ரஜினி நினைவுகள்.

aaa

 

பால்யங்கள் சுவாரஸ்யங்களால் நிரம்பியது. பால்யங்களின் படியில் சிதறிக் கிடக்கும் கதைகள் உறைந்து போன காலங்களுக்குள்ளும் வெப்பத்தைப் பாய்ச்சும் வீரியம் கொண்டவை. பால்யங்களின் வீதியைக் கடந்து வெகு காலமாகி விட்டாலும் எல்லாருடைய மனதிலும் நிச்சயம் பால்ய நினைவுகள் நிழலாடிக் கொண்டே இருக்கும்.

கிராமங்களில் பால்யம் வாய்க்கப் பெற்றவர்கள் பாக்கியசாலிகள். காரணம் வேறொன்றுமில்லை. வாழ்க்கை நிர்ப்பந்தங்கள் அவர்களுடைய வேர்களைப் பிடுங்கி நகரத்தின் வீதிகளில் நடும்போது, பால்யத்தின் பச்சைய நினைவுகள் அவர்களுக்கு இளைப்பாறும் சக்தியைக் கொடுக்கின்றன. நகரத்து பால்யம் வாய்க்கப் பெற்றவர்கள் தங்களுக்கென தனி உலகத்தைப் படைத்துக் கொள்கிறார்கள். நடுவயது தாண்டிய வருடங்களின் பாய்ச்சல் அவர்களை ஒருவேளை கிராமங்களின் கடைசிப் பக்கத்தில் உட்கார வைக்கும். அவர்களோ செல்போன் சிக்னல் சென்னையில் தான் கிடைக்கும் என அலுத்துக் கொள்வார்கள்.

இரண்டு வயதிற்குள் ஒரு குழந்தை உருவாக்கிக் கொள்ளும் சுவையும், உணவுப் பழக்கமும் அவர்களுடைய இறுதி காலம் வரை தொடரும் என்கின்றனர் மருத்துவர்கள். ரசனைகளும் பெரும்பாலும் அப்படியே. விதிவிலக்குகள் இல்லாமல் இல்லை. ஆனால் விதி விலக்குகளையே விதிகளாக்கி விடுவது ரசனைத் துரோகம் இல்லையா ?

எப்போதேனும் சில்லெனும் காற்று வீசும் நகரத்தில் எப்போதும் பேருந்துகள் சக்கரங்களைத் தேய்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன. எப்போதுமே சில்லென காற்று வீசும் கிராமங்களில் எப்போதேனும் பேருந்துகள் சக்கரங்களைத் தேய்க்கின்றன.. சக்கரங்களில் சிக்கிக் கிழியாத காற்று கிராமத்தின் வீதிகளில் அரட்டையடித்துக் கொண்டே திரிகிறது. நகரங்களில் புழுதிகளுக்கு இடையே பதுங்கி, ஆம்புலன்ஸ்களிலும் அடிபட்டு, மூச்சுத் திணறி நடக்கும் காற்றுக்கு அடிக்கடி மாரடைப்பு வந்து விடுகிறது.

எனது ரசனைகள் கிராமத்தின் வயல் வரப்புகளில் நண்டுகளைப் போல ஓடித் திரிகின்றன. சர்ப்பக் குளத்தில் பல்டியடித்துக் குளிக்கும் படிக்கட்டுகளில் பாசியாய்ப் படிந்திருக்கின்றன. பட்டன் பிய்ந்து போன காக்கி நிக்கருக்கு செயினிலிருந்து ஊக்கு எடுத்துத் தரும் பாட்டியின் நினைவுகளுடன் தான் அவை இன்னும் பயணிக்கின்றன.

அப்போதெல்லாம் தொலைக்காட்சி என்பது அந்தஸ்தின் உச்சம். பணக்காரத்தனத்தின் அடையாள அட்டை. எப்போதேனும் பக்கத்து வீட்டு சன்னல் வழியே எட்டிப் பார்க்கும் தருணங்களில் கருப்பு வெள்ளை திரைப்படப் பாடல்களும் மெய்மறக்கச் செய்யும். எங்கள் வீட்டின் அடையாளம் மர்பி ரேடியோ. தொலைக்காட்சி நுழைவதற்கான மின்சாரமே அப்போது நுழைந்திருக்கவில்லை.

