா.முத்துக்குமார் போன்ற வலுவான போட்டியாளர்கள் வரிசையாய் இருக்கையில், கார்க்கி தனக்குக் கிடைத்த அசத்தல் வாய்ப்பை அசால்ட்டாய் விட்டிருக்கிறார் ! இரும்பிலே ஒரு இதயம் பாடல் மட்டும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் ரசனை வரிகளைக் கொண்டிருக்கிறது !

சன் டிவி விமர்சனம் போல சொல்ல வேண்டுமென்றால்

எந்திரன், இசையில் மயக்கும் மந்திரன்.

வாக்களிக்க…. கிளிக்கவும்…

BUCKET LIST : எனது பார்வையில்

பணத்தின் உச்சத்தில் வாழும் ஜேக் நிக்கல்ஸனுக்கு சொந்தம், பந்தம், நல்லது, கெட்டது, வெந்தது, வேகாதது இத்யாதி சமாச்சாரங்கள் ஏதும் கிடையாது. ஜஸ்ட் பணம் தான் வாழ்க்கை. நாலுதடவை டைவர்ஸ் ஆன கிழம் அது.

சாதாரண வசதியுடன் வாழும் மார்கன் ஃப்ரீமென் குடும்பஸ்தன். பொறுப்பான கணவன், அப்பா. டிரேட் மார்க் மார்கென் கேரக்டர், த பிளாக் இண்டலிஜெண்ட் ! இருவரும் மருத்துவமனையில் ஒரே அறையில் தங்குகிறார்கள். அது நிக்கல்சனுடைய மருத்துவமனை. நிக்கல்ஸன் கொண்டு வந்த காஸ்ட் கட்டிங் பிளான் அவருக்கே சிக்கலாய் மாறிவிடுகிறது. மார்கனுடன் ஒரே அறையில் தங்க வேண்டிய சூழல். இருவரும் நீ யாரோ, நான் யாரோ என்று இருக்கிறார்கள். மார்கன் ஒரு பேப்பரில் பக்கெட் லிஸ்ட் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார். பக்கெட் லிஸ்ட் என்பது சாகும் முன் வாழ்க்கையில் என்னென்ன செய்யவேண்டுமெனும் விருப்பப் பட்டியல்.

போதாத காலம் ஐ..மீன் காலம் போதவில்லை. அவர்கள் இருவரும் உயிர் வாழப் போவது இன்னும் சில மாதங்கள் தான் எனும் திடுக் செய்தி தெரிய வருகிறது. இரண்டு பேரும் கேன்சர் நோயாளிகள். நிக்கல்சனின் உதவியாளர் வந்து உங்களை எரிக்கவா, புதைக்கவா ? பணத்தை என்ன செய்யப் போறீங்க என்றெல்லாம் கடுப்படிக்கிறார். இதெல்லாம் வேலைக்காவாது, மிச்சமிருக்கும் வாழ்க்கையையாவது நம்ம விருப்பம் போல வாழ்வோமே என பணம் மட்டுமே இருக்கும் ஜேக் நிக்கல்சனும், விருப்பங்கள் மட்டுமே இருக்கும் மார்கனும் முடிவு செய்கிறார்கள்.

அப்புறமென்ன, பக்கெட் லிஸ்டை எடுத்துக் கொண்டு உலகம் முழுக்க சுற்றுகிறார்கள், ஸ்கை டைவிங் செய்கிறார்கள், ரேஸ் போகிறார்கள், பிரமிடு மேல் அமர்கிறார்கள், நமது தாஜ்மஹாலுக்கும் வந்து போகிறார்கள். சுருக்கமாகச் சொன்னால் ஷங்கர், ஜீன்ஸ் பட பாட்டுக்காக சுற்றிய பல இடங்களில் சுற்றி வருகிறார்கள். பயணத்தில் இருவரும் தங்கள் வாழ்க்கை நிகழ்வுகளைப் பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள். அப்போது தான் தெரியவருகிறது நிக்கல்சன் உயிருக்கு உயிராய் வளர்த்த மகள் தந்தையை உதறிவிட்டுப் போன உண்மை. நிக்கல்சனுக்கு ஈகோ பிடிவாதம்.

