BURIED : எனது பார்வையில்

கண் விழித்துப் பார்க்கும்போது உங்களைச் சுற்றிலும் கும்மிருட்டாய் இருந்தால் எப்படி இருக்கும் ? கைகால்களை நீட்ட முடியாமல், எழ முடியாமல் இருந்தால் எப்படி இருக்கும் ? நீங்கள் ஒரு சவப்பெட்டிக்குள் அடைக்கப்பட்டு பாலைவனத்தில் ஏதோ ஒரு இடத்தில் புதைக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்று தெரிந்தால் எப்படி இருக்கும் ? நினைத்து பார்க்கவே திகிலூட்டும் இந்தச் சூழலை பரீட் திரைப்படம் திரையில் விரிக்கிறது.

கும்மிருட்டில் கண் விழித்து தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்று தெரியாமலேயே அச்சத்தில் கூச்சலிடும் ஹீரோ, தான் ஒரு சவப்பெட்டிக்குள் அடைத்து எங்கோ புதைக்கப்பட்டிருப்பதை லைட்டர் வெளிச்சத்தில் உணர்கிறார். அந்த நிமிடங்கள் அவனை அதிர்ச்சியின் பள்ளத்தாக்கில் புதைத்து விடுகின்றன. எதுவும் செய்ய இயலாதவனாய், யாரேனும் காப்பாற்றினால் தான் வெளியே வர முடியும் எனும் நிலையில் அவனுடைய மரண பயத்தை படம் அட்சர சுத்தமாய் அள்ளிக் கொண்டு வந்திருக்கிறது.

ஈராக்கில் டிரக் ஓட்டுவதற்காக வந்த ஒரு ஏழை அமெரிக்கப் பிரஜை அவன். ஈராக்கியர்களிடம் பிடிபடுகிறான். அவர்கள் அவனை சவப்பெட்டியில் போட்டு புதைத்து விடுகிறார்கள். 9/11 க்கு சற்றும் சம்பந்தமில்லாத ஈராக்கியர்கள் அமெரிக்கப் படைகளால் பாதிக்கப்பட்டது போல, போருக்குச் சற்றும் சம்பந்தமில்லாத இந்த டிரைவரும் பாதிக்கப்படுகிறான். சவப்பெட்டிக்குள் ஒரு செல்போன் இருக்கிறது.

அந்த செல்போன் மூலம் வெளியுலகைத் தொடர்பு கொள்ள அவன் முயல்வதும், அவன் தொடர்பு கொள்ளும் இடங்களிலெல்லாம் பொய்களும், தப்பித்தல்களும், சால்ஜாப்புகளும் நிரம்பியிருப்பதும் பதட்டத்தை அதிகரிக்கிறது. போதாக்குறைக்கு மணல் பாம்பு ஒன்றும் திடீரென சிறு ஓட்டை வழியே உள்ளே நுழைந்து விட பரபரப்பு எகிறுகிறது.

எப்படியாவது வெளியேறி விடவேண்டுமே எனும் ஹீரோவின் தவிப்பில் பார்வையாளனுக்கு மூச்சு முட்டுகிறது. மரணம் நெருங்கும்போது தானே வாழ்க்கை உன்னதமாய்த் தெரிய ஆரம்பிக்கிறது. சவப்பெட்டியில் அடைபட்டவனும் அந்த நிலைக்கு வருகிறான். எப்படியேனும் வாழ இன்னொரு சந்தர்ப்பம் கிடைக்காதா என தவிக்கிறான். ஏறக்குறைய மறந்துவிட்டிருந்த தாயை அழைப்பது, மகனைக் காப்பாற்ற சொந்த விரலை வெட்டுவது, மனைவியுடன் உருகுவது என கலங்கடிக்கும் காட்சிகளால் பின்னப்பட்டிருக்கிறது திரைக்கதை.

அடைபட்டவனைக் காப்பாற்றுவதை விட, இதிலிருந்து கைகழுவி விடவேண்டுமென துடிக்கும் நிறுவனங்களின், அரசு அதிகாரிகளின் சுயநல, மனிதாபினானமற்ற உரையாடல்கள் மனிதத்தின் மீதான கேள்வியை மிக ஆழமாகவே எழுதியிருக்கின்றன.