ரஜினி. எனது சிறுவயதுச் சிந்தனைகளில் சினிமா என்றால் ரஜினி என்று மட்டுமே அர்த்தம். பள்ளிக்கூடங்களில் படிக்கும் காலத்தில் ரஜினியின் திரைப்பட போஸ்டர்கள் பார்ப்பதே சினிமா பார்ப்பதாய் சிலிர்ப்பைத் தரும். பாட்டு ஃபைட்டு சூப்பர் எனும் போஸ்டரின் பின் குறிப்பைப் படித்து விட்டால் தூக்கம் தொலையும். செய்தித் தாள்களில் வருகின்ற பெட்டிச் செய்திகளை வெட்டி எடுத்து கலுங்கில் அமர்ந்து விவாதம் நடத்துகையில் ஏதோ பிரபஞ்ச ஆனந்தம் கூடவே வந்தமரும். ரஜினி ரசிகன், நம் ரஜினி, சூப்பர் ஸ்டார் ரஜினி என ரஜினி பெயர் தாங்கி வரும் வியாபார யுத்திகளில் விழுந்து நான் சேமித்து வைத்த புத்தகங்களில் அப்பாவின் உழைப்பின் வாசனை இன்னும் கசிகிறது.

சினிமா பார்ப்பது என்பது அதிகபட்ட தவறு என்பதே எனது காலத்தின் வழக்கு. அந்தத் தவறை ரஜினியின் திரைப்படங்கள் செய்ய வைத்த தருணங்கள் ஏராளம். கமலுக்கெல்லாம் நடிக்கத் தெரியுமா என்று வாக்குவாதம் செய்த நிமிடங்கள் இன்னும் மனதுக்குள் சிரிப்பையும், நினைவுகளையும் தலையாட்ட வைக்கின்றன.

சாதி, மதம், இனம், மொழி, நுண் அரசியல் இத்யாதி, இத்யாதி போன்ற விஷயங்களெல்லாம் எட்டாத காலங்கள் அவை. அந்தக் காலத்தில் ரஜினி என் மனதில் நுழைந்ததற்கு அவரும் என்னைப் போல கருப்பு என்பது மட்டுமே ஒரு காரணமாய் இருக்க வாய்ப்பில்லை. நாம் செய்ய இயலாதவற்றைச் செய்யும் பிம்பங்கள் தானே சின்ன வயதின் நமது பிரமிப்புகள் !

பல மைல் தூரம் சைக்கிள் ஓட்டிக்கொண்டு மார்த்தாண்டம் ஆனந்த் தியேட்டரில் ரஜினி படம் பார்த்த அனுபவங்கள் அலாதியானவை. சினிமா பார்க்கும் போது சீக்கிரம் வீடு போக வேண்டும், வீட்டில் கண்டு பிடித்து விடுவார்களோ எனும் அச்ச உணர்வே சினிமாவை விட அதிகமாய் மனசுக்குள் காட்சியாய் விரியும்.

இப்போது, நினைத்த நேரத்தில் விரல் சொடுக்கலில் ஒரு படம் பார்த்து விட முடியும் எனும் வாய்ப்புகள் வாய்க்கப் பெற்றாலும் அன்றைய அரை குறை சினிமா தந்த ஆனந்தம் கிடைப்பதில்லை. மீறுதல்களின் வழியே கிடைக்கும் நிமிடங்களில் தான் சாதனைகளின் கணங்கள் கண்ணயர்ந்து கிடக்கின்றன.