உலகம் முழுக்க சுற்றினாலும் சந்தோசத்தை நீ தான் கண்டு கொள்ளவேண்டும். கதவைத் திற காற்று வரட்டும் என்று சொல்லிக் கொண்டு இறந்து போகிறார் மார்கன். நண்பனின் மறைவில் கலங்கி, மகளைப் பார்த்து உணர்ச்சிகரமாய் உறவைப் புதுப்பித்து தழுதழுக்கிறார் ஜேக் நிக்கல்ஸன். கடைசியில் அவர்களால் வர முடியாமல் போன ஒரே இடமான இமயமலையில் அவர்களுடைய சாம்பல் வைக்கப்படுகிறது.

ஒரு தெளிவான சிறுகதை போன்ற இந்தத் திரைப்படத்தை வலுவாக தூக்கி நிறுத்தியிருப்பது நிக்கல்சன் – மார்கென் எனும் இரண்டு மாபெரும் நடிகர்கள். வேறு யாருக்கும் எந்த வேலையும் இல்லை. படத்தின் வசனங்கள் மிகப்பெரிய பலம். கவித்துவமும், ரசனையும், நகைச்சுவையும் கலந்து வசீகரிக்கின்றன. இனிமேல் வெட்ட முடியாது எனுமளவுக்கு ஷார்ப் வசனங்கள். எந்தவிதமான திருப்பங்களும் இல்லாத ஒரு நதியின் பயணம் போன்ற திரைக்கதையும் காட்சியமைப்புகளும்.

ஆயிரம் இருந்தும் வசதிகள் இருந்தும் நோ பீஸ் ஆஃப் மைண்ட் என்று பாடத் தோன்றுகிறது. காரணம், இதோ சாகப் போகிறாய் என்று தெரிந்தபின் வலுக்கட்டாயமாய் இவர்கள் உருவாக்கிக் கொள்ளும் செயற்கை மகிழ்ச்சியாகவே பல காட்சிகள் தோன்றுகின்றன. இந்த இருவரையும் தவிர வேறு யார் நடித்திருந்தாலும் சிக்கல் இல்லை, படத்தை ஆஃப் பண்னி விட்டு பாலிமர் டிவியில் காமெடி பார்க்கப் போய்விடலாம். ஆனால் படத்தில் இவர்களுடைய நடிப்பு ஆளுமை நம்மைக் கட்டிப் போட்டு விடுகிறது. 

வாழ்க்கை எவ்வளவு அற்புதமானது. மரணம் நெருங்கும் போது வாழ்க்கை எவ்வளவு அழகாய்த் தோன்றுகிறது.  ராப் ரெய்னரின் இந்தப் படத்தைப் பார்த்து முடித்தபின் ரொம்ப நாளாய் பேசாமலிருந்த யாருக்காவது போன் பண்ண வேண்டும் என ஒரு உந்துதல் எழுந்தால் வியப்பில்லை !

வாழ்க்கை அழகானது. அதை உணரும் நிமிடத்திலிருந்து !

 ஃ

 தமிழிஷில் வாக்களிக்க…

சுப்ரமணியபுரம் எனும் சைக்கோப் படம் !

 

அளவுக்கு அதிகமாக விமர்சகர்கள் தலையில் தூக்கிக் கொண்டாடிய சுப்பிரமணிய புரம் என்னும் படத்தைப் பார்த்தேன்.

1980 களை கண்முன்னால் கொண்டு நிறுத்திய ஒரே காரணத்துக்காகப் படத்தைப் பார்க்க வேண்டுமெனில் நான் பேசாமல் ஒரு தலை ராகத்தையோ, இரயில் பயணங்களையோ இன்னொரு முறை பார்த்து விட்டு பேசாமல் போய் விட்டிருப்பேன்.

அமீர், பாலா இவர்களைப் பின் தொடர்ந்து தமிழுக்குக் கிடைத்திருக்கும் இன்னோர் இயக்குனர் என்பது அவர்களுடைய சாயலில் வந்திருக்கும் படத்திலேயே தெரிகிறது.

கண்கள் இரண்டால் – என வசீகரிக்கும் ஜேம்ஸ் வசந்தனின் இசையில் மிளிர்ந்த பாடலையும், கதா நாயகனின் வசீகரச் சிரிப்பையும், கதாநாயகியின் வெட்கக் கண்ணசைவையும் தவிர்த்துப் பார்த்தால் படம் அசோக் நகர் சைக்கோக் கொலையாளியைப் போல எரிச்சல் படுத்துகிறது.