கடைசியில் சவப்பெட்டியை உடைத்துக் கொண்டு மணல் உள்ளே வர ஆரம்பிக்க பின் நடப்பது உறைய வைக்கும் கிளைமேக்ஸ்.

தீவிரவாதிகளால் கடத்தில் செல்லப்பட்டு ஒருவர் கொல்லப்பட்டார் என்று எட்டாம் பக்கம் பெட்டிச் செய்தியில் வரும் ஒரு செய்தி, உண்மையில் எத்தனை வலிமிகுந்தது என்பதைப் பொட்டில் அறைந்தாற்போல் சொல்கிறது படம். ஒவ்வொர் நிகழ்வுக்குப் பின்னாலும் உறைந்து கிடக்கும் துயரங்களில் கடலை திரைப்படம் காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறது.

ரசிகனுக்குப் போரடிக்கும் என தமிழ் டைரக்டர்கள் உலகெங்கும் பறந்து பாடல்காட்சிகளை படமெடுத்துக் கொண்டிருக்கையில், ஒரே ஒரு சவப்பெட்டியை மட்டுமே 90 நிமிடங்கள் காட்டி படத்தை வினாடி நேரம் கூட போரடிக்காமல் படத்தைக் கொண்டு சென்றிருக்கிறார் இயக்குனர் ரோர்டிகோ கார்டெஸ்.

படத்தில் நடித்திருக்கும் ஒரே நடிகர் ரயன் ரெய்னாட்ஸ். விருதுகளை அள்ளித் தரக்கூடிய அற்புதமான உணர்வுகளை லைட்டர் வெளிச்சத்திலும், செல்போன் வெளிச்சத்திலும் அவர் வெளிப்படுத்தியிருப்பது பிரமிக்க வைக்கிறது. படத்தில் வேறு யாருமே இல்லை. வெறும் தொலைபேசிக் குரல்கள் மட்டுமே !

ஆறடிக்கு நான்கடி அளவுள்ள சவப்பெட்டியை மட்டுமே 90 நிமிடம் காட்டியிருப்பதில் ஒளிப்பதிவும், டைரக்ஷனும் வியக்க வைக்கின்றன. இன்னொரு குறிப்பிடவேண்டிய அம்சம் இசை. காட்சிகளைக் கட்சிதமாய் உள்வாங்கி பார்வையாளனை இருக்கையில் ஆணி போல அறைந்து வைக்கிறது. 

கர்ப்பிணிகளும், பலவீன இதயமுடையவர்களும் பார்க்க வேண்டாம் என டைட்டில் கார்ட் போடக்கூடிய அளவுக்கு இரத்த அழுத்தத்தை ஏற்றி இறக்கும் காட்சிகள் தான் ஒன்றரை மணி நேரமும் !

சமீபத்தில் பார்த்த படங்களில் மனதை உலுக்கிய படங்களில் ஒன்று இது !

வாய்ப்புக் கிடைத்தால் பாருங்கள்.

 பிடித்திருந்தால் வாக்களியுங்கள்…

SHUTTER ISLAND : எனது பார்வையில்

ஷட்டர் ஐலண்ட் :

 

ஷட்டர் ஐலண்ட் மர்மங்கள் நிறைந்த ஒரு தீவு. இந்த தீவில் அமைந்திருக்கும் மன நிலை மருத்துவமனை ஒன்றுக்கு விசாரணைக்காக வருகின்றனர் இரண்டு யு.எஸ் மார்ஷல்கள். ஆண்டு 1954. அது மனநிலை பாதிக்கப்பட்ட குற்றவாளிகளுக்கு சிகிச்சை அளிக்கும் ஒரு மருத்துவமனை. வருபவர்களில் ஒருவர் ஹீரோ லியானார்டோ டிகாப்ரியோ இன்னொருவர் மார்க் ரஃபல்லோ. அந்தத் தீவிலிருந்து காணாமல் போன ஒரு பெண்ணைத் தேடி வருகிறார்கள் இவர்கள் இருவரும்.