இன்றைக்கு ரசனைகளின் எல்லைகள் விரிவடைந்திருக்கின்றன. உலக சினிமாவின் அறிமுகவும் பிரியமும் அழுத்தமாய் மனதுக்குள் தடம் பதித்திருக்கிறது. நல்ல சினிமாக்கள் எது என்பதில் மாற்றுக் கருத்துகள் மின்னி மறைந்து கொண்டே இருக்கின்றன. எனினும் ரஜினி திரைப்படம் வருகிறது எனும் செய்திகள் தோன்றும் போது மனசுக்குள் நினைவுகளின் மணியோசை சத்தமாகவே ஒலிக்கிறது. பால்யத்தின் வரப்புகளில் இதயமும், மனசும் வழுக்கி ஓடுகிறது. பால்யத்தை மீட்டெடுக்கும் வயதின் ஓட்டமாக இருக்கலாம். அல்லது உறைந்து கிடக்கின்ற ரசனைப் பனிமலையில் சொட்டுச் சொட்டாய் வடியும் எரிமலைத் துளிகளாக இருக்கலாம்.

எதேச்சையாய் நினைவுக்குள் வந்தது எப்போதோ எனது பிளாகில் நான் எழுதிய ஒரு கவிதை http://xavi.wordpress.com/2006/06/15/rajini/

கருப்பு என்பதை
இளைஞர்களின்
தேசிய நிறமாக்கிய
நெருப்பு இவன்.

எனும் வரிகளை வாசிக்கும் போது சிரித்துக் கொள்கிறேன். கவிதைகளில் எதேச்சையாய் வந்து விழும் அடையாளங்கள் கிளைகளில் முளைக்கும் பூக்களல்ல.
வேர்களில் விளையும் பூக்கள்.

எந்திரன் : எனது பார்வையில்

 

எந்திரன் படத்தைப் பார்க்க வேண்டும் எனும் ஆவல் ஒருவழியாக நிறைவேறிவிட்டது ! பொதுவாகவே படம் வருவதற்கு முன் ஏகப்பட்ட பில்டப் களைக் கொடுத்தால் படம் கால் நீட்டிப் படுத்துவிடும் என்பது ஐதீகம் ! கந்தசாமி, இராவணன் என சமீபத்திய உதாரணங்கள் எக்கச் சக்கம். ஆனால் எந்த உதாரணத்திலும் சிக்காதவர் தான் ரஜினி. அதை மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபித்திருக்கிறது எந்திரன்.

கிராபிக்ஸ், அது இது என ஏகப்பட்ட கதைகள் உலவியபோது படம் நல்லா இருக்குமா என ஒரு சந்தேகம் இருந்தது. அந்த சந்தேகங்களுக்கெல்லாம் படத்தில் பதில் சொல்லியிருக்கிறார் இயக்குனர்.  உண்மையிலேயே படத்தில் ஷங்கர் மிரட்டியிருக்கிறார் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். ஹாலிவுட் படங்களிலேயே லாஜிக் பாக்காத நமக்கு இதுல ஆங்காங்கே லாஜிக் பாக்காம இருக்கிறதொண்ணும் பெரிய விஷயமில்லை.

ரஜினி விரும்பிக் கேட்டுக் கொண்டதாலயா என்று தெரியாது, வழக்கத்துக்கு மாறாக படத்தில் ஏகப்பட்ட முத்தக் காட்சிகள். அழகாக இருந்த ஐஸ்வர்யா ராய், இந்தப் படத்தில் கொள்ளை அழகாகத் தெரிகிறார். ஆனால் அந்த உலக அழகையே சில இடங்களில் மிஞ்சுமளவுக்கு ரஜினியின் மேக்கப் அசத்தலாய் வசீகரிக்கிறது. குறிப்பாக காதல் காட்சிகளில் நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின் ரஜினியின் நடிப்பு கவித்துவமாய் சாரலடிக்கிறது.

வில்லனாய் வரும் ரஜினி மனதில் அமர்க்களமாய் வந்து அமர்ந்து கொள்கிறார். அடேங்கப்பா என வியக்கவைக்கும் அளவுக்கு ரஜினியின் வில்லத்தனமான விஷயங்கள் பிரமிப்பூட்டுகின்றன. “கருப்பு ஆடு” காட்சியில் கைத்தட்டல் அடங்க வெகு நேரமாகிறது. “என்னை யாராலும் அழிக்க முடியாது” எனும் சாதாரண வாசகத்தையே பஞ்ச் டயலாக் ரேஞ்சுக்கு சொல்ல ரஜினியால் மட்டும் தான் முடியும். சொல்லப்போனால் ஹீரோவை விட வில்லன் நடிப்பில் பொளந்து கட்டுவேன் என இன்னொரு முறை சொல்லியிருக்கிறார்.