எடிட்டிங்கிலும், பழைய சூழலைக் கொண்டுவந்ததிலும் பிரமிக்க வைக்கின்றனர். ஆனால் பருத்தி வீரனைப் போல கொடூரமான ஒரு இறுதிக் காட்சி. சமுத்திரக்கனியை ஆட்டோவில் காலால் மிதித்து நர நரவென அறுத்து அதை பையில் போட்டுத் திரிவதும், கதாநாயகனை சரமாரியாக வெட்டிக் கொல்வதும் என காட்சிகளில் வீசும் குருதி நாற்றம் அருவருக்க வைக்கிறது.

இப்படிப் பட்ட திரைப்படங்களின் வெற்றி மீண்டும் சைக்கோ இயக்குனர்களை தமிழுக்கு இறக்கு மதி செய்துவிடுமோ எனும் பயம் மிளிர்கிறது. நேற்று தான் சென்னையில் புதிய ஒரு திரைப்பட போஸ்டரைப் பார்த்தேன் படத்தின் பெயர் : போர்க்களம்  துணை வாசகம் :  KILL or Get Killed  !!!. தமிழக அரசு சலுகை அறிவிக்காமல் இருந்திருந்தால் படத்தின் தலைப்பே KILL or Get Killed ஆக இருந்திருக்கும் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை.

பருத்தி வீரனின் கொடுமையான இறுதிக் காட்சி எரிச்சலடைய வைத்தது. அந்தப் படத்தை தமிழ் சனங்கள் நானூறு நாள் ஓட வைத்தனர். இந்தப் படத்தில் குருவின் அடியொற்றி இன்னும் சிலரைக் கொன்றிருக்கிறார் சசி குமார்.. மக்கள் ஒரு வெள்ளி விழாவையேனும் கொடுப்பார்கள்.

காட்சிகளை இயல்பாய் காட்டினால் அதுவே அற்புதமான படம் என சில அறிவு ஜீவிகள் நினைக்கின்றனர். அந்தப் படங்கள் நல்லாயில்லை என்று சொன்னால் ஏதோ அவர்களுடைய ரசனையின் மதிப்பு மக்கள் மத்தியில் பலவீனப்படுவதாக நினைக்கிறார்கள். நான் அறிவு ஜீவி இல்லை, எனவே இப்படிப்பட்ட கோரமான படங்களை என்னால் ரசிக்க முடியவில்லை. இந்தப் படத்தைப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக குசேலனைக் கோயில் கட்டிக் கும்பிடலாம்.

மீண்டும் ஒரு இரத்தக் களறியை நோக்கி நகர்கிறது தமிழ் சினிமா. பருத்தி வீரன் முன் மொழிய, சுப்ரமணிய புரம் வழிமொழிய வழியப்போகிறது திரைகளில் பிசுபிசுப்பாய் தமிழனின் ரசனையும், ரத்தமும்.

குசேலன் – உண்மையிலேயே நல்ல படம்

குசேலன் திரைப்படத்தை இத்தனை தாமதமாய் பார்த்ததற்குக் காரணம் நான் இணையத்தில் வாசித்த எதிர் விமர்சனங்கள் தான் காரணம். குசேலன் மகா குப்பை என்றும், இதை விட பத்து பத்து படத்தை பத்து வாட்டி பார்க்கலாம் என்றும் விமர்-ஜனங்கள் சொன்ன பின் படத்தைப் பார்க்க வேண்டுமா என ஓரமாய் ஒதுங்கிவிட்டேன்.

இந்த வார இறுதியில் தான் “பார்த்தேன் குசேலனை

சமீபகாலமாக எந்தத் தமிழ்ப் படத்தையும் பார்த்து அழுத ஞாபகம் இல்லை. கடைசியாக மனதை உலுக்கிய படம் சேரனின் “தவமாய் தவமிருந்து” என நினைக்கிறேன். அதற்குப் பிறகு அந்த அளவுக்கு மனதை உலுக்கி எடுத்த படம் குசேலன்.

பசுபதி எனும் அற்புதமான நடிகனும், ரஜினி எனும் சூப்பர்ஸ்டாரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு பார்வையாளர்களை உறைய வைத்த அந்த கடைசி பதினைந்து நிமிடங்களுக்காகவே குசேலன் படம் எனக்கு மிகவும் பிடித்துப் போய்விட்டது.