அந்தப் பெண்ணோ தனது மூன்று குழந்தைகளையும் நதியில் மூழ்கடித்துக் கொன்றவர். அந்த மருத்துவமனையின் டாக்டர் பென் கிங்க்ஸ்லி. மர்மப் பார்வையுடனும், செயல்பாடுகளுடனும் இருப்பவர். விசாரணை தொடரத் தொடர கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மர்மங்கள் விரிவடைந்து கொண்டே செல்கின்றன. அந்த மருத்துவமனையில் மூளை சிகிச்சைகள், கொடுமைகள் என ஏதேதோ மர்மங்கள் இருப்பதாக கதை விரிகிறது.

தொடத் தொட விரியும் மர்மங்களையும், கூடவே தன் மனைவியின் சாவுக்குக் காரணமான லாடிஸ் என்பவனையும் கண்டு பிடிக்க ஹீரோ அந்த தீவில் அலைகிறார். அந்த தீவில் மொத்தம் 66 நோயாளிகள். உண்மையில் 67வது நபர் ஒருவர் உண்டு. அவர்தான் லாடிஸ் என்பது ஹீரோவின் கண்டுபிடிப்பு. அந்த மனிதனைத் தேடி அலைகிறார். இடையிடையே அவருடைய இரண்டாம் உலகப் போர் அனுபவங்கள், கனவில் தொடரும் இறந்து போன மனைவி என கதை வலுவடைகிறது.

மர்மத்தின் கடைசி முனையைக் கண்டுபிடித்த திருப்தியுடன் இருக்கும் போது தான் உண்மையான மர்மமே அவிழ்கிறது. அதாவது ஹீரோ ஒரு மனநோயாளி. இரண்டு வருடங்களாக அங்கே சிகிச்சை பெற்று வருபவன். அவன் தான் அந்த 67வது நோயாளி. தன்னைச் சுற்றி ஒரு மாய உலகத்தை உருவாக்கி வாழ்ந்து கொண்டிருப்பவர். அவருடைய மனைவிதான் தனது மூன்று குழந்தைகளையும் கொன்றவர். அவரை ஹீரோ கொன்று விடுகிறார் என அடுக்கடுக்காய் அதிச்சிப் பக்கங்கள் புரட்டப்படுகின்றன.

டென்னிஸ் லெஹென் எனும் பிரபல எழுத்தாளரின் நாவலைத் தழுவி எடுக்கப்பட்ட திரைப்படம் இது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மாபெரும் சலசலப்பை உருவாக்கிய மிஸ்டிக் ரிவர் நாவல் இவர் எழுதியது தான்.

அமானுஷ்ய தீவை மிரட்டும் ஒளிப்பதிவில் அள்ளி எடுத்து வந்து பதட்டத்தை அதிகப்படுத்தியிருப்பதில் ரிச்சட்சனின் ஒளிப்பதிவுக்கு முக்கிய பங்கு உண்டு. கூடவே ராபட்சனின் இசையும் மிரட்டல் ரகமாக திடுக்கிட வைக்கிறது.

பியூட்டிபுல் மைண்ட், சிக்ஸ்த் சென்ஸ், ஹைட் அண்ட் சீக் போன்ற படங்களின் அடி நாதமாக இருக்கும் நாட் தான் இந்தப் படத்திலும். அந்த கனத்தை மிக லாவகமாக கையாண்டு பிரமிப்பூட்டியிருப்பவர் டிகாப்ரியோ. எப்படியாவது ஒரு ஆஸ்கர் விருதையாவது டி காப்ரியோவுக்கு வாங்கிக் கொடுக்கவேண்டுமே என தொடர்ந்து கங்கணம் கட்டி முயன்று வருகிறார் இயக்குனர் மார்ட்டின் கோர்ஸெசி. இருந்தாலும் டிபார்டட், ஏவியேட்டர் மற்றும் குட்ஃபெல்லாஸ் போன்ற படங்களுடன் ஒப்பிடுகையில் இது ஒரு படி கம்மி தான்.

 
 

நைட் ஷாமளனுடைய சிக்ஸ்த் சென்ஸ் போல இரண்டாவது முறை பார்க்கும் போது மிக வித்தியாசமான அனுபவத்தைத் தரும் படம் இது !

 

சைக்காலஜிக்கல் திரில்லர் வகையில் ஏமாற்றாத படம் !

 
 

பிடித்திருந்தால் வாக்களியுங்கள்