இசை அமர்க்களம். பின்னணி இசையிலும் ரஹ்மானின் இசை புகுந்து விளையாடியிருக்கிறது. ஹாலிவுட் ஐகான் ஆகிவிட்டதான் இனிமேல் ஹாலிவுட் காரர்களும் இந்த படத்தைப் பார்க்கக் கூடும் எனும் அதீத சிரத்தையாய் இருக்கலாம். அல்லது ஷங்கர் ரஹ்மானை துரத்தித் துரத்தி வேலை வாங்கியிருக்கலாம். எப்படியோ இசை ரொம்பவே மிரட்டுகிறது.

பாடல் காட்சிகளைச் சொல்லவே வேண்டாம். ஷங்கரின் படத்தில் பாடல் காட்சிகள் அற்புதமாகத் தான் இருக்கும். இதில் கிளிமஞ்சாரோ, காதல் அணுக்கள் பாடல்களில் வியப்பூட்டுகிறார் மனுஷன். கிளிமஞ்சாரோ கடைசிப் பாடலாய் இருக்கும் என நினைத்தேன்… அரிமா..அரிமா அந்த இடத்தில் அமர்ந்திருக்கிறது அமர்க்களமாய்… ! இரும்பிலே ஒரு இதயம் பாடலை இன்னும் கொஞ்சம் செதுக்கியிருக்கலாம்.

ஒளிப்பதிவு, லொக்கேஷன், காஸ்ட்யூம் என எல்லா விஷயங்களும் நன்றாக இருக்கின்றன. முதல் பாதி செதுக்கி வைத்தது போல கன கட்சிதம். இரண்டாம் பாதி இடையில் கொஞ்சம் நீஈஈண்டு அப்புறம் மறுபடியும் பரபரப்பில் முடிந்திருக்கிறது.

வாத்தியாரின் வசனங்கள் அசத்தல். எளிமையாய், கூர்மையாய் வசீகரிக்கிறது. ஒரு சின்ன உதாரணம்… ரோபோ – மனித காதல் பற்றிப் பேசுகையில்… “இது இயற்கைக்கு முரணானது என்கிறார்களே….”, “இல்லை.. இது இயற்கைக்குப் புதுசு ” !  வாவ் !

இனிமேல் இத்தகைய வசனங்களைத் தர அவர் இல்லையே எனும் ஏக்கம் கனமாய் வந்து அமர்கிறது.

ஷங்கருக்கு இது ஒரு மைல் கல் ! அடுத்து தைரியமாய் ஹாலிவுட் படம் இயக்கலாம். சூப்பர் ஸ்டாரின் மகுடத்தில் இது ஒரு சிகரக் கல் !

ஷங்கரின் கனவை நனவாக்கிய கலா நிதி மாறன் அடுத்து கமலை வைத்து மர்மயோகி படத்தை எடுத்து கமலின் கனவையும் நனவாக்குவாராக…

எந்திரனை மிஸ் பண்ணிடாதீங்க ! டையமாச்சு எந்தி…RUN

பிடித்திருந்தால் வாக்களியுங்களேன்….

இலக்கியவாதி ரஜினி ரசிகராய் இருக்கலாமா ?

பத்திரிகை உலக நண்பர் ஒருவருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். பேச்சின் இடையே எந்திரன் பற்றிய பேச்சும் வந்தது. அது வராம ஒரு பேச்சு இப்பல்லாம் இருக்க முடியுமா என்ன ?

“எந்திரன் பாட்டு கேட்டீங்களா ? ” என்று கேட்டார்.

“நல்லாயிருக்கு… ரொம்ப ரசிச்சு கேக்கறேன். கார்க்கியோட வரிகள் தான் அவ்வளவு ரசிக்கும்படியா இல்லை” ன்னு சொன்னேன்.

“உங்களுக்கு எந்திரன் பாட்டு புடிச்சிருந்துதா ?” என்று அவர் ஒரு உலக மகா ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார். ஏதோ நான் சொல்லக் கூடாததைச் சொன்னது போல ! “ஆமா.. நான் ரஜினி ரசிகன். அதனால எனக்கு பாட்டு ரொம்பவே புடிச்சிருந்துது” என்றேன்.