சற்றே பின்னோக்கிப் பார்த்தால் இடைவேளைக்குப் பிறகு வரும் பெரும்பாலான காட்சிகள் பசுபதியையும், அவருடைய நடிப்பையும் (வெயிலுக்கு அடுத்தபடியாக) வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றன. யதார்த்தங்களை தனது அசைவுகளில் வெளிப்படுத்தும் பசுபதியை அவனுக்குள் உரம் போட்டுக் கிடந்த நடிப்பின் இன்னோர் பரிமாணத்தை குசேலன் வெளிக்கொணர்ந்தது எனலாம்.

குசேலனின் பலவீனங்கள் ஏற்கனவே பட்டியலிடப்பட்டாலும் சுருக்கமாகச் சொல்லவேண்டுமெனில் ஒன்றே ஒன்று தான். தமிழ்ப்படமெனில் குறைந்தது இரண்டரை மணி நேரம் ஓடியே ஆகவேண்டும் என நினைக்கும் இயக்குனர், தயாரிப்பாளர், வினியோகஸ்தர்களின் கூட்டு முட்டாள் தனம்.

அப்படி இரண்டரை மணி நேரம் இட்டு நிரப்புவதற்கு சரக்கில்லையெனில் என்ன செய்வது ? அருவருக்கத் தக்க அரைகுறை நகைச்சுவையையும், கவர்ச்சியையும் இட்டு நிரப்புவது. எது சிறந்தது ? அரை மணி நேரம் முன்னதாகவே படத்தை முடிப்பதா ? அல்லது அரை மணி நேரம் திரையில் ஏதேனும் கோணங்கித் தனத்தைக் காட்டி ரசிகனை வெறுப்பேற்றுவதா என்பதை மேற்கூறிய அந்த பெருந்தலைகள் நிர்ணயிக்கட்டும். அப்படி இருந்தால் தான் ரசிப்பார்கள் என அந்தப் பழியை தயவு செய்து ரசிகர்களின் தலையில் போடாதிருக்கக் கடவது.

காலேஜ் டே அன்று பிரின்சிபல் சேர்மேனைக் கூப்பிட்டுச் சொல்வார் “பாருங்கப்பா… இன்னிக்கு ஸ்டேஜ் உங்களுது. காலைல இருந்து சாயங்காலம் ஏழு மணி வரைக்கும் நீங்க அதுல ஆட்டம் போடலாம்… ஏழு மணிக்கு மீட்டிங் இருக்கு அப்போ ஒதுங்கிடுங்க.”

மாணவர்களும் ஆட்டம் போடுவார்கள். எல்லா கோணங்கித் தனத்தையும், சில்மிஷங்களையும் மேடையில் போட்டு துவைப்பார்கள். முடிந்த அளவுக்கு டேபிள் செயரை உடைத்துப் போடுவார்கள். ஏழுமணிக்கு மீட்டிங் ஆரம்பமாகும், அமைதியாய் ஒரு மணி நேரமோ இரண்டு மணி நேரமோ அழுத்தமாய் நிகழ்ச்சிகள் நடந்தேறும்.

இது தான் பெரும்பாலான வெற்றி பெற்ற மலையாள சினிமாவின் பார்முலா. முதல் எழுபத்தைந்து சதவீதம் ஆட்டம், பாட்டம், நகைச்சுவை. கடைசி கால்வாசி அழுத்தமான கதை. பெரும்பாலும் ஆனந்தமாய் ஆடிப்பாடும் கதாநாயகனின் மனசுக்குள் இருக்கும் இன்னோர் சோகக் கதை! மோகன்லாலின் வெற்றிபெற்ற பத்து படங்களைப் பட்டியலிடுங்கள் அதில் எட்டு இப்படித் தான் இருக்கும்.

அந்த பார்முலா அங்கே வெற்றி பெறக் காரணம், முதல் முக்கால் வாசியில் இருக்கும் எதார்த்தமான நகைச்சுவை மட்டுமே.

குசேலனில் இல்லாமல் போனதும் அது மட்டுமே. அவசர அவசரமாய் படத்தை முடிக்க வேண்டும் என்பதற்காக அவசர கோலத்தில் இட்டு நிரப்பப்பட்ட நகைச்சுவைக் காட்சிகளில் பயங்கர சலிப்பு.