“இதைச் சொல்ல உங்களுக்கு வெக்கமாயில்லையா ?” என்றார் பட்டென்று.

“பாட்டு புடிச்சிருக்குன்னு சொல்றதுக்குக் கூட வெக்கப்படணுமா என்ன?” என்றேன்

அதைச் சொல்லல. ரஜினி ரசிகர்ன்னு சொல்றீங்களே ! ஒரு எழுத்தாளர் இப்படி சொல்லலாமா ? என்று ஆரம்பித்தார். அப்புறம் அவரோட பட்டறிவு அகராதியிலிருந்து ஏதேதோ பேசிக்கொண்டிருந்தார். நம்ம சின்ன மூளைக்குள் அதெல்லாம் சென்று சேரவில்லை. அவரோட பேச்சு தான் ஆச்சரியத்தையும், கேள்விகளையும் எழுப்பி விட்டுக்கொண்டிருந்தது.

ஒருவேளை இலக்கியவாதியாய் இருப்பவர்களுக்கு ரஜினியைப் பிடிக்கவே கூடாது என்று ஏதேனும் விதிமுறை வைத்திருக்கிறார்களோ என்னவோ ?

நான் பொதுவாகவே அறிவு ஜீவிகளை விட்டுத் தள்ளியே இருக்க விரும்புவேன். அதுக்குக் காரணம் இல்லாமலில்லை. “நாளைக்கு என்ன பண்றதுன்னு யோசிக்கல” ங்கற ஒரு வரியையே “அடுத்த நாளைக்குறித்த பிரக்ஞையற்று வனாந்தர வெளியில் வட்டமடிக்கிறது மனசு” என்று எழுதினால் தான் இலக்கியம் என்று பேசுபவர்கள் சுத்த போர் எனக்கு. ஒரு பக்கக் கட்டுரையை அரை நாள் படிக்குமளவுக்கு சுழற்றிச் சுழற்றி எழுதும் பலரை நான் நிராகரித்ததுண்டு. தினத்தந்தி ரேஞ்சுக்கு சிம்பிளா இருந்தா போதும் என்பது என் சிந்தனை. எழுத்து என்பது தமிழ் தெரிந்த எல்லோருக்குமே புரியவேண்டும், இலக்கியம் தெரிந்தவர்களுக்கு மட்டுமல்ல.

சினிமா குறித்த பேச்சுகளில் ரஷ்ய படம், ஈரானிய படம், குறும்படம் என்று நான்கு விஷயம் பேசுவதை கௌரவமாய் நினைப்பவர்கள் உண்டு. கூகுளில் தேடி பெயரைப் படித்து விட்டு வருவார்களோ எனும் சந்தேகம் எனக்குண்டு.

ஒரு இலக்கிய விமர்சகர் ஒருவரிடம் ரெண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு ஒரு நாள் பேசிக்கொண்டிருந்தேன். அவர் சார்த்தரைத் தவிர வேறு யாரைப் பற்றியும் பேசுவதாய் இல்லை. உங்களுக்கு சார்த்தரைப் பிடிக்குமா என்றார்.

“ஆல்ஃபர்ட் மால்கம் எழுதிய சூயிசைடல் திங்கிங் தான் எனக்குப் பிடிச்ச நூல்” படிச்சுப் பாருங்க, அசந்துடுவீங்க என்றேன். அப்படி ஒரு நூலும் கிடையாது, எழுத்தாளரும் கிடையாது.

“அந்த புக் பற்றிக் கேள்விப்பட்டிருக்கேன்.. ஆனா படிச்சதில்லை” என்றார் அவர். இல்லாத ஒரு புக்கைச் சொன்னால் கூட கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன் என்று சொல்வதே கவுரவம் என்று நினைக்கிறாரே என உள்ளுக்குள் சிரித்துக் கொண்டேன்.

எதுக்குத் தான் இப்படி அடுத்தவங்களுக்காக வாழறாங்களோ மக்கள். இவர்களைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் “இது என்னோட அப்பான்னு சொல்ல வெக்கப்படற பையன்” கதை தான் ஞாபகத்துக்கு வரும். என்னைப் பொறுத்தவரை, ரசனையில் உயர் ரசனை கீழ் ரசனை என்றெல்லாம் கிடையாது. அது தனிப்பட்ட சிலிர்ப்புகள் சார்ந்தது. அதீத ரசனை பற்றிப் பேசற சிலர் தங்களோட தனி வாழ்க்கையில் நிகழ்த்தும் சில “ஆங்…” ரக ரகசிய ரசனைகள் நமக்குத் தெரியாததா ?

சரி அதெல்லாம் இருக்கட்டும், எந்திரன் பிரிவியூ டிக்கெட் ஒண்ணு கிடைக்குமா ?

 

பிடித்திருந்தால் வாக்களியுங்கள்

எந்திரன் : இசை எனது பார்வையில்…

இனி அடுத்த சில மாதங்களுக்கு இசையை ஆக்கிரமிக்கப் போவது “எந்திரன்” என்று அடித்துச் சொல்கின்றன வசீகரிக்கும் எந்திரன் பாடல்கள்.

“This movie redefines Tamil commercial cinema. I hope it sows seeds to inspire people to take leadership in giving the world original inventions from th e east. I love being a part of it musically… and I hope the audience feels the same. Ellaa pugazhum Iraivanukkae “ எனும் இசைப்புயலின் வசீகரிக்கும் வரிகளுடன் பாடல் வரிகள் அடங்கிய பேம்லெட் அழகாக இருக்கிறது.

வழக்கம் போலவே வைரமுத்து வசீகரிக்கிறார்.

எஃகை வார்த்து,

சிலிகான் சேர்த்து,

வயரூட்டி உயிரூட்டி,

ஹார்ட் டிஸ்கில் நினைவூட்டி,

அழியாத உடலோடு,

வடியாத உயிரோடு “

 

என ஆரம்பிக்கும் புதிய மனிதா பாடல் அழகாக இருக்கிறது.

“நான் இன்னொரு நான்முகனே

நீ என்பவன் என் மகனே

ஆண் பெற்றவன் ஆண்மகனே

ஆம் உன் பெயர் எந்திரனே”

 

எனுமிடத்தில் வைரமுத்துவின் வசீகரம் விஸ்வரூபம் எடுக்கிறது.

காதல் அணுக்கள் பாடலில் வழக்கம் போல அறிவியலைச் சொல்கிறேன் என்று தனது டிரேட் மார்க் பேனாவை எடுத்து “பட்டாம் பூச்சி பட்டாம் பூச்சி, கால்களைக் கொண்டு தான் ருசியறியும், காதல் கொள்ளும் மனிதப் பூச்சி, கண்களைக் கொண்டு தான் ருசியறியும்” என புன்னகைக்க வைக்கிறார்.

அரிமா அரிமா பாடலிலும் வைரமுத்துவின் பல வரிகள் மயக்குகின்றன. குறிப்பாக

“ராசாத்தி உலோகத்தில் ஆசைத்தீ மூளுதடி

நான் அட்லாண்டிக்கை ஊற்றிப் பார்த்தேன்

அக்கினி அணையலையே”

 

“சிற்றின்ப நரம்பு,

சேமித்த இரும்பில்,

சட்டென்று மோகம் பொங்கிற்றே”

“சின்னம் சிறுசின்

இதயம் தின்னும்,

சிலிகான் சிங்கம் நான்”

 

“மேகத்தை உடுத்தும்

மின்னல் தான் நானென்று

ஐஸுக்கே ஐஸை வைக்காதே”

என்று பல வரிகள் வைரமுத்துவின் டிரேட் மார்க் வாசனையில் வசீகரிக்கின்றன.

எந்திரனின் இனிய ஆச்சரியம் பா விஜய் எழுதியிருக்கும் கிளிமாஞ்சாரோ பாடல். இசைப்புயலின் அதிரடி இசையில் விஜயின் வரிகள் அம்சமாய்ப் பொருந்துகின்றன. “ ஏவாளுக்குத் தங்கச்சியே என் கூடத் தான் இருக்கா, ஆளுயர ஆலிவ் பழம் அப்படியே எனக்கா ?” எப்போதாவது தான் பா விஜயின் பாடல்கள் எனது ரசனையின் விருப்பப் பட்டியலில் விழும். நீண்ட நாட்களுக்குப் பின் அந்த இடத்தில் வந்திருக்கிறது இந்தப் பாடல்.