எனினும், விமர்சனங்கள் சொன்னது போல குசேலன் மட்டமான படம் அல்ல. விமர்சனங்கள் பெரும்பாலும் ரஜினி எனும் தனிமனிதன் மீதான வெறுப்பாகவே வெளிப்பட்டிருக்கின்றனவோ எனும் ஐயம் எழுகிறது. கிளைமாக்ஸ் காட்சியில் அருகில் இருந்து படத்தைப் பார்த்தவர்கள் எல்லோருமே இறுக்கமாய் அமர்ந்திருந்ததையும், அவ்வப்போது கண்களைக் கசக்கியதையும் பார்க்க முடிந்தது.

தேவையற்ற சில பாடல்களையும் பெரும்பாலான நகைச்சுவைக் காட்சிகளையும் வெட்டி விட்டுப் பார்த்தால் சமீபகாலமாக வந்த படங்களில் தரமான படங்களின் வரிசையில் வைக்கக் கூடிய அனைத்துத் தகுதிகளையும் பெற்ற ஒரு படம் குசேலன்.

நான் படித்ததிலே : விக்ரம் மொபைல் எண் ரசிகர்களுக்காக

நடிகர் விக்ரம் மற்ற நடிகர்களிடமிருந்து சற்றே வித்தியாசமானவர் எனப்படுகிறது. ஒருவேளை ஒவ்வொரு படியாக ஏறி இன்றைய நிலையை அடைய அவர் செய்த பிரம்மப் பிரயர்த்தனங்கள் காரணமாய் இருக்கலாம்.

ஹாலிவுட் நடிகர் ஜான் டிராவோல்டா நடிக்க வந்த காலகட்டத்தில் முகம் சதுரமாக இருக்கிறது, நடிகனுக்குரிய முகவெட்டு இல்லை என நிராகரிக்கப்பட்டாராம். அதே போன்ற ஒரு அவஸ்தையைச் சந்தித்தவர் தான் நமது விக்ரம்.

எனினும் எதிலும் மனம் தளராத வேதாளம் சுமக்கும் விக்கிரமாதித்யனைப் போல விமர்சனங்களைச் சுமந்து இன்று நடித்துப் பெயரும் பணமும் பெறும் நடிகராக இருக்கிறார்.

இரண்டு படத்தில் ஓரமாய் எட்டிப்பார்த்தாலே தன்னை தனியாய் அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள முனையும் நடிகர்கள் மத்தியில் விக்ரம் வித்தியாசப்படுகிறார். ரசிகர்கள் தன்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள், தன்னிடமிருந்து என்ன எதிர்பார்க்கிறார்கள் என்பதையெல்லாம் அறிய விரும்புகிறார்.

98841-11111 இதுதான் எனது மொபைல் எண் இதற்கு ரசிகர்கள் எஸ்.எம்.எஸ் அனுப்பி கேள்விகளையோ, கருத்துக்களையோ தெரிவியுங்கள் என வெளிப்படையாகத் தெரிவித்திருக்கிறாராம். இன்றைய டெக்கான் குரோனிகிள் நாளிதழ் இந்த செய்தியை வெளியிட்டுள்ளது.

விழிக்கொடை, சமூகசேவை என பல்வேறு நல்ல செயல்களைச் செய்துவரும் விக்ரம் இப்போது ரசிகர்களுடன் நெருங்கி அவர்களுடைய விருப்பங்களுக்கு மதிப்புக் கொடுக்க விரும்புகிறார்.

நடிகர்கள் என்றாலே மக்களை விட நான்கு படி மேலே எனும் சிந்தனையிலிருந்து இறங்கி வந்து முன்மாதிரிகை காட்டும் நடிகர் விக்ரம் பாராட்டுதலுக்கு உரியவரே…

சந்தோஷ் சுப்ரமணியம் – எனது பார்வையில்.

தாமதமாய்ப் பார்த்தாலும் திருப்தியைத் தந்த படம் என சொல்ல வைத்தது சந்தோஷ் சுப்பிரமணியன்.

கலகலப்பான நிகழ்வுகளோடு நம்மையும் இணைத்துக் கொள்ளும் கதை தான் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம். ஆங்கிலத் திரைப்படங்களைப் போல இழையோடும் மெல்லிய நகைச்சுவையுடன் நகர்கிறது படம்.