எந்திரனின் ஒரே ஏமாற்றம் கார்க்கி ! பெரிதும் எதிர்பார்த்து பொசுக்கென்று போய்விட்ட தீபாவளிப் பட்டாசு போல வரிகள் ஒட்டுமொத்தமான ஏமாற்றத்தின் பக்கத்தில் ! வைரமுத்துவின் அடுத்த இடத்தை கம்பீரமாய் எட்டிப் பிடிக்க நா.முத்துக்குமார் போன்ற வலுவான போட்டியாளர்கள் வரிசையாய் இருக்கையில், கார்க்கி தனக்குக் கிடைத்த அசத்தல் வாய்ப்பை அசால்ட்டாய் விட்டிருக்கிறார் ! இரும்பிலே ஒரு இதயம் பாடல் மட்டும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் ரசனை வரிகளைக் கொண்டிருக்கிறது !

சன் டிவி விமர்சனம் போல சொல்ல வேண்டுமென்றால்

எந்திரன், இசையில் மயக்கும் மந்திரன்.

வாக்களிக்க…. கிளிக்கவும்…

குசேலன் – உண்மையிலேயே நல்ல படம்

குசேலன் திரைப்படத்தை இத்தனை தாமதமாய் பார்த்ததற்குக் காரணம் நான் இணையத்தில் வாசித்த எதிர் விமர்சனங்கள் தான் காரணம். குசேலன் மகா குப்பை என்றும், இதை விட பத்து பத்து படத்தை பத்து வாட்டி பார்க்கலாம் என்றும் விமர்-ஜனங்கள் சொன்ன பின் படத்தைப் பார்க்க வேண்டுமா என ஓரமாய் ஒதுங்கிவிட்டேன்.

இந்த வார இறுதியில் தான் “பார்த்தேன் குசேலனை

சமீபகாலமாக எந்தத் தமிழ்ப் படத்தையும் பார்த்து அழுத ஞாபகம் இல்லை. கடைசியாக மனதை உலுக்கிய படம் சேரனின் “தவமாய் தவமிருந்து” என நினைக்கிறேன். அதற்குப் பிறகு அந்த அளவுக்கு மனதை உலுக்கி எடுத்த படம் குசேலன்.

பசுபதி எனும் அற்புதமான நடிகனும், ரஜினி எனும் சூப்பர்ஸ்டாரும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு பார்வையாளர்களை உறைய வைத்த அந்த கடைசி பதினைந்து நிமிடங்களுக்காகவே குசேலன் படம் எனக்கு மிகவும் பிடித்துப் போய்விட்டது.

சற்றே பின்னோக்கிப் பார்த்தால் இடைவேளைக்குப் பிறகு வரும் பெரும்பாலான காட்சிகள் பசுபதியையும், அவருடைய நடிப்பையும் (வெயிலுக்கு அடுத்தபடியாக) வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றன. யதார்த்தங்களை தனது அசைவுகளில் வெளிப்படுத்தும் பசுபதியை அவனுக்குள் உரம் போட்டுக் கிடந்த நடிப்பின் இன்னோர் பரிமாணத்தை குசேலன் வெளிக்கொணர்ந்தது எனலாம்.

குசேலனின் பலவீனங்கள் ஏற்கனவே பட்டியலிடப்பட்டாலும் சுருக்கமாகச் சொல்லவேண்டுமெனில் ஒன்றே ஒன்று தான். தமிழ்ப்படமெனில் குறைந்தது இரண்டரை மணி நேரம் ஓடியே ஆகவேண்டும் என நினைக்கும் இயக்குனர், தயாரிப்பாளர், வினியோகஸ்தர்களின் கூட்டு முட்டாள் தனம்.

அப்படி இரண்டரை மணி நேரம் இட்டு நிரப்புவதற்கு சரக்கில்லையெனில் என்ன செய்வது ? அருவருக்கத் தக்க அரைகுறை நகைச்சுவையையும், கவர்ச்சியையும் இட்டு நிரப்புவது. எது சிறந்தது ? அரை மணி நேரம் முன்னதாகவே படத்தை முடிப்பதா ? அல்லது அரை மணி நேரம் திரையில் ஏதேனும் கோணங்கித் தனத்தைக் காட்டி ரசிகனை வெறுப்பேற்றுவதா என்பதை மேற்கூறிய அந்த பெருந்தலைகள் நிர்ணயிக்கட்டும். அப்படி இருந்தால் தான் ரசிப்பார்கள் என அந்தப் பழியை தயவு செய்து ரசிகர்களின் தலையில் போடாதிருக்கக் கடவது.

காலேஜ் டே அன்று பிரின்சிபல் சேர்மேனைக் கூப்பிட்டுச் சொல்வார் “பாருங்கப்பா… இன்னிக்கு ஸ்டேஜ் உங்களுது. காலைல இருந்து சாயங்காலம் ஏழு மணி வரைக்கும் நீங்க அதுல ஆட்டம் போடலாம்… ஏழு மணிக்கு மீட்டிங் இருக்கு அப்போ ஒதுங்கிடுங்க.”

மாணவர்களும் ஆட்டம் போடுவார்கள். எல்லா கோணங்கித் தனத்தையும், சில்மிஷங்களையும் மேடையில் போட்டு துவைப்பார்கள். முடிந்த அளவுக்கு டேபிள் செயரை உடைத்துப் போடுவார்கள். ஏழுமணிக்கு மீட்டிங் ஆரம்பமாகும், அமைதியாய் ஒரு மணி நேரமோ இரண்டு மணி நேரமோ அழுத்தமாய் நிகழ்ச்சிகள் நடந்தேறும்.

இது தான் பெரும்பாலான வெற்றி பெற்ற மலையாள சினிமாவின் பார்முலா. முதல் எழுபத்தைந்து சதவீதம் ஆட்டம், பாட்டம், நகைச்சுவை. கடைசி கால்வாசி அழுத்தமான கதை. பெரும்பாலும் ஆனந்தமாய் ஆடிப்பாடும் கதாநாயகனின் மனசுக்குள் இருக்கும் இன்னோர் சோகக் கதை! மோகன்லாலின் வெற்றிபெற்ற பத்து படங்களைப் பட்டியலிடுங்கள் அதில் எட்டு இப்படித் தான் இருக்கும்.

அந்த பார்முலா அங்கே வெற்றி பெறக் காரணம், முதல் முக்கால் வாசியில் இருக்கும் எதார்த்தமான நகைச்சுவை மட்டுமே.

குசேலனில் இல்லாமல் போனதும் அது மட்டுமே. அவசர அவசரமாய் படத்தை முடிக்க வேண்டும் என்பதற்காக அவசர கோலத்தில் இட்டு நிரப்பப்பட்ட நகைச்சுவைக் காட்சிகளில் பயங்கர சலிப்பு.

எனினும், விமர்சனங்கள் சொன்னது போல குசேலன் மட்டமான படம் அல்ல. விமர்சனங்கள் பெரும்பாலும் ரஜினி எனும் தனிமனிதன் மீதான வெறுப்பாகவே வெளிப்பட்டிருக்கின்றனவோ எனும் ஐயம் எழுகிறது. கிளைமாக்ஸ் காட்சியில் அருகில் இருந்து படத்தைப் பார்த்தவர்கள் எல்லோருமே இறுக்கமாய் அமர்ந்திருந்ததையும், அவ்வப்போது கண்களைக் கசக்கியதையும் பார்க்க முடிந்தது.

தேவையற்ற சில பாடல்களையும் பெரும்பாலான நகைச்சுவைக் காட்சிகளையும் வெட்டி விட்டுப் பார்த்தால் சமீபகாலமாக வந்த படங்களில் தரமான படங்களின் வரிசையில் வைக்கக் கூடிய அனைத்துத் தகுதிகளையும் பெற்ற ஒரு படம் குசேலன்.