தந்தையின் விருப்பத்தைத் தட்டாத மகனுக்கும், பிள்ளைகள் மற்றும் மனைவியின் வாழ்க்கை சிறப்பானதாக இருக்கவேண்டும் எனும் ஒரே எதிர்பார்ப்போடு வாழும் தந்தைக்கும் இடையேயான பாசப் பிணைப்பை ஒரு பக்கமும்,

மழலையா, லூசா, வெகுளியா என பிரித்தறிய முடியாத ஒரு கலவைக் காதலின் சுவாரஸ்யத்தை மறுபக்கமும் கொண்ட தண்டவாளமாய் நகர்கிறது கதை. ஒரு அடர் மலைப்பிரதேசத்தின் இயற்கை எழிலை கண்டு ரசித்துக் கொண்டே செல்லும் பயணிகளாக பார்வையாளர்கள்.

அதே ஆதிகால காதல், சிரிப்பு, நண்பர்கள், காதலியின் தந்தையிடம் கெட்ட பெயர், பாடல்,  இத்தியாதி இத்தியாதி என எங்கும் எதிலும் புதுமை இல்லை. ஆனாலும் சுவாரஸ்யமாய் இருக்கிறது படம். ஒரு மழலையின் விளையாட்டைப் போல.

குறிப்பாக ஏழு நாட்கள் நாயகன் வீட்டில் நாயகி தங்கியிருக்கும் போது நடக்கும் களேபரங்கள் கலகலப்பானவை.

ஏழு நாட்களுக்குப் பின் நாயகனைப் பிடிக்கவில்லை என நாயகி சொல்லிச் செல்லும் காட்சி ஓர் அழுத்தமான கண்ணீர் சிறுகதை.

சிறு சிறு காட்சிகளின் மூலமாக திரைப்படத்தை அழகுறக் கொண்டு சென்றிருக்கிறார் தம்பிக்கேற்ற அண்ணன். குறிப்பாக தன் மனைவி பாடும் போது “என் மனைவிக்குப் பாடத் தெரியுமா ? அதைக் கூட அறிந்து கொள்ளாமல் இருந்தேனா ?” என பார்வையாலேயே பேசும் பிரகாஷ் ராஜ் பிரமாதராஜ்!

கடைசிக் காட்சியில் தந்தை இத்தனை நாளும் தன்னை தன்னுடைய விருப்பத்துக்கு வாழவே விடவில்லை என கதாநாயகன் கூறுவது பஞ்ச் அல்ல நஞ்சு.

நீங்கள் விரும்பும் ஆடையை நான் அணிய வேண்டும், கேரம் போர்ட் விளையாடும் போது கூட எந்த காயினை எப்படி அடிக்க வெண்டுமென நீங்கள் சொல்வதையே நான் செய்ய வேண்டும், இப்படித்தானே வாழ்ந்தேன். என்னை நீங்கள் வாழவே விடவில்லையே, என் வாழ்க்கையை நீங்கள் வாழ்ந்தீர்கள் என கதாநாயகன் ஆதங்கத்தைக் கொட்டித் தீர்க்கும் போது ஒரு தந்தையின் மனம் படும் பாட்டை பிரகாஷ் ராஜ் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் விதம் அருமை.

எனினும், தன்னை கால் நூற்றாண்டு காலம் தன்னை வளர்த்த, குடும்பத்தை நேசித்த தந்தையின் நெஞ்சில் மகன் சொருகிய அந்த கத்தியை அதன் பின் அவன் சொல்லும் எந்த சமரச வார்த்தைகளும் சமன் செய்து விடவே முடியாது. தனது வாழ்நாள் பணிகள், கனவுகள், விருப்பங்கள், தியாகங்கள் எல்லாம் மறுதலிக்கப்பட்டு நிராயுதபாணியாய் விழிகள் நிறையும் ஓர் தந்தையின் சோகம் அளவிட முடியாதது.

எனவே தான், அதன் பின் படத்தோடு ஒட்ட முடியவில்லை.

எனினும் ஆபாசமோ, வன்முறையோ, வெறுப்படிக்கும் வசனங்களோ இல்லாமல் ஒரு அழகான கவிதையை வாசித்தது போன்ற நிறைவை நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு தந்த படம் எனுமளவில் நெஞ்சில் நிற்கிறது ச.சு.